Geeft eenzaamheid een andere smoel

Portretten

#NoShame

Irene: ‘Mensen die als familie voelen helpen tegen de eenzaamheid’

Er zijn allerlei fases in je leven waarin je je eenzaam kan voelen. De basisschooltijd, de puberteit, de studententijd. Toch zijn dat ook de fases waarin er voortdurend van je verwacht wordt dat je aan je sociale leven werkt. Dat je samen speelt, samen werkt en samen bent. Een gesprek tussen Irene en Irene over onzekerheid, vriendschap en identiteit.

Link naar het verleden

‘Ik ben enig kind, mijn vader is een aantal jaar uit beeld en mijn moeder werd vier jaar geleden erg ziek. Gelukkig gaat het nu goed met mijn moeder, maar haar ziek-zijn heeft het gevoel van eenzaamheid op scherp gezet. Het besef dat het lijntje met de familie straks veel dunner is, houdt me soms erg bezig. Dan ben ik bang voor het onwerkelijke gevoel bij niemand meer te horen zonder de aanwezigheid van mijn ouders. Ik heb een eigen gezin met een lieve man en kinderen waar ik erg dankbaar voor ben. Maar toch: op de een of andere manier heb je het contact met je ouders als een link naar het verleden nodig.’

Eyeopener

Gedurende haar leven vindt Irene mensen die veel voor haar betekenen. ‘Mijn eyeopener: door de situatie met mijn ouders weet ik dat ik het vooral moet hebben van mensen die echt als familie voelen. Ik realiseer me dat ik veel geluk heb dat deze mensen er voor mij zijn. Het zijn echter niet alleen de goede vrienden, maar ook mijn eigen gezin en andere familieleden zoals ooms en tantes en nichtjes en neefjes die mij helpen om mij niet eenzaam te voelen.

Die mensen leren mij vanuit iets negatiefs iets positiefs te halen. Het zijn niet alleen mensen in nabijheid maar vooral mensen die je een spiegel voorhouden. Dat is niet vanzelfsprekend, dat je dat bij elkaar vindt. Ruzie hoort ook bij vriendschap. Of, nu ja: een meningsverschil of aanvaring hebben en scherpe gesprekken voeren. Je moet elkaar kunnen aanspreken. Uit alle levensfasen heb ik vrienden: van de basis- en middelbareschooltijd, de studententijd en het zwangerschapsclubje acht jaar gelegen. Ook oud-collega’s met wie ik nog bevriend ben. Soms verwatert een vriendschap en soms bloeit het contact weer op. Zoals met een oude vriendin van wie de moeder nu ernstig ziek is. Dit is aanleiding geweest voor het weer opleven van ons contact.’

Spiegel

Er voor elkaar zijn, een spiegel voorhouden: dat is zoals Irene een vriendschap het liefst ziet. Maar is dit ook de definitie van anderen? ‘Als je niet goed met anderen in verbinding bent, hoeft het van mij ook niet zo. Ik wil kunnen uitwisselen hoe het echt met je gaat, wie je bent. Er moet energie en ruimte zijn voor elkaar. Tijd en aandacht. Daarom heb ik de laatste jaren bewust meer geïnvesteerd in mensen die als een soort familie voelen. Mensen bij wie de onvoorwaardelijkheid voorop staat. Mensen die altijd iets voor je zullen doen. Maar zulke mensen zijn er in mijn leven niet altijd geweest. Tijdens mijn schoolloopbaan voelde ik me vaak onzeker. Het hield me bezig of ik er wel bij hoorde en soms voelde dat niet zo. Maar gelukkig soms ook wel. Dat gevoel van er niet bij horen kwam regelmatig terug in mijn jeugd. Aan de andere kant: bijna iedere jongere voelt zich weleens onveilig of onzeker. Dat hoort ook bij jong zijn.’

Helpende keuzes

‘Een helpend moment in mijn jeugd was dat ik bij het paardrijden een meisje van school tegenkwam. Ik merkte bij haar dat ik de zinnen kon verzetten zonder de groep waar ik tot dan toe steeds mee optrok. Ik hing te veel aan die groep en kon door het contact met het ‘nieuwe meisje’ de mensen waar ik geen echte verbinding mee had, loslaten. Ik adviseer jongeren dan ook om te kiezen voor een sport of andere vereniging waar niet iedereen van school ‘op zit’. Weet je, als je wel op zo’n plek bent, neem je de hele hiërachie uit de klas mee. Kies voor iets dat losstaat van school. Laat je niet vastspijkeren aan de rol die je op school hebt. Het kan heel fijn voelen om eens op een totaal andere interesse of kwaliteit aangesproken te worden. Maar dat vraagt wél wat van je.

Het betekent ook mensen loslaten die in een bepaalde tijd belangrijk waren, zoals mensen uit je middelbareschooltijd of het studentenhuis. Denk goed na: doet het contact me goed of doet het me eigenlijk slecht? Dat is heel moeilijk en pijnlijk soms. Toch kun je beter een of twee fijne mensen om je heen hebben dan tien die amper of niks voor je doen. Besef ook wie je tegenover je hebt: waar is iemand mee bezig en wat zijn de dingen die jullie delen? Als het contact met anderen je onzeker maakt of alleen maar een vervelend gevoel heeft, moet je ermee stoppen. Het klinkt zo economisch, maar het is waar: dit soort keuzes brengen je echt wat en maken je sterk.’

 

Reacties

Jouw e-mailadres blijft voor anderen onzichtbaar.
Abonneer
Laat het weten als er
guest
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Deel dit artikel via:

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on email
Email
Share on whatsapp
WhatsApp