Blog

#NoFilter

Geluk is niet gewoon

‘Geluk is niet gewoon’, zei mijn vriend. Ik was direct ondersteboven van de uitspraak. ‘Hij heeft gelijk’, dacht ik. Maar als geluk niet gewoon is, wat is het dan wel? En wat is gewoon, überhaupt?

Is het bijvoorbeeld mogelijk om je eenzaam te voelen en toch gelukkig te zijn? Andersom komt – als ik media en literatuur mag geloven, behoorlijk vaak voor: ongelukkig zijn ondanks een rijk, actief (sociaal) leven. Ik wil niemand woorden in de mond leggen, daarom houd ik dit verhaal volledig bij mijzelf. In de afgelopen dagen dook ik in mijn eigen gevoelens en gedachten. Dit verhaal is het resultaat.

Klinkklare onzin

Als geluk gelijkstaat aan de afwezigheid van pijn of lijden, ben ik nooit gelukkig geweest. Want hoe fijn of mooi ook: er sluimerde altijd wel iets van een herinnering of bekommering door mijn leven. Daar heb ik mij behoorlijk druk om gemaakt, die ongelukkige zaken. Ze zaten mijn geluk namelijk in de weg, althans: dat dacht ik. ‘Wie blijft hangen in het verleden wordt nooit een gelukkig mens’, is mij weleens gezegd. Ik heb 40 moeten worden om mij te realiseren dat dit klinkklare onzin is. Tegenwoordig heb ik mijn eigen motto: ‘Later kan niet zonder vroeger; wijs nooit je verleden af.’

Ik liet mij lange tijd wijsmaken dat pijn weggestopt moest worden. Even op de tanden bijten, de tranen verdringen en afleiding zoeken. Vooral dat laatste bleek funest: jezelf afleiden. Want wat er gebeurt wanneer je jezelf van pijn of lijden afleidt, is eerder destructief dan constructief. Afleiding is functioneel wanneer je een injectie krijgt en bang voor naalden bent: dan kijk je even weg of maak je een praatje over hele andere dingen. Ook als je in afwachting bent van een examenuitslag en er echt niets anders op zit dan het verlossende telefoontje afwachten, kan afleiding prima zijn om de uren door te komen.

Goed versus klote

Maar wanneer je pijn hebt, verdriet, boosheid, onrust of onzekerheid, raad ik afleiding niet aan. In mijn geval is het de afleiding geweest waardoor ik jarenlang mijn eigen geluk in de weg stond. En dat geluk zit voor mij niet in succes, invloed, aanzien of rijkdom; voor mij zit geluk in de balans tussen wat klote is en wat goed voelt. Sommige van mijn ervaringen blijven klote, maar hé: er is ook heel veel goeds. Ik wissel de ene ervaring niet in voor de ander; ik laat ze allebei toe. Dus vloek en tier ik net zo vaak als ik lach en straal.

Het verschil met ‘vroeger’ is dat ik het niet meer eindeloos laat duren. Ik duik mijn bed niet meer in. Ik gun mezelf een uur om tekeer te gaan – meestal met de bokshandschoenen aan. Daarna moet het even klaar zijn met de ellende. En ja: ik heb zó diep gezeten dat dat onmogelijk leek. Let wel: leek. Hetzelfde geldt voor grappen: ik weet nu, eindelijk, wanneer ik daarmee moet stoppen. Meestal zie ik het aan de gezichten van omstanders, maar vrijwel altijd voel ik het bij mijzelf. Het is iets van ongemak, iets ongepasts, dat als een subtiele waarschuwing voor mij werkt.

Verhouding

Gevoelens van eenzaamheid horen bij mijn leven. Ik wil dan ook helemaal niet van ze af. Ze werken als een ijkpunt in de dag, als een leidraad in de week. Eenzaamheid weet de meest diepgaande gedachten los te peuteren. Ik verzamel ze, en doe ze nooit meer weg. Hoezo moet daaraan gewerkt worden? Waarom zo negatief? Alleen zijn kan mij intens gelukkig maken, net als onder de mensen zijn mij soms intens ongelukkig maakt. Ja, ik heb anderen nodig. Ik ben gemaakt om ergens deel van uit te maken. Maar ik kan mij pas tot de ander verhouden wanneer ik mijn eigen eenzaamheid accepteer.

Reacties

Jouw e-mailadres blijft voor anderen onzichtbaar.
Abonneer
Laat het weten als er
guest
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Deel dit artikel via:

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on email
Email
Share on whatsapp
WhatsApp