Eenzaamheid is verdomd leerzaam

Eenzaamheid is verdomd leerzaam

Als BRAVICO-partner kan openheid over mijn eigen 'relatie' tot eenzaamheid natuurlijk niet achterblijven. Wat is (de trigger tot) eenzaamheid eigenlijk voor mij? In alle eerlijkheid denk ik dat eenzaamheid voor mij vooral met passie en verlangen te maken heeft. En wel zó veel passie en zo veel verlangen voelen en dit tegelijkertijd niet met eenzelfde intensiteit naar buiten kunnen of durven brengen. Wat ik daarmee bedoel?

Een kijkje in mijn wereld

Bij mij gebeurt het vooral in de avonden. Dan zit ik vol plezier en heb een overvloed aan creatiekracht. Terwijl ik allang op bed lig (ja, ik ben kennelijk een avondmens) stromen de inspiratie en ideeën. Het lukt me nog om na zulke ‘creatieve’ avonden vroeg op te staan voor mijn yoga en daarna het werk.  Ik schrijf bewust ‘nog’, want langdurig verstoorde slaap, of beter zeg ik: geen ritme hebben wat bij mij past, lokt vervelende dingen uit.

En dan slaan mijn verstoorde ritme en de disbalans op een goed moment toe…

Bij zo’n disbalans voel ik me futloos, ben ik bang om te weinig energie te hebben voor dat wat ik juist zo graag in beweging zet, heb ik een enorme hang naar koffie – het drinken ervan maakt me eigenlijk nog angstiger en tot slot het ergste: onzekerheid alom. Een soort betekenisloosheid en lusteloosheid van even ‘Alles’. Het voor mij zo bekende én gevreesde donkere gat waarin niets ertoe doet. Ikzelf in de eerste plaats al niet. Kwetsbare momenten zoals deze voelen voor mij als een soort van falen.

Ah, daar zijn ze weer: die heerlijk straffende gedachten.

‘Verdorie, niet goed genoeg voor mijzelf gezorgd. Ik weet inmiddels toch wel beter. Down the drain I go.’

Wat is nou dus die verdomd leerzame eenzaamheid voor mij?

Dat zit in de momenten waarop ik de energie voel weglekken, dit nog niet wil erkennen, de schaamte en schuld langzaamaan harder op mijn deur kloppen en ik mij toch nog even liever terugtrek dan eropuit ga. Waar is dan de hoop? Inmiddels heb ik, door vallen en opstaan, ervaren dat er maar één weg is om van dat ontheemde gevoel af te komen. Om te helen. En die enige weg voor mij is zacht worden voor mijzelf.  Mijn zegeningen tellen. Zoete tranen van compassie. Een gloeiend hart en in een vernieuwd ritme met frisse blik, een flinke reset en vol moed weer door.

Iedereen heeft ze nodig: the good, the bad and the ugly

Is er zoiets als een stijgende lijn na al dat werk, dat vallen en weer opstaan?  Die zit voor mij in het steeds sneller weer opkrabbelen, kiezen voor liefde en zachtheid, de mensen om mij heen te hebben verzameld die mij zeggen waar het op staat - the good, the bad and the ugly: you need them too, en bij wie ik mij ‘no matter what’ welkom voel. Het gevoel welkom te zijn is iets waar ik (als dochter van overleden ouders) zo naar verlang. En helaas kennen velen dat verlangen, ook zij die hun ouders nog hebben.

Het kloterige, beroerde Niets durven voelen

Steeds meer ervaar ik de bereidheid het kloterige, beroerde Niets te voelen en toe te laten vanuit het ergens diep gegronde vertrouwen dat de zon echt wel weer gaat schijnen. Omdat ik dat wil, het mijzelf gun, het te doen heb en niets liever dan dit wil, en ook kan. Dan maar op een wat lager tempo. En wat kan ik met mijn ‘innerlijke toestemming’ tot vertraging ook ontzettend genieten van soms even niks (hoeven) doen. Van wie? Van mijzelf in de eerste plaats! En wat er dan toch allemaal kan ontstaan.....

Tot zover voor nu, wordt vervolgd.

Een glimlach en liefdevolle groet,

Myrte.

Pssst...We zijn op de radio!

Pssst...We zijn op de radio!

Het boek Gedialogeerd

Het boek Gedialogeerd