Met jouw woedekracht recht door die eenzaamheid

Met jouw woedekracht recht door die eenzaamheid

Wat nou als je overal waar je maar wilt tegenaan kunt schoppen? Wat is dan dat ene wat je nu echt zou willen doen? Waartegen aan en hoe? En hoe lang duurt het voordat dat ene zinnetje komt: ‘Mag dit wel?’

Schoppen in het luchtledige

Waar ik zelf geregeld tegen aan wil schoppen, is tegen eigenlijk alles wat net even te mooi of perfect lijkt te zijn. Want laten we eerlijk zijn, hoe heerlijk bepaalde momenten (van geluk en succes) ook zijn, des te dieper zijn soms ook de dalen. Zelf herken ik bijvoorbeeld een patroon van veel willen en kunnen doen, en daarmee momenten creëren van geen puf en energie meer hebben. Op dat soort momenten lijkt trouwens ook echt alles maar moeilijk te relativeren.

Eigenlijk ben ik dan boos. Boos op mijzelf dat ik over mijn grenzen heen ben gegaan, en misschien niet goed genoeg voor mijzelf heb gezorgd?

Deze boosheid of woede laat zich niet ‘weg relativeren’, zeker niet door mijn dan nogal kritische, innerlijke analyticus. Toch is er iets wat bij mij werkt: de teleurstelling of boosheid benoemen en delen of hier zelfs uiting aangeven in contact met een vertrouwd iemand. Het helpt ontladen en opladen. En als vanzelf komt er weer meer ruimte in mij. En energie en vreugde.

En ja, de hoge pieken en diepe dalen ken ik maar al te goed. En klinkt het heel gek als ik zeg dat deze eigenlijk alleen maar meer worden en vooral ook ‘meer oké’?

Genoeg om boos op te zijn

In mijn jonge jaren heb ik zowel de ziekte kanker als de vaak nog minder bespreekbare ziekte depressie van dichtbij meegemaakt. En met zoveel woorden was ik op 15-jarige leeftijd plots wees. Oneerlijk, onmenselijk? Wellicht, en altijd kan het erger. Ieder met zijn eigen ervaring en waarheid, om niet te beginnen over de ellende en pijn in de wereld op bredere schaal. Ja, er is zo veel, eigenlijk gewoon te veel.

Om het dus dichtbij en behapbaar te houden, met ieder stukje dat ik nog altijd, ruim 15 jaar later, om het verlies van mijn ouders rouw, leer ik mijzelf beter kennen.

Loslaten: zo cliché, zo waar

Loslaten van de pijn dat mijn ouders er niet meer fysiek zijn en ook loslaten dat ze er destijds niet altijd geweest zijn, zoals ik dat eigenlijk nodig had. En tot slot loslaten dat ik er toen niet al meer voor hen kon zijn, kon zijn wie ik dacht toen al te moeten zijn met de ziektes thuis als belangrijke aanleiding hiertoe.

En juist daarin kunnen we elkaar ontmoeten: in het anders en verder willen zijn dan we eigenlijk zijn.

Kortom, anders zijn dan wie we werkelijk zijn. Onderweg, genietend, balend, mee in de menselijke bewegingen van ups-and-downs. En dit alles zonder ons er te veel tegen te verzetten, zonder schuld en schaamte om niet NU al goed genoeg te zijn. Wat ligt er onder al deze collectieve rouw, die wij ieder op onze eigen wijze kennen en ervaren?

Ontwikkelingstrauma als essentieel onderdeel in dit geheel biedt een schat aan mogelijkheden voor onze verdere groei.

Mijn meest wijze les

De meest wijze les voor mij is staan voor de impact die het op mij in het bijzonder heeft gehad. Staan voor jezelf. Hierbij ook dat stuk woedekracht erkennen, en uiting geven in veilige omgeving en setting. Om beetje bij beetje de woede, onrechtvaardigheid, het verdriet en de rouw om te zetten in energie en kracht.

Bang zijn voor onze woede is gechargeerd gezegd dan ook niets meer of minder dan bang zijn voor onze eigen kracht.

Niks geen slachtoffer van je lot, niks geen onophoudend gevoel van eenzaamheid. Ga ermee naar buiten, doe er wat mee. En uiteraard hoeft dat niet alleen. Ja, je moet je wonden likken, je lessen leren, maar deel vooral ook met elkaar. Dat steunt, motiveert en inspireert jou en anderen om alles eruit te halen voor jezelf. Voor de ander, en met elkaar.

So better not forget: ‘No matter what life gives you, give more back’

Step by step

‘One step forward and two steps back. Befriend with that and steps forward will pop up, ‘just like that’. En ja een stijgende lijn, die is vast daar. Vertrouw er maar op. Een leuke, luchtige vraag waarmee je het over zulke vooruitgang kunt hebben is bijvoorbeeld: Wat geeft jou nou net dat beetje meer vreugde en energie dan je al had?

Deel gerust, in je dagboek, met vrienden en familie of een stapje verder zelfs - geïnspireerd door wat van die dappere woedekracht, ook hier met mij ;)

Warme liefdevolle groet,

Myrte.

 

Leer nieuwe mensen kennen in Utrecht via...een app!

Leer nieuwe mensen kennen in Utrecht via...een app!