Geeft eenzaamheid een andere smoel

Blog

#NoFilter

Papier en sleutel: deel kwetsbaarheid

Als ik heel eerlijk ben, vind ik mezelf ‘sociaal beperkt’. Als kind al, voelde ik me goed in mijn eentje, tussen boeken en schriften. Al schrijvend voelde ik me veilig. Papier aanvaardde. Papier legde geen druk op. En, misschien wel het allermooiste: op papier kon alles!

Papier

Wat een vrijheid. Papier had nooit commentaar op het ‘bomma-poedel-kapsel’, zoals mijn klasgenootjes spottend naar mijn haar verwezen. Papier hoorde mijn piepstemmetje niet en lachte me er dus ook niet mee uit. Papier nam me serieus en was geïnteresseerd in me. Papier stelde me in staat contact te leggen met mijn eerste grote liefde. Jurgen. Op papier leken we een kans te hebben. In werkelijkheid wist ik niet hoe me te gedragen. Een brief maakte het uit met me, nog voor er iets had kunnen bloeien. En toen werd papier het vat voor mijn eerste liefdesverdriet, voor gedachten en gevoelens waar ik anders geen blijf mee wist.

Misschien was papier altijd al mijn beste vriend en levenspartner.

Eindelijk volwassen

Als volwassene werd het makkelijker contacten te leggen. Pesten werd eerder een soort van speels plagen. Of passieve agressiviteit. Ik dronk regelmatig alcohol. Die hielp me om me op feestjes meer op mijn gemak te voelen tussen een hoop vage kennissen of collega’s die ik graag mijn vrienden wilde noemen. En toch heb ik me altijd eenzaam gevoeld, al ben ik dat pas in de afgelopen paar jaren gaan beseffen. Zowel vriendschappen als relaties leken gebaseerd op activiteiten die we leuk vonden om samen te doen. Gezamenlijke hobby’s, interesses, projectjes, reizen, favoriete maaltijden.

 Alsof relaties een kader nodig hebben waarbinnen ze kunnen bestaan. Zonder dit kader, blijft er een smeulend hoopje eenzaamheid achter.

Mens-zijn

Natuurlijk is het fijn als je interesses en meningen deelt. Alleen zou het, volgens mij, geen voorwaarde mogen zijn voor verbondenheid. Verbondenheid zit hem juist in het mens-zijn. Wat heb je meer nodig aan gemeenschappelijkheid dan dat? Verbondenheid is een inherent onderdeel van het samen-zijn, niet enkel van het samen-doen.

Verder geloof ik ook dat een teveel aan activiteiten ons juist afleidt van de relatie zelf. Corona maakt dit nu mogelijk pijnlijk zichtbaar. Veel activiteiten zijn niet mogelijk door corona. We kunnen niet onbezorgd samenhokken om een film te kijken of gezelschapsspelletjes te spelen. Doordat die activiteiten wegvallen, zie ik de vrienden niet meer met wie die activiteiten het enige waren wat we gemeen hadden. Sommige van mijn vrienden verdwenen het afgelopen jaar zelfs stilletjes helemaal uit mijn leven. De vriend met wie ik graag horrorfilms kijk en gezelschapsspelletjes speel. De vriendin met wie ik eens per maand een koffie ging drinken in de stad. Of het bevriende koppel dat wij enorm graag hebben maar dat elke keer opnieuw uit ons leven verdwijnt als wij geen initiatief nemen. Het is oké. Het doet pijn en het is oké. Verbondenheid vereist immers ook bereidheid. De bereidheid om in contact te blijven, ‘in te checken’ bij de ander.

“Hoe voel je je vandaag?” als uitnodiging tot verbondenheid.

Gelijkenissen en verschillen

We willen graag ‘bijzonder’ zijn. De één al wat meer dan de ander. Dat ‘speciaal’ willen zijn is het gif dat verbondenheid doodt. Ook het gevoel anders te zijn, staat verbondenheid in de weg. Sommige mensen hebben het gevoel dat niemand kan begrijpen hoe zij zich voelen. Het zijn vaak mensen die, misschien door depressie, schaamte of een introvert karakter, in hun hoofd zitten. Ze delen weinig met anderen. En terwijl ze misschien net snakken naar verbondenheid en steun, sluiten ze anderen uit, waardoor ze zich vervreemd voelen.

Niemand kan mij begrijpen.”

Bam! Deur dicht.

Sleutel

Hoe zou het voelen als iemand je vroeg: “Ik vind het moeilijk, maar mag ik je proberen uit te leggen hoe ik me voel en waarom?” Wat mij betreft is dit een uitnodiging tot verbondenheid. Ik denk dat we anderen wat vaker een inkijk mogen geven in hoe we ons écht voelen. Aan anderen mogen vragen: “Voel jij je soms ook zo?” of zelfs gewoon: “Hoe voel jij je?” in plaats van “Hoe gaat het?” Misschien voel je je dan kwetsbaar. Maar die kwetsbaarheid is nou juist de sleutel naar verbondenheid. Je kwetsbaar opstellen door je zielenroerselen te delen, laat de ander zien dat je net zo bent: ook maar een mens die probeert het hoofd te bieden aan de omstandigheden die het leven ons soms voor de voeten werpt.

Een vriendin van me zei het eens heel mooi: de ander hoeft niets anders te doen dan te luisteren en er te zijn. Ze hoeft je zorgen niet van je over te nemen. Soms is ‘samen in de modder zitten’ al genoeg. Dan voel je je niet meer alleen.


Over de gastblogger

Met een graad in de orthopedagogiek is de Vlaamse Mandy gebeten door persoonlijke ontwikkeling. Daarnaast heeft ze een groot hart voor thema’s als duurzaamheid en verbondenheid. Mandy werkt als freelance copywriter. Ze heeft haar eigen blog en is vindbaar op LinkedIn.

 

Reacties

Jouw e-mailadres blijft voor anderen onzichtbaar.
Abonneer
Laat het weten als er
guest
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Deel dit artikel via:

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on email
Email
Share on whatsapp
WhatsApp