Geplaatst op 1 Reactie

Eenzaamheid en afhankelijkheid

Eenzaamheid is een gevoel dat ieder mens van tijd tot tijd tegenkomt. Misschien omdat je werkelijk alleen bent. Vaak echter ligt er het gevoel van jezelf alleen ‘voelen’ aan ten grondslag. Een ongemakkelijk gevoel van niet begrepen, niet gezien of niet erkend worden om wie je bent. Waarbij voorbij wordt gegaan aan jouw behoeften en emoties.

(H)erkenning en aandacht

Juist het gevoel van gezien worden, erbij horen en liefde ontvangen, is zo belangrijk om wél te ervaren. Juist als je jong bent. Hiermee kun je namelijk vanuit aandacht en begrip zoveel mogelijk groeien en bloeien. Nu en later.

Als herstel- & leefstijlcoach en tevens ervaringsdeskundige begeleid ik (veelal) jonge mensen die ergens in hun leven te maken hebben gehad met verdriet, verlies, problemen thuis of op school en/of trauma’s. Eenzaamheid speelt hierdoor een grote rol in hun leven. Maar ook kan eenzaamheid voortkomen uit depressie, (h)erkenning van je seksuele geaardheid of psychische kwetsbaarheden zoals HSP, AD(H)D, borderline of autisme.

Moeilijke gevoelens

En wat te denken van de enorme externe druk die op jonge mensen ligt. De eisen ten aanzien van studie en sport zijn hoog en keihard. Er is weinig ruimte voor individuele beoordeling en begeleiding, terwijl ieder mens toch anders is. Ben je mooi en kom je uit een ‘goed’ milieu, dan heb je toch echt meer kans om te slagen en niet aan het begin van je leven al een grote rugzak vol schulden met je mee te dragen.

De mensen die ik coach, hebben al op jonge leeftijd moeten omgaan met moeilijke gevoelens, zoals eenzaamheid en geen uitweg zien, en hebben zichzelf langdurig verdoofd. Met bijvoorbeeld alcohol, cannabis, sociale media, gamen, drugs of gokken. Nooit met de intentie om een afhankelijkheid te creëren, natuurlijk. Want dat gaat niet in één of enkele dagen, maar gebeurt met de tijd en met frequent gebruik. Het is iets waarvan je van tevoren altijd denkt dat het jou nooit zal overkomen. Toch gebeurt het vaak en maakt het niet uit hoe oud je bent, waar je woont of wie je bent. Sociale status doet er niet toe.

Verslaving

Het probleem is dat wanneer voor een langere periode gekozen wordt voor ongezonde middelen of processen, er een echte afhankelijkheid kan ontstaan. Beter bekend als verslaving. Hierbij is sprake van controleverlies: je neemt je voor om het niet (meer) te doen, maar je kunt de verleiding niet weerstaan. Je hebt geen keuze meer. Hierdoor raak je nog verder verwijderd van een oplossing voor je problemen en ook de eenzaamheid neemt enorm toe. Het leven verlamt je en voelt als zwaar. Liefde, kracht en connectiviteit zijn verdwenen. Gevoelens als schaamte, verdriet en pijn overheersen.

Verslavingen zorgen ervoor dat je geest vertroebelt (behalve bij roken) en dat er meestal ook een lichamelijke afhankelijkheid ontstaat. Omdat je hieraan gewend bent, lijkt er geen andere weg te zijn. Of die is/lijkt te moeilijk om te bewandelen. Hierdoor blijven jongeren -en ouderen overigens ook- vaak jarenlang in ongezonde patronen zitten met alle gevolgen van dien. De naaste omgeving ziet het probleem soms helemaal niet of voelt zich machteloos. Zo’n 10% van alle mensen in Nederland krijgt in zijn of haar leven te maken met een verslaving. Verslavingsgevoeligheid verschilt van persoon tot persoon en genen kunnen zeker een rol spelen.

Doorbreek het taboe en zet kleine stappen

Verslaving is al generaties omgeven met de sfeer van taboe. Het bestaat niet en anders moet je het geheim houden, er maar liever niet over praten. En dat is juist de allergrootste misser. Juist er wél over praten is de route richting oplossingen. Praten over je problemen, wat die ook zijn, zorgt ervoor dat zelfs de meest uitzichtloze situatie weer een klein beetje lucht krijgt en een streepje licht.

Zodra je je vanuit vertrouwen open kunt stellen voor een ander en bereid bent om je verhaal open en eerlijk te delen, ben je al op weg naar een oplossing. Met kleine stapjes kun je verder komen. In Nederland is veel hulpverlening op maat, die nog lang altijd niet bekend is bij het grote publiek. Juist door dat taboe.

Gelukkig zie ik als coach wel dat het taboe echt aan het verdwijnen is. Kijk maar eens welke mensen allemaal in herstel zijn. Veel BN’ers erkennen dat zij te maken hebben gehad met mentale problemen en/of een verslaving. Dat maakt mij als coach trots. Deze rolmodellen laten zien dat niets menselijks hen vreemd is. Tevens is er steeds meer aandacht voor in allerlei media. Ook door corona.

Als ervaringsdeskundige heb ook ik te maken gehad met het taboe, de schaamte en onwetendheid over mogelijke oplossingen van mijn eigen problemen. Indertijd verlamde mij dat enorm en langdurig en zorgde ervoor dat ik me alleen voelde. Eenzaam. Door mezelf uiteindelijk toch open te stellen, heb ik mezelf een kans gegeven op herstel. Vanuit die weg heb ik besloten om mensen te ondersteunen als coach, zodat de stap naar hulpverlening in welke vorm dan ook kleiner is. En daarmee ook sneller een weg uit langdurige eenzaamheid.

Mijn tip als coach is dan ook: blijf niet met je problemen zitten, maar uit jezelf bij iemand die je vertrouwt. Een vriend(in), familielid, huisarts of andere hulpverlener. Samen zet je dan de volgende stap. Weet dat je nooit de enige bent met je probleem. Hoe jonger je leert om voor jezelf op te komen, hoe meer baat je er je hele leven van zal hebben. Wees niet bang voor afwijzing. Iedereen is gewoon ‘maar een mens’ met alles wat daarbij komt kijken. Just be you.

 

Over de gastblogger

Esterelle van Zanten werkt als Vitaliteitscoach & Herstelcoach bij middelengebruik. Altijd staat de wens om een gezonder leven te leiden centraal, zowel mentaal als fysiek. Veel mensen verdwalen in hun problemen, waardoor ze zich terugtrekken en eenzaam worden. Jammer; dat zou meer voorkomen moeten en kunnen worden. Vandaar dat BRAVICO een uitgelezen platform is om hierover te vertellen. Samen sta je sterker en is het leven leuker.

 

Geplaatst op Geef een reactie

Verbondenheid in lockdown

We zitten massaal thuis, ons sociale leven staat opeens een laag pitje en voor veel mensen is het thuiswerken geblazen. Veel verandering in een korte tijd en veel onzekerheid. En dat is niet makkelijk. Het gekke is. Juist nu, voel ik me op een bepaalde manier, meer verbonden met de mensen om me heen dan anders. Die opvallende persoonlijke observatie wil ik graag met jullie delen. Herkenbaar of juist niet?

Ik voel me juist meer verbonden dan ooit…

We zitten allemaal in hetzelfde schuitje. Waar ik normaal eens in de zoveel tijd afsprak met vriendinnen om bij te kletsen en familie zag op verjaardagen, voelde ik nu de behoefte om aan iedereen te vragen hoe het met ze gaat. Hoe ervaren zij deze bijzondere omstandigheden? Gaat het goed? Kunnen ze mijn hulp gebruiken? Zo heb ik in één week al mijn vriendinnen uitgebreid gesproken op de app, een avondje video-gebeld, mijn opa en oma een appje gestuurd, een kaartje naar de opa en oma van mijn vriend verzonden en een digitale spelletjesavond met mijn ouders en broers gehad.

Ik merk dat ik regelmatig aan iedereen in mijn omgeving moet denken. Hoe gaat het mijn collega’s af die nu moeten thuiswerken, maar ook de kinderen hebben? Kan ik iets betekenen voor de buren? Zal ik mijn tantes eens opbellen om te vragen hoe het met ze gaat? Eigenlijk voel ik me meer betrokken bij de mensen die belangrijk voor mij zijn, dan “voor-corona”. Ik ervaar een bepaalde saamhorigheid en verbondenheid die ik eerst niet zo (bewust?) ervaarde.

Ik vind het geweldig om te merken dat er nu allerlei mooie initiatieven ontstaan. We letten op elkaar en denken er over na hoe we er toch samen wat van kunnen maken. Zo is er bij ons in de buurt een buurtapp ontstaan, waar we die eerst niet hadden en had mijn moeder het idee van die digitale spelletjesavond. Mijn broer woont in Den Haag en mijn ouders in een dorp in het zuiden van Brabant, dus zo vaak zijn we niet met z’n allen bij elkaar. Nu kwamen we door deze ‘speciale gelegenheid’ juist allemaal samen.

We hebben allemaal nu even heel weinig fysiek face-to-face contact, maar kunnen juist wel meer aandacht voor elkaar hebben. Er is gewoonweg minder ruis op de lijn. Ik ben bijvoorbeeld samen met mijn vriend de hele week thuis aan het werk. Dat is natuurlijk niet altijd makkelijk, maar eigenlijk ook wel heel gezellig. We maken bijvoorbeeld iedere dag tijd om samen te lunchen en zijn flink aan het klussen in huis. Ons leven speelt zich nu even niet af in sneltreinvaart en we hebben het eens minder druk. Ik zou het zo mooi vinden als we juist nu allemaal de tijd nemen om de verbondenheid met de mensen om ons heen op te zoeken. Weliswaar via de digitale weg. Wie kun jij in deze tijd nog eens extra bellen of een berichtje of kaartje sturen om te vragen hoe het met hem of haar gaat?

En voor iedereen die het moeilijk heeft in deze tijd. Je staat er niet alleen voor! Durf open te zijn over hoe jij deze tijd ervaart en ik beloof je: anderen zullen dit herkennen. Dat helpt ook met je verbonden voelen, herkenning van anderen. Deel hoe het met je gaat en vraag aan anderen hoe het met ze gaat. Hoe het écht met ze gaat. Dan komen we samen deze tijd wel door.

Over de gastblogger