Eenzame gekte in één en dezelfde zoektocht, die wij allen gaan

Eenzame gekte in één en dezelfde zoektocht, die wij allen gaan

Als ik mij dan zo eenzaam voel en dit uit, deel, in verbinding breng, laat ik de ander meteen ook meer van zichzelf zien. Wat is het toch een gekke zoektocht met elkaar - de schuld en schaamte voorbij om gewoon jezelf te kunnen zijn en ook te laten zien. Wat er ook aan trauma of willen we zelfs spreken over karma aan vooraf gaat, laten we vooral toch meer verbinden in één en dezelfde zoektocht.

Mijn zoektocht

Mijn zoektocht is met vallen en opstaan gegaan en ik ben er steeds meer vrienden mee dat dat alles nou eenmaal leren is. Iedere ervaring, iedere keuze die ik maak vanuit een aloude angst en overleving. Of vanuit liefdevolle rust, passie en vertrouwen. Wat zeker niet betekent dat er geen angst meer is en deze zelfs ook heel functioneel kan zijn.

Al met al doe ik steeds eenvoudiger een stapje terug, ben ik dolblij met de stappen vooruit en vind ik het ook inspirerend en fijn om de stappen van anderen te zien. En nog leuker vind ik het om samen op te lopen met elkaar.

Zelf heb ik altijd veel behoefte aan zekerheid gehad, aan het willen begrijpen, controle, vooral alles doen op wilskracht. Met de uitdagingen waar ik op jonge leeftijd voor kwam te staan, is dit alles goed te verklaren. En toch helpt dat uiteindelijk niet. Niet echt. 

Sterker nog, na een aantal jaren van relatief veel comfort en controle, wilde ik helemaal vrij. Alles los: werk, huis, relatie. Dit had ik te doen. Maar wat was de praktische uitwerking uitdagend op zijn tijd. Zonder houvast en zonder controle voelde ik mij wel erg veel zwemmen. Mijn verlangen en passie was ik zeker niet kwijt, maar wel bleek het verdomd lastig dit tot werkelijkheid te maken, zonder enige pijlers in de grond.

Bouwen aan vertrouwen

Babysteps dus. Mijn grenzen opnieuw leren kennen, van heel veel denken te weten en kunnen naar vertraging, herbeleving van momenten van onmacht en gegronde nederigheid.

En vooral van heel veel van mijzelf vragen naar mij ook wat meer overgeven aan een vernieuwd ritme. Mij wat meer laten dragen. Niet door mijn ouders op de manier die ik nog altijd zou willen, wel op vele andere manieren.

Kortom, dingen opgeven. Opgeven al veel verder te willen zijn of nog in het verleden willen leven. Yoga heeft mij hier enorm bij geholpen: de fysieke grenzen van mijn lichaam tegenkomen én te eren en ook te ontdekken wat een kracht en flexibiliteit er allemaal wel niet in mij huist. Ware kracht. De kracht waardoor je 's ochtends op kunt staan om het ook gewoon te doen.

Ga er maar aan staan

Voor nu, de balans tussen vrijheid en vastigheid, is dat niet een essentieel onderdeel van ons aller zoektocht? En eenzaamheid daarin, is dat - net als voor mij - een ware raadgever? Ga ik een stap te snel/ver, dan klopt die eenzaamheid op mijn deur. En dan aan mij de keuze om ernaar te luisteren. En nog een hele belangrijke keuze: te geloven voor altijd vast te zitten óf te geloven dat het ook anders kan, en wordt. Trauma zet ons vast in de tijd, in het verleden. Maar trauma nodigt ons ook uit om te rusten én te blijven bewegen. Aangezien niets in ons lichaam immers ooit echt tot stilstand komt, zolang als wij hier met elkaar ademen en leven.

En blijven staan

Het wordt anders en het is hetzelfde tegelijk. Moeten we ernaar streven altijd alles maar beter te willen, of kunnen we er ook in berusten dat we in dit alles gewoon hebben te blijven staan? Zeker, graag leunen we wat hier en daar, maar laten we ook samen op lopen en handen en harten bundelen met elkaar. Blijven staan, met dat wat er is en zo goed als je kunt met én naast elkaar je eigen wegen gaan.

Afsluitend met een zeer bekend gedicht dat dit alles prachtig verwoord. Wat zijn vele woorden vaak toch ongelooflijk overbodig.

De herberg

Dit mens-zijn is een soort herberg
Elke ochtend weer nieuw bezoek.

Een vreugde, een depressie, een benauwdheid,
een flits van inzicht komt als een onverwachte gast.

Verwelkom ze; ontvang ze allemaal gastvrij
zelfs als er een menigte verdriet binnenstormt
die met geweld je hele huisraad kort en klein slaat.

Behandel dan toch elke gast met eerbied
Misschien komt hij de boel ontruimen
om plaats te maken voor extase……

De donkere gedachte, schaamte, het venijn,
ontmoet ze bij de voordeur met een brede grijns
en vraag ze om erbij te komen zitten.

Wees blij met iedereen die langskomt
de hemel heeft ze stuk voor stuk gestuurd
om jou als raadgever te dienen.

Rumi.

 

Overprikkeld? Bezoek de PrikkelPub!

Overprikkeld? Bezoek de PrikkelPub!

Pssst...We zijn op de radio!

Pssst...We zijn op de radio!