Geplaatst op Geef een reactie

Wennen aan het ‘nieuwe werken’

Ik werk dus ik ben blog door Irene

‘Zijn er nog vragen?’ Het blijft stil. ‘Nee, mooi. Dan zijn we klaar met deze meeting.’ We hebben door de coronapandemie in een sneltreinvaart leren werken met digitale communicatie- en samenwerkingsplatformen. Het blijkt reuze handig, al die videoconferenties, chats en gedeelde bestanden. Maar vragen om hulp, aandacht of uitleg tijdens een online overleg: ho maar.

Elkaar opnieuw leren kennen
“Ja, dan snap ik er dus geen bal van en wil eigenlijk nog wat vragen. Maar als ik al die ongeduldige blikken zie – sommigen loggen alweer uit- denk ik: laat maar.” Samira is student en heeft haar volledige propedeusejaar online moeten volgen. “Het gekke is: ik miste de chaos nog het meest. Door elkaar heen praten, even wat lekkers halen buiten, elkaar bizarre internetfilmpjes laten zien. Bezigzijn met allesbehalve de opdracht. Op zulke momenten voel ik me verbonden met mijn studiegenoten. Online was het net alsof ik ze amper kende. En het meest vreemde was toen ik ze vorige maand eindelijk weer op school zag. We moesten elkaar weer opnieuw leren kennen.”

Verdwalen op een vertrouwde plek
Samira is niet de enige die moeite heeft om verbinding in het ‘nieuwe werken’ te vinden. Studenten, scholieren, werknemers en werkgevers: ze zoeken zich een ongeluk naar dat ene gevoel. Connectie. Niet alleen de connectie met elkaar, maar ook met het (toekomstige) werk en de werkplek. Ook Randy loopt behoorlijk vast in zijn gevoel: “Ik kwam na 9 maanden thuiswerken weer op kantoor en was serieus de weg en mijn wachtwoord vergeten. Het voelde zo onwerkelijk om op een plek rond te lopen die tot vorig jaar zo vertrouwd was en nu als een gebouw voelde waar ik nooit eerder was geweest. Ik kwam doodongelukkig weer thuis.”

Het nieuwe werken vraagt om een (re)boost van jouw connectie met je werk, je vereniging, je collega-zzp’ers, je clubgenoten en je collega’s.

Irene Campfens

Het ‘sociale’ van werk verleren
Aldo vindt het hybride werken ‘super relaxt’. Geen filestress, geen ongemakkelijke momenten op de gang, geen ‘moetjes’ met collega’s. Hij werkt efficiënter en rustiger dan ooit. Nooit meer terug naar het oude dus? “Nou ja. Kijk, ik ben niet zo outgoing. Eerder introvert. Die theekransjes konden mij voor corona ook al gestolen worden. Laat mij maar lekker werken, daar kom ik voor. Niet om te horen dat de buren een kindje krijgen of de directeur op skivakantie gaat. Maar ik zit nu misschien wel iets te veel alleen, in mijn eigen hoofd. De rust is lekker, maar ik ben soms bang dat ik het ‘sociale’ langzaam verleer. Daarvoor is een werkplek buitenshuis wel weer goed, denk ik. Alleen hoe en waar te beginnen?”

Sociale en mentale reboost op de werkvloer
Het nieuwe werken vraagt om een (re)boost van jouw connectie met je werk, je vereniging, je collega-zzp’ers, je clubgenoten en je collega’s. Wie ben je en waarom doe je ook alweer wat je doet? Om je draai in je werk of studie (weer) te vinden, is het belangrijk om je bewust te zijn van het belang van je eigen en andermans sociale en mentale welzijn. Hoe hangt de vlag erbij? Echte steun op de werkvloer vind je juist in verhalen over de onzekerheid, kwetsbaarheid en stress. Daarin herken je jezelf en anderen weer. En die verbinding met jezelf én je collega’s, die vind je vervolgens in preventieve en positieve manieren om hier samen over te praten en mee om te gaan.

BRAVICO op bezoek
BRAVICO draagt graag bij aan een positieve en inclusieve werkomgeving. Dat betekent aandacht voor mentaal en sociaal welzijn op werk en school. Speciaal voor alle (young) professionals, zzp’ers, (werk)studenten, verenigingsleden en trainees biedt BRAVICO workshops aan. Online en op locatie, in kleine en grote groepen. Kijk snel op onze website om te zien wat The Brave Ones voor jou kunnen betekenen.

Geplaatst op Geef een reactie

Geen verbinding tijdens het daten?

In dit blog ga ik NIET uitgebreid in op alles wat ik meemaakte tijdens het daten. ‘Het leed dat daten heet’ – ik kan er absoluut een boek over schrijven – bewaar ik graag voor een andere keer. Wel deel ik graag de belangrijkste dingen die ik leerde tijdens het daten en de bijbehorende missers die ik maakte. En ik ben erg blij met deze ervaringen, want hierdoor groeide ik als mens. Ja, ook als datemateriaal en als relatiemateriaal. Daten is namelijk weten!

Fantastische onlinegesprekken geven geen garanties

Ooit ging ik ervan uit dat de klik in real life vast net zo fantastisch was als via de mail of WhatsApp. Gaandeweg leerde ik dat dat absoluut niet het geval was. Garanties heb je nooit in het leven (behalve dat je doodgaat) en al zeker niet als het op daten aankomt. De klik en chemie zitten ‘m in heel veel andere dingen. Denk maar aan het tonen van interesse in elkaar, geur, bewegingen, aantrekkingskracht, gevoel, aandacht, humor.

Mijn tip: merk je dat er tijdens de onlinegesprekken ergens een klik is? Dat je er blij van wordt? Dan is dat slechts een goed begin, maar meer ook niet. Spreek zo snel mogelijk af om te kijken of het offline ook klikt en focus je op hoe je je bij deze persoon voelt.

Voorkom (te) hoge verwachtingen

Ik maakte vaak genoeg de fout wekenlang te appen en te chatten. Want het was zo gezellig. Wat gebeurde er? Ik creëerde een beeld van de persoon aan de andere kant van de app dat in werkelijkheid niet klopte. Daarnaast werden de verwachtingen steeds hoger. Het gebeurde op de een of andere manier gewoon automatisch. Conclusie: het viel in de meeste gevallen vies tegen. Dus ik benadruk nogmaals: spreek snel af!

Geen tijd = geen prioriteit

Het klinkt een beetje hard, maar het is wel wat het is. Heeft jouw date het bijzonder druk op het werk? Of misschien met de studie? Kan hij/zij om die reden de komende tijd niet afspreken? Of laat hij/zij erg weinig van zich horen? Je bent geen prioriteit. Helaas hebben veel mensen er een handje van om excuses te verzinnen.  Een nieuwe baan, daar moet hij/zij zich op concentreren. BULLSHIT! Niemand werkt  24/7. Jij bent gewoon geen prioriteit. En in een prille datingfase (of liefdesrelatie) zou je wel een prio moeten zijn. Elkaar leren kennen kost tijd en daar moet in worden geïnvesteerd. Geen prioriteit staat overigens gelijk aan ‘I’m just not that into you’.

Interesse moet een wisselwerking zijn

Ik maakte het recent mee. Mijn date praatte ongelofelijk veel en dan voornamelijk over zichzelf. Hij vond het beregezellig en ik vond het ontzettend saai. Ik ben persoonlijk niet zo geïnteresseerd in al die boeiende (not) feiten en werkdetails. Ik richt me liever op het maken van de verbinding, het vinden van raakvlakken en het ervaren van (h)erkenning. Ik wil écht het gevoel hebben dat hij precies wil weten wie ik als persoon ben en dat geldt andersom ook. Let er daarom op dat hij/zij ook interesse in jou als persoon toont. Je wil immers weten of jullie bij elkaar passen!

Durf je kwetsbaar op te stellen

Dit is een aanvulling op bovenstaande. Verbinding maken tijdens het daten is gewoon belangrijk. Je kwetsbaar opstellen daarom ook. Wat ik hiermee bedoel? Durf je gevoel uit te spreken. Ik zei eens aan het begin van een date dat ik erg zenuwachtig was. Hierdoor opende hij zich en gaf toe dat hij die zenuwen ook had. Daar heb je dan meteen al een stukje herkenning én een voorzichtige start in het maken van verbinding. Overigens zijn zenuwen erg normaal en menselijk, dus geen reden om het niet uit te spreken.

Er zijn nog zoveel meer dingen die belangrijk zijn. Natuurlijk blijft het ook persoonlijk. Wat voor mij belangrijk is, hoeft voor jou niet belangrijk te zijn. Ben je een newbie in het datingleven? En weet je niet zo goed hoe het moet? Heb je vraagtekens? Voel je vrij om te reageren op dit artikel. Of stuur mij een mail.

Liefs, Laura. 

 

Geplaatst op 2 Reacties

Mieke: ‘Ik denk weleens dat de hele wereld mij haat’

Mieke Megawati (24) groeit op in Jakarta, Indonesië. Haar vader werkt daar als correspondent. Haar moeder is zijn assistent.  Wanneer ze bijna tien is, verhuist Mieke met haar ouders en broer vanuit Indonesië naar Nederland. De overgang is gigantisch: van het hete Indonesië naar het harde Rotterdam. Een andere cultuur, compleet andere omgangsvormen. Alles is harder, directer. Het blijkt moeilijk om niet alleen een nieuwe omgeving te leren kennen, maar vooral de invloed ervan op je gevoel te kunnen begrijpen. ‘Dat is denk ik de ergste vorm van eenzaamheid: denken dat niemand snapt hoe jij je voelt.’

Over jezelf vertellen

‘Ik vind het een moeilijke vraag: over mezelf vertellen. Maar vooruit. Ik werk sinds kort bij een tech-bedrijf in Delft. Daar ben ik grotendeels verantwoordelijk voor administratieve en organisatorische zaken. Het is nog niet zo lang dat ik in het bedrijfsleven zit, oorspronkelijk werkte ik in de horeca en het nachtleven. De switch bevalt me heel goed.’

Twilight zone

‘De eerste keer dat ik mij echt eenzaam voelde, was toen we nog niet zo lang in Nederland waren. Hier woonden we in een veel kleiner huis en zaten we constant op elkaars lip. En toen begon mijn broer, net 13, ook flink te puberen. Ik vond het allemaal helemaal niet leuk.

Mijn vader ging steeds meer drinken en kreeg een kwade dronk. Als ik bij vriendjes over de vloer kwam zag ik daar lieve ouders. Het contrast deed pijn. Ik voelde me daar heel eenzaam in, niemand praatte erover. Dat voelde echt als een twilight zone, omdat anderen dit misschien ook wel hadden, maar niemand het deelde. Ik snapte het allemaal niet zo goed.’

Giftige relatie

‘Na zeven jaar besloot ik op mijn 17e met twee verhuisdozen te vertrekken en op mezelf te gaan wonen. Ik belandde in een anti-kraakpand; een wereld vol drugs en drank. Dat klinkt heftig, maar tegelijkertijd heb ik daar een nieuwe familie gevonden. Vrienden die als familie voelen. Dat zijn mensen die je écht zien ontwikkelen en groeien, niet de mensen die je twee keer per jaar ziet met de feestdagen. We vieren nog elk jaar kerst met elkaar, nu niet meer in het kraakpand met diepvriespizza’s en een flesje Captain Morgan, maar aan een lange tafel met geweldig eten. Onvoorwaardelijk.

Mijn ouders zien me nog steeds als dat 17-jarige meisje dat het huis uitging zonder ‘goede’ plannen. Er is een giftige relatie ontstaan. Ik ben enorm gegroeid en ben zonder diploma met veel wilskracht en ambitie toch zo ver gekomen. Ze gunnen me dit niet, lijkt wel, en erger nog: ik word niet geloofd door ze. Ze geloven niet in mij. Daarom heb ik afstand van ze genomen. Ik heb een nieuwe invalshoek: familie is een privilege, geen recht.’

Eenzaam

‘Ik voel me vaak heel eenzaam in mijn ervaringen en trauma’s. Mijn vriend is zogezegd normaal, hij komt uit een warm huis. Hij accepteert dat ik weleens flip of verdrietig ben, maar hij snapt het niet. Hij gaat bijna fluitend door zijn leven. Hij denkt dat de hele wereld naar hem lacht, terwijl ik weleens denk dat de hele wereld mij haat.

Wat mij helpt is schrijven. Ik schrijf heel veel. Ik heb zelfs de schrijversvakschool gedaan maar niet afgemaakt, want ik had geen geld meer. Ook luister ik veel muziek en staar ik naar de muur om na te denken. Normaal gesproken (pre-corona) dealde ik met de eenzaamheid door te dansen en mezelf te bevrijden, maar dat kan nu even niet. Ik ga nog steeds naar psycholoog om erover te praten. Ik ben gek op alleen zijn. Ik kan dagen alleen zijn, ik geniet daar echt van. Maar tegelijkertijd kan je dus ook eenzaamheid ervaren als je geen seconde van de dag alleen bent.’

COVID-shit

‘Ik hoor alleen maar over eenzaamheid. Elke week slaapt er bij mij en mijn vriend wel iemand op een luchtbedje die even niet alleen wil zijn. Mensen die nu alleen zijn, alleen wonen, een break-up tijdens de pandemie meemaken: ze hebben het zwaar. Ook koppels hebben het nu heel zwaar: juist omdat ze voortdurend met z’n tweeën zijn. Er is veel minder reflectie. De bubbel wordt groter. Zullen we gewoon samen binnenblijven? Ik hoor het onszelf vaak zeggen, maar ik vind het persoonlijk ook wel fijn zo.

Toch kan eenzaamheid dingen ook in perspectief zetten. Ik ben hartpatiënt en daardoor kwetsbaar voor COVID. Ik ben er vorig jaar drie maanden door uit de running geweest.  Ik moest opnieuw leren lopen. Dat was heel pittig. Maar tegelijkertijd, door dat thuiszitten, realiseer je je: hier moet ik het mee doen. Sommige dingen die heel groot in je hoofd zijn, worden in een keer heel klein. Dat is wat eenzaamheid ook kan doen: het relativeert.’

Uitnodiging

‘Voor mij is echt de grootste les: het taboe doorbreken. Praat over je eenzaamheid. Durf je open te stellen. Deel het. Weet dat je niet alleen bent. Ook al ben je nog zo depri of eenzaam, uiteindelijk kunnen we dat allemaal voelen.’

 

Geplaatst op Geef een reactie

Zakelijke eenzaamheid

De verhalen over eenzaamheid onder de thuiswerkers zijn niet van de lucht.  De sociale momenten van het werk worden gemist. We missen de koffieautomaat en de vrijdagmiddagborrel om met elkaar bij te praten. Het gemis van fysiek samenzijn met collega’s, studie- en vakgenoten kan eenzaamheid uitlokken. Zakelijke eenzaamheid. Hoe kan digitaal samenkomen hier helpend in zijn? Als zakelijk professional bouw ik al ruim 20 jaar aan mijn netwerk. Bouwen aan je netwerk is meer dan het vergroten van het aantal contacten. Het is ook het versterken van de verbinding met je contacten en het leggen van verbindingen tussen je contacten. Een LinkedIn-uitnodiging is zo verstuurd en geaccepteerd. Maar noem je dat ‘aan je netwerk bouwen’?

Vroeger

‘Vroeger’ ging ik regelmatig naar een zakelijke netwerkbijeenkomst. Zonder een idee wie ik zou ontmoeten en of er zich zakelijke kansen zouden voordoen. Ik praatte dan met verschillende mensen en wisselde kaartjes uit. Ik kapte gesprekken af, maakte contact met een voorbijganger en vond een aanleiding voor een vervolgafspraak. De dag na een netwerkbijeenkomst legde ik digitaal contact door LinkedIn-uitnodigingen te versturen. Daar voegde ik een korte tekst aan toe, die refereerde aan de eerdere ontmoeting ‘in het echt’. Netwerkbijeenkomsten waren bij uitstek de plek om mijn netwerk uit te breiden. Hoe kunnen we in de huidige coronatijd ons netwerk blijven uitbreiden? We zijn verstoken van evenementen en bijeenkomsten die juist zulke spontane ontmoetingen mogelijk maken. Omdat LinkedIn voor mij (en ruim 7,5 miljoen andere Nederlanders) hét zakelijke online platform is, gaat mijn blog over hoe je verbindingen maakt, houdt en versterkt met behulp van LinkedIn.

Uitbreiden van je netwerk

Wat je zou doen op een netwerkbijeenkomst, doe je nu achter je beeldscherm. Je zoekt en vindt op LinkedIn mensen die je graag zou willen leren kennen. Dat doe je op basis van hun profiel, de mensen met wie zij verbonden zijn en de content die ze delen. Ze delen dingen waar je wat van kunt leren of ze vertegenwoordigen een bedrijf waar je graag zaken mee wilt doen. Zijn hun posts interessant om te lezen? Ga deze persoon dan volgen. Het reageren op deze posts is namelijk het begin van je digitale relatie met dit contact. Mocht je op je commentaar een reactie krijgen, dan is dat een mooi moment om een uitnodiging te sturen. Na het accepteren van de LinkedIn-uitnodiging nodig je de ander uit voor een luchtige kennismaking, zónder agenda. Het liefst met beeld, omdat de non-verbale communicatie een groot deel uitmaakt van de beleving van kennismaken.

Verbinding maken mét je contacten

De hele dag door plaatsen je contacten posts op LinkedIn. In feite stappen ze op de zeepkist en delen met de toehoorders (hun LinkedIn-netwerk) wat hen bezighoudt. Eén ding weet ik zeker, ze delen om gehoord te worden. Door een like of een commentaar te geven op hun post laat je weten dát je ze hoort. Dit versterkt je verbinding met je contact en houd je op de hoogte van hun reilen en zeilen. Bestaande contacten kun je natuurlijk óók uitnodigen voor een videogesprek zonder agenda. Puur om te verbinden, om te luisteren naar de ander. De afgelopen maanden heb ik dit regelmatig gedaan en dat heeft heel leuke digitale ontmoetingen opgeleverd. Met sommigen heb ik afgesproken om vaker een gesprek in te plannen. Wanneer ik tijdens een gesprek voel dat het lekker loopt, dan zeg ik dat. Begrijp goed dat het voor iedereen wennen is om een videogesprek te hebben met iemand die je nog niet kent. Het delen van wat ik zie en merk is een prettige bevestiging voor de relatie en brengt plezier. Dat is voor mij verbinding maken!

Verbindingen leggen tússen je contacten

Wanneer je bij een post op LinkedIn denkt aan iemand in je netwerk, tag deze dan in het commentaar onder de post. Zo leg je verbindingen tussen je relaties en dat versterkt het geheel. Ik weet zeker dat jouw zakelijke eenzaamheid deels op te lossen is door actief bezig te zijn met het uitbreiden en onderhouden van je netwerk op bovenstaande wijze. Doe je met mij mee en nodig jij vandaag iemand uit die je nog niet eerder hebt gesproken en gezien?

Over de gastblogger

Liesbeth Jansen is een échte verbinder. Met Leads2Connect  helpt zij bedrijven bij het creëren van (digitale) verbinding en duurzame samenwerking. Liesbeth is community builder en LinkedIn-coach en werkt vanuit een grote en oprechte liefde voor verbinden. Ze leert anderen graag hoe ze sociale en digitale vaardigheden gebruiken om écht contact te maken met collega’s en zakelijke relaties.
Geplaatst op Geef een reactie

Momenten van verbondenheid

Een tijd geleden was ik bij mijn ouders op bezoek. Ik was binnen met mijn moeder, mijn vader stond in de tuin. Ik besloot te gaan kijken wat hij aan het doen was. Bleek dat hij gewoon naar de vogels stond te kijken. 

Een activiteit waar ik zelf dol op ben. Ik word dan helemaal stil en blijf roerloos staan om van het schouwspel te genieten zonder de vogels op te schrikken. Dus ik ga naast papa staan. Een glimlach strijkt neer op zijn gezicht. En zo staan we daar in stilte terwijl de mezen noten uit de netjes frunniken en een roodborstje ons vanuit een hazelaar nieuwsgierig in de gaten houdt. Mussen tsjirpen in de vele struiken. Een merel trekt genadeloos de ene regenworm na de andere uit de vochtige aarde. De late herfstzon werpt lange schaduwen over het gras. De stilte tussen mij en mijn vader is volmaakt. Comfortabel en zacht. Ik heb me zelden zo verbonden gevoeld met hem als nu. Gewoon. Met elkaar naar de vogels kijken. 

Dit doet me inzien dat verbondenheid niet altijd een kwestie is van praten. Verbinding bereik je ook in een staat van samenzijn. Met de nadruk op samen. En zijn. Samen opgaan in de natuur. Soms voelt dit soort verbondenheid voor mij juist puurder dan wanneer we praten. Ons samenzijn niet vervuild door het ego. Samenzijn in liefde voor wat er is. 

In de regio Antwerpen en de Kempen (België) wordt Vaderdag gevierd op 19 maart 2021. De Vlaamse gastblogger Mandy deelt haar moment van verbondenheid met ‘papa’ speciaal op deze dag. Ze is benieuwd naar jouw momenten van verbondenheid. Laat je een reactie achter? 

Over de gastblogger

Met een graad in de orthopedagogiek is de Vlaamse Mandy gebeten door persoonlijke ontwikkeling. Daarnaast heeft ze een groot hart voor thema’s als duurzaamheid en verbondenheid. Mandy werkt als freelance copywriter. Ze heeft haar eigen blog en is vindbaar op LinkedIn.

 

Geplaatst op Geef een reactie

Het boek Gedialogeerd

In april 2021 verschijnt het boek Gedialogeerd, waarom eenzaamheid een verbindingswoord is.

Gedialogeerd is geschreven door Irene Campfens en vormt een biografische verkenning van eigen en andermans eenzaamheid. Het boek reikt naast een maatschappijbeschouwing veel hoop en inspiratie aan.

Het begin of het einde?

‘Dit boek begint bij het einde van mijn eenzaamheid. Of moet ik zeggen bij het begin van mijn huidige leven? Hoe dan ook, het boek komt niet uit de lucht vallen. Zonder mijn eigen eenzaamheid was ik nooit gekomen tot de woorden die uit mijn vingers schoten. En zonder die woorden had ik de eenzaamheid niet kunnen accepteren zoals ik dat nu doe.’

Eenzaamheid is in onze samenleving in de zorghoek weggezet. Daardoor hebben we het te weinig over de verbinding en gemeenschappelijkheid die bij het onderwerp horen en te veel over de schadelijke gezondheidsgevolgen ervan. Er wordt over gesproken als een probleem waarvoor in semi-medische taal en onderbouwde hulpverleningsinterventies oplossingen moeten worden gezocht.

Verbindingswoord

Dit doet onrecht aan de persoonlijke betekenis en geeft geen ruimte aan een waardenvrije publieke dialoog. En niet in de minste plaats: het gaat voorbij aan onze menselijke verbeeldings- en verbindingskracht. Eenzaamheid laat zich het beste benaderen in de complete context. Het is een persoonlijk vraagstuk én een collectief onderwerp. Dat betekent dat aandacht nodig is voor het individuele welzijn en de gemeenschappelijke omstandigheden.

Eenzaamheid is een menselijke emotie, zoals droefenis en vreugde dat ook zijn.
Het is geen situatie – ‘alleen zijn’, maar een gevoelskwestie. Pas als je je lang (onbewust) eenzaam voelt, heb je het over een mogelijk ongewenst ‘probleem’.

Normaal over doen en open over praten

Auteur Irene Campfens: ‘Voor mij is eenzaamheid een uitdaging. Het komt op een feestje, tijdens een overleg en soms ook als ik met geliefden ben. Het voelt als verveling, vertwijfeling, onzekerheid, vervreemding, ontheemding, ongeaard, anders, ongepast of ongezien zijn.’

Eenzaamheid is normaal. Het is geen ziekte. Het is geen afwijking. Het is geen zwakte. Het is hoogstens een signaal dat je iets mist. Verbinding, saamhorigheid, identiteit, zingeving, perspectief, zelfwaardering, nut.

Laten we er normaal over doen. Een taboe doorbreek je pas door er niet aan toe te geven.

Nu te bestellen

Gedialogeerd, waarom eenzaamheid een verbindingswoord is, is nu te bestellen bij alle (online) boekwinkels.

Geplaatst op 1 Reactie

Eenzaamheid en afhankelijkheid

Eenzaamheid is een gevoel dat ieder mens van tijd tot tijd tegenkomt. Misschien omdat je werkelijk alleen bent. Vaak echter ligt er het gevoel van jezelf alleen ‘voelen’ aan ten grondslag. Een ongemakkelijk gevoel van niet begrepen, niet gezien of niet erkend worden om wie je bent. Waarbij voorbij wordt gegaan aan jouw behoeften en emoties.

(H)erkenning en aandacht

Juist het gevoel van gezien worden, erbij horen en liefde ontvangen, is zo belangrijk om wél te ervaren. Juist als je jong bent. Hiermee kun je namelijk vanuit aandacht en begrip zoveel mogelijk groeien en bloeien. Nu en later.

Als herstel- & leefstijlcoach en tevens ervaringsdeskundige begeleid ik (veelal) jonge mensen die ergens in hun leven te maken hebben gehad met verdriet, verlies, problemen thuis of op school en/of trauma’s. Eenzaamheid speelt hierdoor een grote rol in hun leven. Maar ook kan eenzaamheid voortkomen uit depressie, (h)erkenning van je seksuele geaardheid of psychische kwetsbaarheden zoals HSP, AD(H)D, borderline of autisme.

Moeilijke gevoelens

En wat te denken van de enorme externe druk die op jonge mensen ligt. De eisen ten aanzien van studie en sport zijn hoog en keihard. Er is weinig ruimte voor individuele beoordeling en begeleiding, terwijl ieder mens toch anders is. Ben je mooi en kom je uit een ‘goed’ milieu, dan heb je toch echt meer kans om te slagen en niet aan het begin van je leven al een grote rugzak vol schulden met je mee te dragen.

De mensen die ik coach, hebben al op jonge leeftijd moeten omgaan met moeilijke gevoelens, zoals eenzaamheid en geen uitweg zien, en hebben zichzelf langdurig verdoofd. Met bijvoorbeeld alcohol, cannabis, sociale media, gamen, drugs of gokken. Nooit met de intentie om een afhankelijkheid te creëren, natuurlijk. Want dat gaat niet in één of enkele dagen, maar gebeurt met de tijd en met frequent gebruik. Het is iets waarvan je van tevoren altijd denkt dat het jou nooit zal overkomen. Toch gebeurt het vaak en maakt het niet uit hoe oud je bent, waar je woont of wie je bent. Sociale status doet er niet toe.

Verslaving

Het probleem is dat wanneer voor een langere periode gekozen wordt voor ongezonde middelen of processen, er een echte afhankelijkheid kan ontstaan. Beter bekend als verslaving. Hierbij is sprake van controleverlies: je neemt je voor om het niet (meer) te doen, maar je kunt de verleiding niet weerstaan. Je hebt geen keuze meer. Hierdoor raak je nog verder verwijderd van een oplossing voor je problemen en ook de eenzaamheid neemt enorm toe. Het leven verlamt je en voelt als zwaar. Liefde, kracht en connectiviteit zijn verdwenen. Gevoelens als schaamte, verdriet en pijn overheersen.

Verslavingen zorgen ervoor dat je geest vertroebelt (behalve bij roken) en dat er meestal ook een lichamelijke afhankelijkheid ontstaat. Omdat je hieraan gewend bent, lijkt er geen andere weg te zijn. Of die is/lijkt te moeilijk om te bewandelen. Hierdoor blijven jongeren -en ouderen overigens ook- vaak jarenlang in ongezonde patronen zitten met alle gevolgen van dien. De naaste omgeving ziet het probleem soms helemaal niet of voelt zich machteloos. Zo’n 10% van alle mensen in Nederland krijgt in zijn of haar leven te maken met een verslaving. Verslavingsgevoeligheid verschilt van persoon tot persoon en genen kunnen zeker een rol spelen.

Doorbreek het taboe en zet kleine stappen

Verslaving is al generaties omgeven met de sfeer van taboe. Het bestaat niet en anders moet je het geheim houden, er maar liever niet over praten. En dat is juist de allergrootste misser. Juist er wél over praten is de route richting oplossingen. Praten over je problemen, wat die ook zijn, zorgt ervoor dat zelfs de meest uitzichtloze situatie weer een klein beetje lucht krijgt en een streepje licht.

Zodra je je vanuit vertrouwen open kunt stellen voor een ander en bereid bent om je verhaal open en eerlijk te delen, ben je al op weg naar een oplossing. Met kleine stapjes kun je verder komen. In Nederland is veel hulpverlening op maat, die nog lang altijd niet bekend is bij het grote publiek. Juist door dat taboe.

Gelukkig zie ik als coach wel dat het taboe echt aan het verdwijnen is. Kijk maar eens welke mensen allemaal in herstel zijn. Veel BN’ers erkennen dat zij te maken hebben gehad met mentale problemen en/of een verslaving. Dat maakt mij als coach trots. Deze rolmodellen laten zien dat niets menselijks hen vreemd is. Tevens is er steeds meer aandacht voor in allerlei media. Ook door corona.

Als ervaringsdeskundige heb ook ik te maken gehad met het taboe, de schaamte en onwetendheid over mogelijke oplossingen van mijn eigen problemen. Indertijd verlamde mij dat enorm en langdurig en zorgde ervoor dat ik me alleen voelde. Eenzaam. Door mezelf uiteindelijk toch open te stellen, heb ik mezelf een kans gegeven op herstel. Vanuit die weg heb ik besloten om mensen te ondersteunen als coach, zodat de stap naar hulpverlening in welke vorm dan ook kleiner is. En daarmee ook sneller een weg uit langdurige eenzaamheid.

Mijn tip als coach is dan ook: blijf niet met je problemen zitten, maar uit jezelf bij iemand die je vertrouwt. Een vriend(in), familielid, huisarts of andere hulpverlener. Samen zet je dan de volgende stap. Weet dat je nooit de enige bent met je probleem. Hoe jonger je leert om voor jezelf op te komen, hoe meer baat je er je hele leven van zal hebben. Wees niet bang voor afwijzing. Iedereen is gewoon ‘maar een mens’ met alles wat daarbij komt kijken. Just be you.

 

Over de gastblogger

Esterelle van Zanten werkt als Vitaliteitscoach & Herstelcoach bij middelengebruik. Altijd staat de wens om een gezonder leven te leiden centraal, zowel mentaal als fysiek. Veel mensen verdwalen in hun problemen, waardoor ze zich terugtrekken en eenzaam worden. Jammer; dat zou meer voorkomen moeten en kunnen worden. Vandaar dat BRAVICO een uitgelezen platform is om hierover te vertellen. Samen sta je sterker en is het leven leuker.

 

Geplaatst op 1 Reactie

Javier: ‘Machomannen huilen ook’

Portret Javier Morata

Javier leek het voor elkaar te hebben: verhuizen naar Portugal met zijn vrouw en twee kleine kinderen. Maar het leven daar liep anders. Eenmaal terug in Nederland raakte Javier in een depressie en voelde zich eenzaam. Ook kreeg hij last van suïcidale gedachten. Wat hielp hem hier uiteindelijk weer uit?

Geplaatst op 2 Reacties

Het grote zwarte gat na een ziekte

Elk jaar ontstaat een eerste psychose bij 1 op de 10.000 mensen in Nederland in de leeftijd van 15 tot 45 jaar. Bijna 20 procent van de volwassenen (18-64 jaar) krijgt ooit in het leven te maken met een depressie. Jaarlijks krijgen ongeveer 118.000 mensen kanker. En dat zijn slechts drie voorbeelden van ernstige ziekten die je kan krijgen. Wat doet een ziekte met je identiteit en je gevoelsleven, en met je sociale leven?

Ben jij ziek (geweest)? Hoe reageerden anderen daarop? Ben je door je ziekte zingeving en mensen om je heen verloren, of heb je juist mooie nieuwe contacten gevonden? Dare to share!

Geplaatst op Geef een reactie

Relatie(s) versus corona

Er zijn een aantal thema’s die veel mensen in deze coronatijd bezighouden. Eén daarvan is een ‘break-up’ tijdens corona, of met andere woorden: je relatie verliezen en er (weer) alleen voor staan. Vanzelfsprekend is het verliezen van je relatie iets dat je leven overhoopgooit. Je dagelijkse patronen worden verstoord. Het lijkt erop dat een relatiebreuk in coronatijd nog meer impact heeft dan anders. Niet onlogisch, toch?

In de media

Als we de bijna dagelijkse berichten in de media lezen, is corona niet alleen een virus dat er vooral voor zorgt dat ons sociale leven op zijn kop staat, dat mensen bang maakt om ziek te worden, hun bedrijf kapot te zien gaan of hun baan te verliezen. Het heeft daarnaast ook enorm veel impact op onze relaties. Negatief èn positief. Hieronder drie negatieve citaten uit de media en drie positieve.

Negatief
  1. ‘Relaties onder druk door corona’
  2. ‘Experts verwachten dat het aantal echtscheidingen met vijfentwintig procent zal toenemen dit jaar’
  3. ‘Relaties steeds meer onder druk door thuiswerken’
Positief
  1. ‘Maar liefst 31% van de respondenten met een relatie geeft aan dat hun liefde is opgebloeid, tegen 18% die verslechtering ervaart. De meest genoemde reden? De lockdown’
  2. ‘Uit de cijfers blijkt dat mensen beter in staat zijn om met elkaar over seks en intimiteit te praten dan voor de coronacrisis’
  3. ‘Het kan de relatie ook versterken en verdiepen. Het is allemaal afhankelijk van de context’

Corona, de ultieme relatietest?

Duidelijk is dat corona het afgelopen jaar -al met al- voor velen de dagelijkse patronen behoorlijk heeft verstoord. Sommigen hebben een sterkere verbondenheid te danken aan deze periode, daarentegen hebben anderen ontdekt dat hun partner toch niet zo volmaakt blijkt te zijn als ze dachten aan het begin van hun relatie.

Het ene stel doet (weer) nieuwe ontdekkingen in en over elkaar en verdiepen en versterken hun relatie. Een andere stel ontdekt mogelijk versneld door deze omstandigheden dat ze minder goed bij elkaar passen dan ze dachten, waardoor er juist een verwijdering ontstaat.

In voor- en tegenspoed

Een ambtenaar van de burgerlijke stand las vroeger vóórdat de huwelijksakte werd getekend altijd een trouwgelofte voor (ik heb geen idee of dat nu nog zo is ?). Uit die gelofte blijkt dat je met je ‘ja-woord’ nogal wat hebt beloofd, als je het nog eens goed terugleest. Maar ja, daar sta je niet ècht bij stil op zo’n moment.

‘Ik zal je trouw blijven, in voor- en tegenspoed, in tijden van ziekte en gezondheid. Je bent mijn beste vriend en ik zal je altijd liefhebben en respecteren…Voor goed of ziek, in geluk of verdriet, kom rijkdom of armoede, ik neem je als mijn man/vrouw en zal mezelf aan niemand anders geven’.

Kortom of je nu gaat trouwen of gaat samenwonen, aan het begin van onze mooie relatie hebben we allemaal het idee dat we wel aan de meeste van die beloften kunnen en gaan voldoen. We zijn immers straalverliefd.

Wat wil je vinden binnen je relatie?

Tegenwoordig stellen mensen aardig wat eisen aan elkaar, voordat zij bereid zijn een diepere verbinding met elkaar aan te gaan. Kijk maar eens naar de oproepen op dating-apps. Ja, de juiste vrienden vinden is vaak al lastig, laat staan de juiste partner.

Niet onlogisch dat je iemand wilt vinden die bij je past. Heel goed ook iemand te zoeken met wie je je diepste gevoelens denkt te kunnen delen. Iemand die dezelfde waarden heeft, voor de dingen gaat die jij ook belangrijk vindt. Het is natuurlijk ook heel mooi een aanvulling voor elkaar te kunnen zijn. Elkaar te kunnen stimuleren en uit te dagen. Anders wordt het misschien wel heel snel saai.

De kunst is natuurlijk daar een balans in te vinden en te houden. Ook een beetje quality-time voor jezelf te houden en je eigen dingen te kunnen blijven doen, om ook met vrienden en collega’s een eigen plan te kunnen trekken. Niet altijd alles samen ondernemen. Dat laatste is normaal voor sommigen al lastig, in deze rare tijden is dat echter een nog grotere uitdaging.

De gevolgen van corona voor onze relaties

Deze coronaperiode, die nu al een jaar duurt, stelt ons tolerantievermogen behoorlijk op de proef. Door de vele maatregelen ontstaat vaak het gemis aan ‘vrijheid’. Niet alleen binnen vriendschappen en in het uitgaansleven, zoals uit eten gaan, een terrasje pakken of wat de vakantie betreft. Dat zijn eigenlijk best vaak nog wel luxeproblemen. En ‘eigenlijk’ is niets, zeg ik altijd. Laat dat woord maar weg.

Ook wordt er in deze periode thuis minder vrijheid ervaren. De hele dag op elkaars lip, onder spanning samen werken, lesgeven, lessen volgen, de kinderen verzorgen, noem maar op. Nauwelijks sociale contacten met je collega’s en/of werknemers. Werk en privé dat door elkaar heenloopt. Nauwelijks nog een moment voor jezelf. Elkaar geen ruimte kúnnen geven. En dan hebben we het nog niet eens over de psychische en financiële problemen of de toename van huiselijk geweld als gevolg van alles. Dat zijn géén luxeproblemen.

Hoe corona lijkt te werken als een katalysator

Natuurlijk is en blijft een relatie iets waar je altijd aan moet blijven werken. Dat geldt zowel voor relaties in de privésfeer als in de werksfeer. We zijn en blijven nu eenmaal verschillende individuen met onze hebbelijkheden en onhebbelijkheden. Ook al matchen we nog zo goed met elkaar. Het is niet altijd leuk of ‘leukig’ en “zonder lastigheid in het leven, is er geen liefde” zoals psychiater Dirk De Wachter al eerder zei. Maar je kunt je enorm eenzaam voelen binnen je relatie.

Je kunt je misschien afvragen of problemen binnen je relatie er al waren en of corona nu werkt als katalysator. Er ontstaat mogelijk als het ware een versnelling door de hele situatie. Met als gevolg dat er nu dingen gebeuren die anders tóch wel waren gebeurd. Dat vanwege de coronaperikelen er eerder beslissingen vallen, positief én negatief. Bijvoorbeeld de beslissing om uit elkaar te gaan of juist te gaan samenwonen. Ik heb beide ontwikkelingen om me heen zien gebeuren. Het draait allemaal om balans. Wanneer we niet meer kunnen houden van iemand zoals hij of zij is -en niet zoals je wilt dat iemand is- is die balans vaak ver te zoeken.

Waar begrip en onbegrip elkaar in het begin nog afwisselen, kan frustratie de overhand krijgen. In plaats van blij te zijn met wat je nog wel hebt (huis, dak boven je hoofd, eten, drinken, elkaar), ben je ontevreden, relativeer je nog nauwelijks, maak je ruzie over de kleinste futiliteiten en vergeet je mogelijk dat je partner net zomin perfect is als dat jij dat zelf bent.

Wat speelt er allemaal mee?

Durf je eerlijk te zijn tegen jezelf en te zeggen dat je nog steeds blij wordt van deze relatie? Hebben de fijne dingen nog de overhand of niet? Hebben jullie nu alleen een kort lontje in deze coronatijd of bleek dat al eerder zo te zijn toen de eerste verliefdheid over was. Kortom: hoe werd en was jullie relatie toen de roze bril was afgezet?

Als je nu een lijstje maakt met wat je per se wel wilt binnen je relatie en wat je absoluut niet of nooit meer wilt, heb je dan voldoende redenen om door te gaan? Zou je opnieuw beginnen met elkaar of kom je tot de conclusie dat je echt beter afscheid kunt nemen?

Waren er al eerder ruzies en meningsverschillen? Kunnen jullie over van alles praten met elkaar? Accepteren jullie alles (of in ieder geval genoeg) van elkaar. Geven jullie elkaar nog voldoende aandacht, èchte aandacht? Raak je elkaar voldoende aan, doen jullie nog genoeg nieuwe en leuke dingen samen en hebben jullie nog interesse in elkaars gevoelens, zorgen en bezigheden?

Hebben jullie (nog) dezelfde waarden en verwachtingen? Vind je dezelfde dingen (in je relatie) nog belangrijk? Wat speelt er allemaal mee en waar ben je het dan niet over eens, is daar een mouw aan te passen? Is er een middenweg, is er nog echte waardering voor elkaar? Bijvoorbeeld voor een moeder -of ‘huisman’- die alle ballen in de lucht moet houden naast ‘het moederen’. Waardering voor die rol, het huishouden, besef je het belang van recht op een stukje eigen leven in plaats van altijd maar aan ‘zorgen’?

Maar ook andersom! Klaag je alleen maar of geef je ook aan in een constructief gesprek wat je dwars zit, zonder uit te vallen? Geldt het advies wat je aan de ander geeft misschien ook wel voor jezelf? Voel je je wel gezien en gehoord? Zit je niet te veel in de slachtofferrol?

Waarom de relatie met een ander zo ingewikkeld is

‘De enige relatie die beide partners gelukkig kan maken, is er een waarin sentimentaliteit geen plaats heeft en geen van beide partners aanspraak maakt op het leven en de vrijheid van de ander’ zei Milan Kundera (een van de belangrijkste hedendaagse schrijvers) eens. En ‘elke relatie is een reflectie van de relatie met jezelf’, zei Deepak Chopra, de (Indiase schrijver van boeken over spiritualiteit, alternatieve geneeskunde en ayurveda).

Zo zijn er nog veel meer leerzame uitspraken van auteurs, psychotherapeuten en filosofen.

Vraag jezelf eens af, als je nu vrijgezel zou zijn of je weer opnieuw zou beginnen met deze partner, wáár ben je dan voor gevallen? Wat is er gebeurd van toen onderweg naar nu, wat mis je nu wat er toen wel was? Wat is er in of bij de ander veranderd en ben jij nog wel dezelfde die je eerder was?

Word je gelukkiger zonder deze relatie of wil je er nog energie in steken? Is er nog steeds een vlammetje, zoals dat ooit voor het eerst oplaaide tot een groot vuur?

Wonderen bestaan niet

Er is een verschil tussen wie je bent, wat je wil zijn en wat je doet. En je gedachten bepalen vaak hoe je je voelt. En daarom is er in elke goede relatie sprake van ‘teamwork’.

Wonderen bestaan niet, ik weet het. Daarmee is nog niet gezegd dat je niet eens mag dromen. Stel, je wordt morgen wakker en alles is zoals jij wil dat het is. Waar ben je dan, met wie, wat doe je (anders) en wat is er nog meer? Wat doen de mensen om je heen dan anders? Waaraan merk je dat en heel belangrijk: wat is jouw aandeel hierin?

Lukt het dan allemaal nog niet? Misschien is het dan maar beter om inderdaad afscheid te nemen. En heeft corona je alleen maar het zetje gegeven er eerder en goed over na te denken. Liever alleen dan eenzaam binnen je relatie toch?

Besef overigens dat na een levensgebeurtenis, groot, klein, leuk of niet, er sprake zal zijn van een transitiefase. Die kan onder andere ook gevoelens van eenzaamheid geven en er is tijd nodig om daar overheen te komen. De duur van die fase is voor iedereen verschillend. Er is namelijk een verschil tussen alleen, eenzaam, langdurig eenzaam en sociaal isolement. Neem dus je tijd om nieuwe patronen te vormen.

Mocht je nog vragen hebben, stel ze gerust!

Marijke

Over de gastblogger

Marijke is coach en adviseur. Bij Coert Coaching en Advies kun je terecht met allerhande vragen over persoonlijke ontwikkeling, eenzaamheid, relaties en (het verlangen naar) verbondenheid. Marijke is ook een van The Brave Ones: zij zet zich als dappere denker en doener in voor mensen die zich alleen, eenzaam of geïsoleerd voelen. Een van haar favoriete quotes: “Echt vrienden zijn is volgens mij het belangrijkste onderdeel van elke relatie” (Truman Capote , Amerikaans schrijver).