Emily's Little Big Moments

Emily's Little Big Moments

De kracht van een compliment

Iedere twee weken deelt Emily op woensdag enkele wonderlijke momenten uit haar dagelijks leven, in de hoop jou te leren hoe ook jij je eigen kleine wondertjes vindt. Haar dankbaarheid, jouw cadeau. Uitpakken op eigen risico ☺

Ik keek gefascineerd naar de structuren in de muren en de patronen op het plafond in de Starbucks op perron 1 van station Amsterdam Centraal. Hier kan ik uren blijven zitten. Een beetje kijken naar alle mensen. De gehaaste, de wachtende, de genietende, de dromer, de werker en wat nog meer. Zelf zat ik hier elke maandag-, woensdag- en vrijdagochtend. En soms ook in de middag na een uurtje of vier.  

Tegen de muur aan hebben ze heerlijke stoelen, waar je lekker in kan wegzakken. Een beetje zoals de schoot van oma als je nog klein bent. Lekker zacht en toch ook ferm en beschermend. 

Vriendelijk lachen

Naast mij zaten altijd wel mensen, maar het gebeurde niet vaak dat ik er een gesprek mee had. Veel mensen lijken dat moeilijk te vinden, ikzelf ook. Maar ik stel mezelf wel open door soms oogcontact te maken, en vriendelijk naar mensen te lachen. Daarbij ben ik ook aan het tekenen, wat vaak ook wel de nieuwsgierigheid wekt. 

Op een van die dagen kwam er een man naast me zitten, ik gok ergens in rond de 60. Ik kan me niet meer herinneren hoe het gesprek begon, maar ik weet dat hij begon vanuit nieuwsgierigheid naar wat ik aan het creëren was. Al snel hadden we het over dit mooie gebouw, en vertelde hij dat hij elke dag een kopje koffie haalde bij deze Starbucks. Het gesprek ging steeds dieper, voor ik het wist vertelde hij over de verschillende energieën in het universum, en dus ook om ons heen. Wat ik op dat moment specifiek interessant vond was zijn perspectief over het leven na dit leven. 

Het was een mooie ontmoeting, en we vervolgden onze weg.

Dat was in 2015. 

Weerzien

Ik was blij verrast toen ik vorige maand tijdens het tekenen werd aangesproken door dezelfde man. Van een afstandje herkende ik hem meteen, ook al was het 4 jaar later. Toch wist ik niet goed hoe ik het gesprek kon beginnen. Ik was super enthousiast omdat hij destijds een aantal zaadjes had geplant over het bewustzijn, maar ik wilde hem niet overweldigen met mijn enthousiasme.

Hij begon een gesprek met iemand naast hem, en ik tekende door. Na een tijdje begon hij over mijn ontwerp, hij vroeg zich af wat voor gedachte erachter zat. 

Van de ene flow raakte ik in de andere flow. Van creativiteit naar connectie via mijn creativiteit. Heel fijn hebben we gesproken en diep geïnspireerd vertrok ik even later naar huis.

Kleine wereld?

Weer een paar weken later, zat de man twee stoelen naast me, en ik begon het gesprek. Ondertussen weten we elkaars naam en het grappige is dat hij oorspronkelijk uit mijn omgeving komt. Wat een kleine wereld.  

Voor veel mensen is het moeilijk om een connectie met een -nog- onbekend persoon te maken. We zitten graag op onze mobiel of luisteren muziek. Zelfs als we dat niet doen lijken veel mensen moeite te hebben om oogcontact te maken of vriendelijk te glimlachen, complimentjes geven. 

Waarom is dat? Bij mij persoonlijk stamt het voort uit een angst om afgewezen te worden, het is ook een naar gevoel, maar is dat iets wat nou echt veel gebeurd?

Contact in het wild

De afgelopen tijd ben ik aan het observeren hoe mensen contactleggen 'in het wild' (zie jij nu ook allemaal aapjes voor je 🙈?) en het valt me op dat mensen vaak juist vriendelijk zijn en het leuk vinden om te connecten. Volgens mij maken we het onszelf moeilijk door de hele situatie te veel te analyseren, na te denken over hoe mensen op ons kunnen reageren. Maar als je de intentie hebt om puur een ontmoeting aan te gaan met iemand vanuit positiviteit, dan praten mensen graag met je.

Doe het in stappen

Nu probeer ik steeds kleine stappen te zetten, uit mezelf een gesprek aangaan vind ik nog lastig omdat ik nog veel aan het leren ben over dat oude patroon van mogelijke afwijzing. 

Een paar van deze stappen zijn:

  • Als ik iets zie wat ik leuk vind aan de persoon, zoek ik oogcontact en geef ik een compliment (en dat varieert van 'wauw, die kleur staat jou heel goed!' tot 'jouw haar zit echt amazing today!' Het maakt niet uit of het op het uiterlijk gericht is, dat is vaak juist waar mensen onzeker over zijn. Als je iets ziet wat je mooi, leuk of interessant vind aan iemand, let them know! Want het leven is niet altijd zonneschijn en wie weet maak je diegene zijn of haar dag! 🌻)

  • Als iemand een boek bij zich heeft wat me aanspreekt of iets wat actueel is, en de persoon kijkt even op, vraag ik of diegene wat wilt vertellen over het boek en of het aan te raden is

  • Als ik zie dat iemand hulp nodig heeft 

  • Naar de wolken kijken en doen alsof je iets ziet, lachen en vragen of die persoon het ook ziet of juist iets anders

  • Door zelf een boek te lezen en soms ‘expres’ nadenkend de coupe rondkijken, óf door te tekenen waardoor mensen nieuwsgierig worden en een gesprek met mij aangaan

De laatste twee vind ik persoonlijk het leukst, omdat ik kan observeren hoe mensen een gesprek met mij aangaan én ik kan vertellen over mijn hersenspinsels, haha! 

Wisselwerking

En soms gaat het niet eens om het hebben van een gesprek, maar dat je bewust wordt van wat je uitzendt. Als je iemand een compliment geeft, voel jij je ook beter. Het is moeilijk om aardig te zijn als je je niet goed voelt, op die manier komt het van buiten naar binnen.

Een random complimentje geven aan iemand verandert je leven, en misschien ook die van een ander.

Try it en let me know.

With love,

Emily.

Ps: Ik ben op reis

Ps: Ik ben op reis

Over vitamine-B12, doorpakken en opknappen

Over vitamine-B12, doorpakken en opknappen