Geplaatst op Geef een reactie

“Je hebt een ander nodig”

Arend Jan was een lange tijd alleen met zijn zorgen. Hij trok zich ermee terug op zijn kamer en sloot een stuk van zichzelf af voor anderen. “Ik heb een ouder gemist die op de deur klopte en vroeg hoe het echt met mij ging. Ik isoleerde de pijn en problemen die ik had, ik was er niet over in contact. Niet met mezelf en niet met anderen. Van eenzaamheid leek geen sprake, het zag er immers uit alsof ik super verbonden was met veel vrienden. Maar niets bleek minder waar: ik was alleen.”

Diepe schaamte

Ik worstelde enorm met mijn problemen. Ik schaamde mij diep. Het werd niet gezien. Dat ik mijzelf terugtrok maakte het alleen nog maar erger. Op een zeker moment ben ik met een jongen van mijn dispuut gaan delen hoe het met mij ging. Het hielp om in een een-tweetje eerlijk te zijn over de dingen waarmee ik worstelde. Zonder direct in oordelen of oplossingen te vervallen.
Ik zat ondertussen erg diep. Zo raakte ik mijn bijbaan kwijt, de studieschuld liep op. Alleen de scriptie hoefde nog geschreven te worden. Maar ach: ik zat ik het afstudeerjaar. Ik kreeg het niet voor elkaar en kwam in een burn-out. In die periode was de hemel van koper. Alles was donker.

Iets vinden én voelen

Na maanden kon ik af en toe een klein lichtpuntje zien, dat steeds vaker kwam en groter werd. Ook ging ik in therapie. De gesprekken met de therapeut gaven mij een ankertje waarmee ik even op adem kon komen. In mijn geval was therapie helpend. Maar er wordt veel gepsychologiseerd en getherapeutiseerd in deze tijd. Dat doen we ook met eenzaamheid. We willen de dingen zo graag begrijpen. Het liefst doen we dat met cognitie, met kennis en onderzoek.

Maar dat alles maakt het thema soms makkelijker om óver te praten dan om jezelf eraan te verbinden. Coaching, therapie, psychologie: het is over het algemeen een cognitieve benadering en heeft voor een groot deel van de plek ingenomen van religie. Het heeft veel met duiden te maken. We willen dingen behandelen, fiksen. Maar de shit in het leven is er, en is soms niet op te lossen. Zeker niet met een cognitieve verklaring.

Afgesneden

Je kunt je afgesneden voelen van jezelf en de mensen om je heen. Dan voel je je geen onderdeel van het grotere geheel. Vragen borrelen op, zoals: ‘Mag ik er zijn, heb ik een plek?’ We willen onderdeel uitmaken van een veel groter plaatje en hebben behoefte aan een soort veiligheid. Die kunnen we vinden in gedeelde verbindende factor. Een bepaalde connectie. Ergens tegen de natuur van mensen ingaat om alleen te zijn, dan moeten er plekken zijn waar ze zich veilig voelen, ik doe ertoe. Dat ze wat te doen hebben. Wanneer dat ontbreekt, kun je wat mij betreft spreken van eenzaamheid.

Cognitieve samenleving

Onze samenleving is behoorlijk cognitief ingesteld. Veel draait om kunde en nog meer om kennis. Dat maakt best alleen. Hoe vaak hoor je mensen zeggen: ‘Ik zit zo in mijn hoofd.’ In andere landen wordt mogelijk meer duiding en houvast gezocht in het geestelijke, het spirituele. Het kan lijken alsof ik dingen heel stellig ‘weet’, maar ik ben een zoeker. Dat lijkt op stelligheid, maar is in mijn geval staan voor wat ik belangrijk vind. Ik wil niet afhankelijk zijn van anderen.

Toch hebben we ook anderen nodig. Zo zag ik in de sloppenwijken in Brazilië jongeren die zich erg geïsoleerd voelden. Door de omstandigheden en vaak zeer heftige gebeurtenissen in hun jonge leven, geloven ze niet meer dat er mensen zijn die om ze geven vanuit onvoorwaardelijkheid. Ook jongeren op de meest donkere plekken op aarde willen horen dat het goed komt. Ze willen horen dat er een toen en een nu is. Ik probeer in het contact met anderen de emotie niet weg te nemen. Pak het niet van ze af als zij zich alleen voelen, als ze worstelen. Zorg in plaats van dingen weg te poetsen dat je er onvoorwaardelijk bent. Zonder direct met kant-en-klare verklaringen te komen.

Verhoud je ertoe

Sommige mensen vinden het moeilijk om met lijden en gebroken zijn om te gaan. Zeg vooral niet dat iemand leuke dingen moet gaan doen als hij zich klote voelt. Bied in plaats daarvan aan om erbij te zijn, om gewoon samen te zijn. Probeer de ander te laten zijn met de problemen, zich ertoe te verhouden. Met sympathie wek je namelijk vooral schaamte en terugtrekgedrag op. Met empathie, oprechte betrokkenheid, nodig je uit, daag je uit. Als iemand een slechte relatie heeft met zichzelf, en het jou lukt om met die persoon een relatie aan te gaan, en diegene lukt dat ook met jou, krijgt hij uiteindelijk een betere relatie met zichzelf. Je hebt een ander nodig om beter in contact te komen met jezelf.

Over Arend Jan

Arend Jan Poelarends is jongerenwerker en psychosociaal therapeut. Hij ontwikkelde het programma Vuurkracht. Dit is een buitenprogramma waarmee jongeren leren (weer) contact met maken en inzicht krijgen in hun (belemmerende) patronen. Arend Jan is ook een van The Brave Ones. Dit zijn de (ervarings)deskundigen van BRAVICO die zich inzetten voor bewustwording, voorlichting en persoonlijke ontwikkeling rond mentaal en sociaal welzijn. Ben jij ook een gedreven verbinder? Haak aan en meld je per mail als nieuwe Brave One!

Geplaatst op Geef een reactie

Kinderen en zingeving

Door Frances Nuijnen. Eigenlijk ben ik mijn hele leven lang al bezig met zingevingsvragen. Maar opgroeiend in een burgerlijk Rooms Katholiek gezin vond ik geen antwoorden in de kerk, liturgie of de bijbel. Terwijl het juist wel die omgeving was waarin ik mij vragen stelde als:  Waarvoor leven wij? Wie of wat is God? Wat is mijn taak op deze wereld? Grote vragen voor een kind.

Antwoorden opdreunen

Het zijn vragen die erg lijken op de vragen uit de Cathechismus[1]  waarmee ik ben opgegroeid.  De eerste vraag uit deze leer was: Waartoe zijn wij op aarde? Het antwoord dat opgedreund moest worden is “Wij zijn op aarde om God te kennen, Hem lief te hebben, Hem te dienen en eens voor eeuwig bij Hem te leven”.

Achteraf bezien liep ik meer warm voor de vraag dan het antwoord. Want de vraag bleef bij mij hangen. De antwoorden in de Catechismus waren net als de tafels die ik uit mijn hoofd moest leren. Het waren woorden zonder betekenis voor mij.

Eenzaam

Dat ik als jong kind – denk aan lagereschoolleeftijd – bezig was met deze vragen en geen gesprekspartner had, maakte mij eenzaam.  Het lukte mij niet om antwoorden te vinden op waarvan ik nu zeg dat het zielenvragen waren. Aan de andere kant, als ik op zulke jonge leeftijd wél een gesprekspartner had gehad, dan had die mijn vragen ongetwijfeld geproblematiseerd. Of afgedaan met “je bent te jong om je daarmee bezig te houden”. Of misschien was ik wel naar een hobbyclubje gestuurd. “Ga maar gewoon spelen met andere kinderen!”

Eenzaamheid kent zo veel verschillende lagen en komt in werkelijk alle leeftijdsgroepen voor. Echter, (te) vaak wordt vooral aandacht besteed aan sociale of emotionele eenzaamheid. Ik beschouw dat als eenzaamheid in de horizontale dimensie.  Te weinig wordt er stil gestaan bij eenzaamheid waaraan grotere, existentiële vragen ten grondslag liggen. Ik noem dat de eenzaamheid in de verticale dimensie.

Praten over  ‘grote vragen’

De twee dimensies horen bij elkaar.  Ze ondersteunen en verdiepen elkaar.  En daarom is het zo fijn dat BRAVICO er is. Bewustwording en ontmoeting met hulp van allerlei verschillende professionals, die ieder op een andere manier ondersteunen bij het maken van verbinding. Bij sociale eenzaamheid, emotionele eenzaamheid én bij eenzaamheid als gevolg van ‘grote vragen’.

Heb jij ook weleens vragen of twijfels over zingeving? Over wie je bent en wat jouw doel in het leven is? Voel je je  op zulke momenten alleen? Eenzaamheid komt in allerlei vormen en op alle leeftijden voor. Ook bij kinderen. Daar is niks geks aan. Het is belangrijk dat je, al op jonge leeftijd, mag praten en vragen kunt stellen. Wil je eens in gesprek? Zoek gerust contact met mij of de andere Brave Ones.

Frances is verlies- en herstelbegeleider en geestelijk verzorger.

 

[1] Een catechismus is een opsomming van de leer van een bepaald kerkgenootschap waarin al zijn dogma’s systematisch en voor leken begrijpelijk worden gegeven en uitgelegd. Omdat ze een middel zijn bij de catechese, worden ze vaak in vraag- en antwoordvorm uitgegeven.

Geplaatst op Geef een reactie

Verveling en eenzaamheid

Verveeld, eenzaam of allebei?

Hoe zou jij verveling beschrijven? Als leeg, lusteloos, saai misschien. Of apathie, somberheid, onderprikkeling of ergernis misschien. Eenzaamheid en verveling hebben meer met elkaar te maken dan je misschien denkt.

Aan het begin van het vorige decennium deden meerdere universiteiten onderzoek naar de verschillende vormen van verveling. De onderzoeksresultaten werden in 2013 gepubliceerd in het artikel Types of Boredom: An Experience Sampling Approach in het wetenschappelijke tijdschrift Springer’s Journal Motivation and Emotion . 

Vijf soorten verveling
De resultaten van het vervelingsonderzoek zijn best verrassend. Zo blijkt uit het onderzoek dat er niet vier maar vijf verschillende soorten verveling te onderscheiden zijn. De soorten verveling zijn:

  1. De onverschillige verveling
    Je voelt je relaxed, trekt je terug en bent (wat) onverschillig
  2.  De onzekere verveling
    Je voelt je onzeker bent (zeer) en verlangt naar verandering of afleiding
  3. De zoekende verveling
    Je voelt je rusteloos en gaat actief op zoek naar verandering van de situatie of afleiding
  4. De gemotiveerde verveling
    Je voelt je zeer gemotiveerd om uit de verveling te stappen en een alternatieve, vaak heel specifieke situatie aan te gaan.
  5. De apathische verveling
    Je voelt je hulpeloos en somber, je bent amper of niet te prikkelen/op te winden en ervaart grote weerstand tegen dingen (doen/veranderen).

Verveeld, eenzaam of allebei?
Wat als ik je nu vraag om eenzaamheid te beschrijven. Welke woorden zou je daarvoor gebruiken? Het valt je mogelijk op dat alle bovenstaande gevoelens en gedragingen ook toepasbaar lijken bij de beschrijving van eenzaamheid. Maar lokt verveling dan eenzaamheid uit, of is het andersom? Of werkt het beide kanten op? Met andere woorden: wie zich verveelt voelt zich mogelijk (ook) eenzaam en wie zich eenzaam voelt verveelt zich (ook).

Hoe dan ook, beide emoties kunnen erg onprettig zijn. Zeker wanneer het je niet of nauwelijks lukt om eruit te stappen, je richting een andere gemoedstoestand te bewegen, jezelf ertoe aanzetten om prikkels en afleiding te zoeken of mentale, sociale en/of fysieke activiteiten te ondernemen. Wat verveling en eenzaamheid ook gemeenschappelijk hebben is die vervelende denk- en gevoelscirkel waarin je belandt. ‘Geen zin want, niks te doen dus, nog minder zin omdat, boem. Luiken naar beneden, hek omhoog, deur dicht.’

Wie kent de nergens-zin-in-dag, terugtrekweek, social media detox, het zwelgweekend, het gevoel alles uit je handen te willen laten vallen, het-kan-mij-even-niks-meer-schelen-moment, de stilte- of contactloze periode nou niet?

Irene Campfens

Zo’n getver-gevoel
Het is heel normaal om zo nu en dan onaangename gevoelens te ervaren. Die hebben we namelijk allemaal. Somberheid, angst, onzekerheid, onrust en gevoelens zoals verveling en eenzaamheid dus ook. Wie kent de nergens-zin-in-dag, terugtrekweek, social media detox, het zwelgweekend, het gevoel alles uit je handen te willen laten vallen, het-kan-mij-even-niks-meer-schelen-moment, de stilte- of contactloze periode nou niet? Het is belangrijk dat je jezelf dit soort gevoelens toestaat. Kijk het beest in de bek, hoe hard het ook gromt.

Plan een verveelmoment
Blijf er alleen niet te lang en niet in je eentje in hangen. Spreek met jezelf een verveeldag(deel) af. Plan buiten die dag afspraken in die je niet zomaar af kunt zeggen. Bijvoorbeeld eten of (buiten) sporten bij/met een ander, werken of studeren, de hond uitlaten, boeken terugbrengen naar de bibliotheek, je kamer/huis opruimen (en online overbodige spullen verkopen), een dagboek bijhouden, kaartje schrijven of blokje om in de buurt.

Je kunt de actieve en luiermomenten op een dag of in een week ook afwisselen. ’s Ochtends twee uur met school of werk bezigzijn, daarna een uurtje bank-, stoel- of bedhangen. Het zal je verrassen hoeveel ideeën en gedachten je op zulke ‘lege’ momenten kunt hebben. Gebruik daarom een notitieblok of -app om je ingevingen bij te houden (spraakberichtje kan ook). Als je jezelf liever afleidt tijdens lege momenten, is dat ook prima.

Gun jezelf wat!
Zoek de afleiding als je je verveelt of eenzaam voelt liever niet in verdovende middelen, maar bijvoorbeeld in een boek dat al héél lang op je leeslijst staat, in die ene serie die je ‘echt gezien moet hebben’, een brief (aan jezelf of een ander) schrijven, een meditatie-, ademhalings- of visualisatieoefening, tekenen, schetsen, doedelen.

Geef jezelf de tijd om erdoorheen te komen; verveling doorbreken is namelijk best lastig. Net als dat het doorbreken van eenzaamheid lastig is. Er komt ongetwijfeld weerstand (‘wat als’, ‘kan ik toch niet’, ‘heeft geen zin’). Realiseer je dat dit manieren zijn van je brein om verandering te vermijden. Iets nieuws doen? Een verandering? Help! Zie het als een soort niet-helpende verdediging van het bekende, vertrouwde. Maar niet alles wat je kent, is per definitie het beste voor je.

Verveel jij je weleens? Wat helpt jou op zo’n moment? Deel jouw ervaringen en tips en ga er het gesprek over aan met anderen. BRAVICO hoort en leest graag van je! Neem hier contact op met ons.

Geplaatst op Geef een reactie

2022: Van coronablues naar veerkracht

2022: Van coronablues naar veerkracht

Het nieuwe jaar begint ook nu weer voor veel mensen onzeker. Hoe blijf je in 2022 toch zo goed mogelijk sociaal en mentaal fit en op welke manieren kun je werken aan een positiever perspectief?

In deze blogpost probeert Irene Campfens antwoord te geven op deze vragen. Een van haar adviezen: laat je in je dromen en doelen niet alleen maar leiden door externe factoren, maar zoek de hoop juist in jezelf.

Verbondenheid
Om met moeilijkheden in het dagelijks  even om te gaan heb je verbondenheid nodig. Het gevoel dat er iemand voor je is, dat je gezien en gehoord wordt, dat je een succesje, een lief berichtje of een compliment kunt delen. Een aardig gebaar is als een geluksbommetje, zowel voor de gever als de ontvanger ervan. Het maakt je rustig, trots, voldaan, blij.

Andermans aandacht is echter niet het
enige dat jij nodig hebt om je verbonden te voelen. De aandacht die jij jezelf geeft is minstens zo belangrijk. Sta daarom stil bij kleine overwinningen, accepteer dat je je soms ellendig voelt en koester je gelukkige herinneringen. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Om wonderlijke redenen lukt het veel mensen namelijk veel beter om hun ‘fouten’ te veroordelen dan hun krachten te erkennen.

Herinneringen
Herinneringen verbinden. Maak een tijdreis door fijne herinneringen op te halen. Haal dat oude fotoalbum uit de kast, scroll door je opgeslagen foto’s op de laptop, blader terug in je tijdlijn op de socials. Onthoud dat een fijne herinnering niet om een groots moment hoeft te gaan.

Het kan net zo goed die ene keer zijn dat je je eerste dag aan zee beleefde, zelfgemaakte pannenkoeken at, een grote knuffel op de kermis won, bij oma op schoot zat of je een mooi cijfer voor je werkstuk kreeg.

Door in je herinneringen te duiken beleef je ze als het ware opnieuw. Een goede manier om even uit je stress en somberheid te stappen. En ook een goede aanleiding om eens iemand te vragen samen met jou herinneringen op te halen.

Positieve rituelen
Bouw positieve rituelen in je dag. Van een kletsmoment bij het ontbijt tot een voetenbadje voor het slapengaan. Een blokje om na het eten, een visualisatieoefening in de middag, een zondag wandeling in het bos, iedere dag starten met een kwartier dansen op je favoriete muziek. Twintig push-ups als je je mat voelt, mediteren wanneer je gedachten op hol slaan. Elke avond (kleine) hoogtepunten van de dag bijhouden in je dagboek. Een wekelijks dankbaarheidslijstje maken met dingen waar je trots of tevreden over bent. Iedere vrijdag samen koken en eten met de buurman/-vrouw/huisgenoot.

Neem de tijd voor jouw positieve rituelen. Te druk voor dit soort dingen? Geloof mij: je wordt productiever en energieker van dit soort rituelen dan wanneer je stug doorgaat met je ‘moetjes’ totdat je omvalt.

Sta jezelf toe je ellendig te voelen en accepteer dat je niet altijd de eerste, beste of sterkste zult zijn.

Irene Campfens

Doelen
Als je continu tegen jezelf zegt dat iets ‘toch niet lukt’ of ‘jou niet gegund wordt’ is de kans natuurlijk groot dat die gedachten waarheid worden. Dat waar je energie in stopt, groeit. Voel je je lusteloos, eenzaam, verveeld of leeg? Focus op fijne dingen en gedachten. Hoe ver weg en onwaarschijnlijk ze ook lijken. Hierdoor voel je je beter dan wanneer je jezelf voortdurend afkraakt, tegenspreekt en kleiner maakt dan je daadwerkelijk bent. Denk na over de dingen de jou prikkelen, uitdagen en ‘aan’ zetten, zoals werken aan een bepaald sportdoel, een opleiding of een creatief project. Stel doelen die je plezier, ritme en zin geven en vergeet niet dat een piepkleine stap al een positieve invloed kan hebben op het vervolg. Overvraag jezelf niet, maar daag jezelf wel voldoende uit. 

Zintuigen
Iets anders dat goed werkt als je je (ver)vreemd, angstig, somber of alleen voelt, is het prikkelen van je zintuigen. Een minuut rennen of een wall-sit doen (zittend met je rug tegen de muur aanleunen), op je blote voeten in het zand lopen, de regen op je wangen voelen, koud afdouchen, luisteren naar de geluiden om je heen, een kaars, wierrook of etherische oliën met jouw favoriete geur gebruiken. Een lekker housemuziekje opzetten of een knallend klassiek stuk. En als je juist onrustig, geïrriteerd of gejaagd bent, helpt het om de kat of hond te aaien of te knuffelen met iemand. Ook kun je letten op je ademhaling en heel bewust de verse lucht opsnuiven als je de deur uitstapt of juist een lekker warme douche nemen om loom te worden voor het slapengaan. 

Acceptatie
Sta jezelf toe je ellendig te voelen en accepteer dat je niet altijd de eerste, beste of sterkste zult zijn. Neem je verdriet en pijn serieus door erbij stil te staan. Jij mag dat voelen. Schrijf het bijvoorbeeld van je af of geef al je tranen een half uur de vrije loop. Mild zijn voor jezelf en je emoties maakt jou en je leven rustiger dan jezelf de tegenslag (blijven) verwijten en kwaad zijn op ‘het lot’. Niet vechten tegen nare gevoelens, maar ze er laten zijn. Hoe paradoxaal en zweverig dat misschien ook klinkt. Belangrijk is wel dat je jezelf hierin begrenst. Spreek van tevoren met jezelf af hoe lang je mag zwelgen, vloeken, spuien en somberen. Houd je daaraan. En kijk naar wat wél kan. 

Wil jij verder in deze onderwerpen duiken? Neem contact op met Irene over de mogelijkheden van BRAVICO.

 

Geplaatst op Geef een reactie

Eenzaam tijdens de feestdagen

Tips eenzaamheid feestdagen

Ben jij eenzaam tijdens de feestdagen? Dit kan jou helpen!

Gezellig samenzijn en je welkom voelen is met de feestdagen voor veel mensen helemaal niet zo vanzelfsprekend. Want wat doe je met kerst en oud en nieuw als je single bent, alleen woont, geen contact hebt met familie of geen vrienden hebt om mee af te spreken? In dit blog deelt BRAVICO tips die jou helpen om de feestdagen (iets) minder eenzaam door te komen.

Je bent niet de enige
Allereerst: je eenzaam voelen is niet gek. Voor corona worstelden veel mensen al met gevoelens van eenzaamheid, bijvoorbeeld na een break-up of verhuizing, en nu we richting het derde jaar van de ‘coronamaatregelen’ gaan, zijn dat er alleen maar meer geworden. Je bent dus niet de enige! Het gevoel dat niemand je begrijpt hoort bij eenzaamheid. Het is een negatieve gedachtenspiraal, een soort catch-22 waarin je belandt als je je eenzaam voelt. Het ‘zie-je-wel-effect’. Of ook wel ‘Ik ben de aandacht niet waard’. Het is belangrijk dat je niet zo straffend voor jezelf bent. Ja, je moet zélf een stap zetten als je je eenzaam voelt. Maar dat betekent niet je het dan ook allemaal maar in je eentje moet uitzoeken. Praat er dus over. Geef het aan. Vraag ernaar bij een ander. Schaam je niet. En geef jezelf vooral ook alle credits als je dit doet! Be brave.

Lucht je hart
Hoe fijn is het om je verhaal te doen bij iemand die niet oordeelt en meteen in de oplossingsmodus schiet? Heel fijn. Het erkennen van een rotgevoel is de eerste en meteen ook de belangrijkste stap om tot verandering te komen. BRAVICO is bereikbaar voor iedereen die behoefte heeft aan inspiratie, een luisterend oor en het uitwisselen van ervaringen en tips. We hebben een agenda met activiteiten van The Brave Ones, onze (ervarings)deskundigen. Maak hier gebruik van. Heb je interesse om aan te haken bij de online supportgroep (á la café) die we willen starten – vrijblijvend en veilig, laat het ons weten. Dan zetten we je op de lijst en nemen contact met je op.

Het gevoel dat niemand je begrijpt hoort bij eenzaamheid.

Irene Campfens

Stel iets in het vooruitzicht
Perspectief helpt. Het is dan ook precies dat – geen of een onzeker toekomstscenario hebben, waardoor veel mensen zich in coronatijd zo eenzaam, ongelukkig en onbestemd voelen. Want waarom plannen maken als je nog niet weet of het überhaupt wel kan? Alhoewel er veel tijdelijk niet ‘mag’, zijn er ook mogelijkheden. En dat is belangrijk: positief blijven. Stel daarom iets in het vooruitzicht, iets fijns. Trakteer jezelf of/en een ander op The Brave Show, die zondag 27 maart 2022 plaatsvindt in Amsterdam. Op deze eerste lentezondag van het nieuwe jaar kun je naar hartenlust connecten met anderen, luisteren naar het levenslied, literatuur en in gesprek gaan over menselijk contact en verbondenheid.

Lees je rijk
Er bestaat veel literatuur over eenzaamheid. Boeken met ervaringsverhalen, wetenschap, onderzoek en tips. Lees bijvoorbeeld het boek Gedialogeerd (waarom eenzaamheid een verbindingswoord is) en doe houvast en inspiratie op om mee aan de slag te gaan in je persoonlijke leven. Duik in de verhalen over eenzaamheid en reageer erop. Stel je vragen, zoek contact, vind herkenning.

Deel je boodschap
Hoe leuk is het om een kaartje te ontvangen? Je kunt natuurlijk een kaart kopen bij de supermarkt, maar een persoonlijke kaart is nog veel leuker om te versturen. Maak je eigen kaarten bijvoorbeeld hier. Wil je iets origineels doen voor de online pubquiz of kerstborrel die je organiseert? Deel zelfgemaakte bierviltjes aan de deelnemers uit, of laat een T-shirt bedrukken met een bemoedigende tekst. Nu denk je wellicht dat dit sluikreclame is. Dat klopt. Deze hyperlinks sturen je naar Studentendrukwerk, een bedrijf waar BRAVICO al enkele jaren heel fijn door gesponsord wordt. Mede dankzij deze samenwerking lees jij nu dit blog.

Tot slot
Heb je vragen of twijfels, ideeën of suggesties voor samenwerking en contact rond de feestdagen? Laat het weten. Wil je doorpraten over dit onderwerp of over mentaal en sociaal welzijn ná de feestdagen? Wees welkom. Be brave, join The Brave Ones.

Geplaatst op Geef een reactie

Zomereenzaamheid: heb ik dat?!

Alleen zijn en je eenzaam voelen zijn twee verschillende dingen en toch hebben ze met elkaar te maken. Wie lang alleen is, kan in een vicieuze cirkel belanden. De zomer lokt bij veel mensen gevoelens van eenzaamheid uit. Dit is lang niet altijd een bewust proces. Alhoewel het aangenaam kan zijn om even ‘met jezelf’ te zijn, is het belangrijk om niet te verdrinken in de ellende. Een paar ervaringen en tips om met je zomereenzaamheid om te gaan.

Belangst

“Ik heb dus een hekel aan bellen. Vreselijk vind ik dat. Een tijd geleden ging mijn telefoon: het was mijn vader. Ik moest wel opnemen; hij belt niet zomaar. Ik hoorde voor het eerst sinds weken mijn eigen stem weer, na bijna een maand niemand gesproken te hebben.”

Schrikken van je eigen stem omdat je deze niet meer gewend bent om te horen. Herkenbaar? Wie niet graag belt en dit (in de vakantie) ook niet hoeft te doen voor werk of school, kan vervreemd raken van zijn eigen stem. Ook als je de telefoon enkel gebruikt voor sociale media of een spelletje, kan het gebeuren dat je bij een belletje stuntelt met woorden, je ergert aan je eigen stemgeluid en geen idee hebt waar te beginnen. Of eindigen.

Tip: probeer een spraakbericht. Met WhatsApp spreek je gemakkelijk een berichtje in én luister je zelf ook andermans ingesproken berichtjes af. Leuker -en ook iets persoonlijker- dan een geschreven bericht en minder spannend als je niet van bellen houdt.

Geluksdruk

“Pfff. Zie ik dus van die perfecte stelletjes met hun gefilterde hoofden op het strand van Ibiza. Ik weet dat het nep is, dat het filters zijn en toch: dát wil ik ook. Samen knap en gelukkig zijn.”

Soms gebeurt het dat je je pas eenzaam voelt als je omgeven wordt door anderen of in ieder geval anderen ziet. Vooral anderen die het ogenschijnlijk allemaal voor elkaar hebben. Geld, schoonheid, geluk, humor, een goed lijf, intelligentie: het ontbreekt ze aan niks. Maar schijn bedriegt. Ook al weet jij ergens heus wel dat de beelden op het internet geen een-op-een weerspiegeling van de realiteit zijn; ze halen je onderuit. Je wordt onzeker en voelt je er weer eens totaal alleen en mislukt door.

Tip: daag je gedachten uit. Het overgrote deel van ons denken gebeurt automatisch (zo’n 85%!). Lokt zo’n perfect plaatje negatieve gedachten over jezelf of anderen uit? Ga eens na: wat gebeurt er en waarom raakt jou dat in negatieve zin? Welke lelijke gedachten plak jij daaraan vast (‘zie je wel, ik verdien zulke dingen niet’, ‘waarom is iedereen op vakantie behalve ik’). Realiseer je dat dit soort negatieve gedachten vrijwel nooit kloppen en sowieso niet-helpend zijn. Zet er helpende gedachten tegenover: ‘Ik ben wie ik ben en dat is goed zo’, ‘ik voel me gewoon even kut en weet dat dit over zal gaan’, ‘ik ben tot zoveel meer in staat, het beste komt er nog aan’.

Afzonderingsgedrag

“Ik heb genoeg vrienden maar zie ze eigenlijk nooit. Op de een of andere manier voeg ik me naar het alleen zijn. Noem het een soort passiviteit: ik neem genoegen met de eenzaamheid. Als ik dan eindelijk een afspraak heb gemaakt, zeg ik die negen van de tien keer lastminute af. Ik zie er zó tegenop om anderen te vertellen over mijn dagelijks leven, dat stil, leeg en ongemerkt voorbijgaat.”

Tip: creëer meer balans in de prikkels en confrontaties. Van nul naar honderd in een paar seconden: dat lukt alleen met een snelle auto. Waarom zou je dan met je Canta de snelweg op gaan? Het klinkt logisch, maar is in de praktijk best lastig: neem de dingen stap voor stap. Stel niet te hoge eisen aan jezelf en bouw jouw sociale interactie langzaam op. Kies voor contact of een afspraak op een dag die voor jou prettig is (de saaie zondag of de vrije woensdag bijvoorbeeld) en houd het kort: samen één koffietje doen is net zo goed als met elkaar een hele zaterdagavond stappen.

Geldgebrek

“Ja, natuurlijk wil ik ook op vakantie. Maar ik heb daar helemaal geen geld voor. Ik ben al bijna vijf jaar mijn studieschuld aan het afbetalen en heb ook nog een krediet openstaan bij de bank. Van welk geld moet ik op reis? Als anderen me meevragen, zeg ik altijd maar dat ik het te druk heb op mijn werk. De waarheid is dat ik helemaal geen geld heb.”

We zijn niet allemaal rijk. Sterker nog: veel mensen hebben langlopende schulden, financiële zorgen of serieuze geldproblemen. Kopen op afbetaling, leven van de creditcard, bestellen bij een postorderbedrijf, een fiets, scooter of auto leasen: het lijkt alsof meer mensen dat wél dan niet doen. Daarbij lopen op dit moment veel ondernemers inkomsten mis als gevolg van corona en verliezen werknemers hun baan door reorganisaties en inkrimping (‘we moeten je helaas laten gaan’).

Tip: zoek en doe gratis dingen. Maak voor nul euro een mooie stadswandeling of volg een kosteloze onlinecursus. Fiets naar zee en neem je eigen boterhammen mee. Verdiep je in onderwerpen waar je graag meer over leert. Oefen met sociale interactie, helpende gedachten en het creëren van balans. En gebruik vooral de tips uit de zomergids van BRAVICO. Je vraagt ‘m hier gratis aan: zomergids-eenzaamheid.

Vragen naar aanleiding van dit artikel? Mail ons.