Geplaatst op Geef een reactie

“Je hebt een ander nodig”

Arend Jan was een lange tijd alleen met zijn zorgen. Hij trok zich ermee terug op zijn kamer en sloot een stuk van zichzelf af voor anderen. “Ik heb een ouder gemist die op de deur klopte en vroeg hoe het echt met mij ging. Ik isoleerde de pijn en problemen die ik had, ik was er niet over in contact. Niet met mezelf en niet met anderen. Van eenzaamheid leek geen sprake, het zag er immers uit alsof ik super verbonden was met veel vrienden. Maar niets bleek minder waar: ik was alleen.”

Diepe schaamte

Ik worstelde enorm met mijn problemen. Ik schaamde mij diep. Het werd niet gezien. Dat ik mijzelf terugtrok maakte het alleen nog maar erger. Op een zeker moment ben ik met een jongen van mijn dispuut gaan delen hoe het met mij ging. Het hielp om in een een-tweetje eerlijk te zijn over de dingen waarmee ik worstelde. Zonder direct in oordelen of oplossingen te vervallen.
Ik zat ondertussen erg diep. Zo raakte ik mijn bijbaan kwijt, de studieschuld liep op. Alleen de scriptie hoefde nog geschreven te worden. Maar ach: ik zat ik het afstudeerjaar. Ik kreeg het niet voor elkaar en kwam in een burn-out. In die periode was de hemel van koper. Alles was donker.

Iets vinden én voelen

Na maanden kon ik af en toe een klein lichtpuntje zien, dat steeds vaker kwam en groter werd. Ook ging ik in therapie. De gesprekken met de therapeut gaven mij een ankertje waarmee ik even op adem kon komen. In mijn geval was therapie helpend. Maar er wordt veel gepsychologiseerd en getherapeutiseerd in deze tijd. Dat doen we ook met eenzaamheid. We willen de dingen zo graag begrijpen. Het liefst doen we dat met cognitie, met kennis en onderzoek.

Maar dat alles maakt het thema soms makkelijker om óver te praten dan om jezelf eraan te verbinden. Coaching, therapie, psychologie: het is over het algemeen een cognitieve benadering en heeft voor een groot deel van de plek ingenomen van religie. Het heeft veel met duiden te maken. We willen dingen behandelen, fiksen. Maar de shit in het leven is er, en is soms niet op te lossen. Zeker niet met een cognitieve verklaring.

Afgesneden

Je kunt je afgesneden voelen van jezelf en de mensen om je heen. Dan voel je je geen onderdeel van het grotere geheel. Vragen borrelen op, zoals: ‘Mag ik er zijn, heb ik een plek?’ We willen onderdeel uitmaken van een veel groter plaatje en hebben behoefte aan een soort veiligheid. Die kunnen we vinden in gedeelde verbindende factor. Een bepaalde connectie. Ergens tegen de natuur van mensen ingaat om alleen te zijn, dan moeten er plekken zijn waar ze zich veilig voelen, ik doe ertoe. Dat ze wat te doen hebben. Wanneer dat ontbreekt, kun je wat mij betreft spreken van eenzaamheid.

Cognitieve samenleving

Onze samenleving is behoorlijk cognitief ingesteld. Veel draait om kunde en nog meer om kennis. Dat maakt best alleen. Hoe vaak hoor je mensen zeggen: ‘Ik zit zo in mijn hoofd.’ In andere landen wordt mogelijk meer duiding en houvast gezocht in het geestelijke, het spirituele. Het kan lijken alsof ik dingen heel stellig ‘weet’, maar ik ben een zoeker. Dat lijkt op stelligheid, maar is in mijn geval staan voor wat ik belangrijk vind. Ik wil niet afhankelijk zijn van anderen.

Toch hebben we ook anderen nodig. Zo zag ik in de sloppenwijken in Brazilië jongeren die zich erg geïsoleerd voelden. Door de omstandigheden en vaak zeer heftige gebeurtenissen in hun jonge leven, geloven ze niet meer dat er mensen zijn die om ze geven vanuit onvoorwaardelijkheid. Ook jongeren op de meest donkere plekken op aarde willen horen dat het goed komt. Ze willen horen dat er een toen en een nu is. Ik probeer in het contact met anderen de emotie niet weg te nemen. Pak het niet van ze af als zij zich alleen voelen, als ze worstelen. Zorg in plaats van dingen weg te poetsen dat je er onvoorwaardelijk bent. Zonder direct met kant-en-klare verklaringen te komen.

Verhoud je ertoe

Sommige mensen vinden het moeilijk om met lijden en gebroken zijn om te gaan. Zeg vooral niet dat iemand leuke dingen moet gaan doen als hij zich klote voelt. Bied in plaats daarvan aan om erbij te zijn, om gewoon samen te zijn. Probeer de ander te laten zijn met de problemen, zich ertoe te verhouden. Met sympathie wek je namelijk vooral schaamte en terugtrekgedrag op. Met empathie, oprechte betrokkenheid, nodig je uit, daag je uit. Als iemand een slechte relatie heeft met zichzelf, en het jou lukt om met die persoon een relatie aan te gaan, en diegene lukt dat ook met jou, krijgt hij uiteindelijk een betere relatie met zichzelf. Je hebt een ander nodig om beter in contact te komen met jezelf.

Over Arend Jan

Arend Jan Poelarends is jongerenwerker en psychosociaal therapeut. Hij ontwikkelde het programma Vuurkracht. Dit is een buitenprogramma waarmee jongeren leren (weer) contact met maken en inzicht krijgen in hun (belemmerende) patronen. Arend Jan is ook een van The Brave Ones. Dit zijn de (ervarings)deskundigen van BRAVICO die zich inzetten voor bewustwording, voorlichting en persoonlijke ontwikkeling rond mentaal en sociaal welzijn. Ben jij ook een gedreven verbinder? Haak aan en meld je per mail als nieuwe Brave One!

30+ Supportgroep

Ben je 30 jaar of ouder en zoek je een veilige plek om jouw vragen, twijfels en zorgen te delen? Doe dan mee met onze gratis online supportgroep. De bijeenkomsten van de 30+ supportgroep duren 60 minuten (1 uur) en vinden 1 keer per maand digitaal plaats op de maandagavond.

Doel van de supportgroep is elkaar adviseren en inspireren bij vragen en behoeften op het gebied van sociaal en mentaal welzijn. Denk bijvoorbeeld aan (te) weinig sociale contacten, somberheid, een laag zelfbeeld, piekeren, eenzaamheid en je buiten-/afgesloten voelen. We delen tips en oefeningen uit de positieve psychologie, Acceptance & Committment Therapy, narratieve coaching en werken met persoonlijke ervaringen.

Meedoen is gratis, van tevoren aanmelden is vereist!
Na aanmelding ontvang je een Zoomlink, waarmee je kunt inloggen.

Aanmelden doe je hier.

Geplaatst op Geef een reactie

Kinderen en zingeving

Door Frances Nuijnen. Eigenlijk ben ik mijn hele leven lang al bezig met zingevingsvragen. Maar opgroeiend in een burgerlijk Rooms Katholiek gezin vond ik geen antwoorden in de kerk, liturgie of de bijbel. Terwijl het juist wel die omgeving was waarin ik mij vragen stelde als:  Waarvoor leven wij? Wie of wat is God? Wat is mijn taak op deze wereld? Grote vragen voor een kind.

Antwoorden opdreunen

Het zijn vragen die erg lijken op de vragen uit de Cathechismus[1]  waarmee ik ben opgegroeid.  De eerste vraag uit deze leer was: Waartoe zijn wij op aarde? Het antwoord dat opgedreund moest worden is “Wij zijn op aarde om God te kennen, Hem lief te hebben, Hem te dienen en eens voor eeuwig bij Hem te leven”.

Achteraf bezien liep ik meer warm voor de vraag dan het antwoord. Want de vraag bleef bij mij hangen. De antwoorden in de Catechismus waren net als de tafels die ik uit mijn hoofd moest leren. Het waren woorden zonder betekenis voor mij.

Eenzaam

Dat ik als jong kind – denk aan lagereschoolleeftijd – bezig was met deze vragen en geen gesprekspartner had, maakte mij eenzaam.  Het lukte mij niet om antwoorden te vinden op waarvan ik nu zeg dat het zielenvragen waren. Aan de andere kant, als ik op zulke jonge leeftijd wél een gesprekspartner had gehad, dan had die mijn vragen ongetwijfeld geproblematiseerd. Of afgedaan met “je bent te jong om je daarmee bezig te houden”. Of misschien was ik wel naar een hobbyclubje gestuurd. “Ga maar gewoon spelen met andere kinderen!”

Eenzaamheid kent zo veel verschillende lagen en komt in werkelijk alle leeftijdsgroepen voor. Echter, (te) vaak wordt vooral aandacht besteed aan sociale of emotionele eenzaamheid. Ik beschouw dat als eenzaamheid in de horizontale dimensie.  Te weinig wordt er stil gestaan bij eenzaamheid waaraan grotere, existentiële vragen ten grondslag liggen. Ik noem dat de eenzaamheid in de verticale dimensie.

Praten over  ‘grote vragen’

De twee dimensies horen bij elkaar.  Ze ondersteunen en verdiepen elkaar.  En daarom is het zo fijn dat BRAVICO er is. Bewustwording en ontmoeting met hulp van allerlei verschillende professionals, die ieder op een andere manier ondersteunen bij het maken van verbinding. Bij sociale eenzaamheid, emotionele eenzaamheid én bij eenzaamheid als gevolg van ‘grote vragen’.

Heb jij ook weleens vragen of twijfels over zingeving? Over wie je bent en wat jouw doel in het leven is? Voel je je  op zulke momenten alleen? Eenzaamheid komt in allerlei vormen en op alle leeftijden voor. Ook bij kinderen. Daar is niks geks aan. Het is belangrijk dat je, al op jonge leeftijd, mag praten en vragen kunt stellen. Wil je eens in gesprek? Zoek gerust contact met mij of de andere Brave Ones.

Frances is verlies- en herstelbegeleider en geestelijk verzorger.

 

[1] Een catechismus is een opsomming van de leer van een bepaald kerkgenootschap waarin al zijn dogma’s systematisch en voor leken begrijpelijk worden gegeven en uitgelegd. Omdat ze een middel zijn bij de catechese, worden ze vaak in vraag- en antwoordvorm uitgegeven.

Wandelen met zin(geving)

Op de donderdagen 6, 13, 20 en 27 januari 2022 nodigt Brave One Frances je uit om mee te wandelen in Haarlem. Je kan je eenmalig of je voor meerdere keren aanmelden.  Het wandelen start om klokslag 9.00 uur, ongeacht het weer.

Het startpunt is de bank  aan het Spaarne vlakbij de Rustenburgerbrug. Je loopt richting de Engelandbrug – daaronder pauzeer je even met een kop koffie of thee. En dan via de andere kant weer terug. Je wandelt met max. 6 mensen. Frances reikt steeds een thema aan om over te praten tijdens het wandelen.

 

Aanmelden: Loop je mee? Stuur Frances een mail met de datum(s) waarop je meeloopt en je telefoonnummer. En er zijn geen kosten aan verbonden.

Geplaatst op Geef een reactie

Zomereenzaamheid: heb ik dat?!

Alleen zijn en je eenzaam voelen zijn twee verschillende dingen en toch hebben ze met elkaar te maken. Wie lang alleen is, kan in een vicieuze cirkel belanden. De zomer lokt bij veel mensen gevoelens van eenzaamheid uit. Dit is lang niet altijd een bewust proces. Alhoewel het aangenaam kan zijn om even ‘met jezelf’ te zijn, is het belangrijk om niet te verdrinken in de ellende. Een paar ervaringen en tips om met je zomereenzaamheid om te gaan.

Belangst

“Ik heb dus een hekel aan bellen. Vreselijk vind ik dat. Een tijd geleden ging mijn telefoon: het was mijn vader. Ik moest wel opnemen; hij belt niet zomaar. Ik hoorde voor het eerst sinds weken mijn eigen stem weer, na bijna een maand niemand gesproken te hebben.”

Schrikken van je eigen stem omdat je deze niet meer gewend bent om te horen. Herkenbaar? Wie niet graag belt en dit (in de vakantie) ook niet hoeft te doen voor werk of school, kan vervreemd raken van zijn eigen stem. Ook als je de telefoon enkel gebruikt voor sociale media of een spelletje, kan het gebeuren dat je bij een belletje stuntelt met woorden, je ergert aan je eigen stemgeluid en geen idee hebt waar te beginnen. Of eindigen.

Tip: probeer een spraakbericht. Met WhatsApp spreek je gemakkelijk een berichtje in én luister je zelf ook andermans ingesproken berichtjes af. Leuker -en ook iets persoonlijker- dan een geschreven bericht en minder spannend als je niet van bellen houdt.

Geluksdruk

“Pfff. Zie ik dus van die perfecte stelletjes met hun gefilterde hoofden op het strand van Ibiza. Ik weet dat het nep is, dat het filters zijn en toch: dát wil ik ook. Samen knap en gelukkig zijn.”

Soms gebeurt het dat je je pas eenzaam voelt als je omgeven wordt door anderen of in ieder geval anderen ziet. Vooral anderen die het ogenschijnlijk allemaal voor elkaar hebben. Geld, schoonheid, geluk, humor, een goed lijf, intelligentie: het ontbreekt ze aan niks. Maar schijn bedriegt. Ook al weet jij ergens heus wel dat de beelden op het internet geen een-op-een weerspiegeling van de realiteit zijn; ze halen je onderuit. Je wordt onzeker en voelt je er weer eens totaal alleen en mislukt door.

Tip: daag je gedachten uit. Het overgrote deel van ons denken gebeurt automatisch (zo’n 85%!). Lokt zo’n perfect plaatje negatieve gedachten over jezelf of anderen uit? Ga eens na: wat gebeurt er en waarom raakt jou dat in negatieve zin? Welke lelijke gedachten plak jij daaraan vast (‘zie je wel, ik verdien zulke dingen niet’, ‘waarom is iedereen op vakantie behalve ik’). Realiseer je dat dit soort negatieve gedachten vrijwel nooit kloppen en sowieso niet-helpend zijn. Zet er helpende gedachten tegenover: ‘Ik ben wie ik ben en dat is goed zo’, ‘ik voel me gewoon even kut en weet dat dit over zal gaan’, ‘ik ben tot zoveel meer in staat, het beste komt er nog aan’.

Afzonderingsgedrag

“Ik heb genoeg vrienden maar zie ze eigenlijk nooit. Op de een of andere manier voeg ik me naar het alleen zijn. Noem het een soort passiviteit: ik neem genoegen met de eenzaamheid. Als ik dan eindelijk een afspraak heb gemaakt, zeg ik die negen van de tien keer lastminute af. Ik zie er zó tegenop om anderen te vertellen over mijn dagelijks leven, dat stil, leeg en ongemerkt voorbijgaat.”

Tip: creëer meer balans in de prikkels en confrontaties. Van nul naar honderd in een paar seconden: dat lukt alleen met een snelle auto. Waarom zou je dan met je Canta de snelweg op gaan? Het klinkt logisch, maar is in de praktijk best lastig: neem de dingen stap voor stap. Stel niet te hoge eisen aan jezelf en bouw jouw sociale interactie langzaam op. Kies voor contact of een afspraak op een dag die voor jou prettig is (de saaie zondag of de vrije woensdag bijvoorbeeld) en houd het kort: samen één koffietje doen is net zo goed als met elkaar een hele zaterdagavond stappen.

Geldgebrek

“Ja, natuurlijk wil ik ook op vakantie. Maar ik heb daar helemaal geen geld voor. Ik ben al bijna vijf jaar mijn studieschuld aan het afbetalen en heb ook nog een krediet openstaan bij de bank. Van welk geld moet ik op reis? Als anderen me meevragen, zeg ik altijd maar dat ik het te druk heb op mijn werk. De waarheid is dat ik helemaal geen geld heb.”

We zijn niet allemaal rijk. Sterker nog: veel mensen hebben langlopende schulden, financiële zorgen of serieuze geldproblemen. Kopen op afbetaling, leven van de creditcard, bestellen bij een postorderbedrijf, een fiets, scooter of auto leasen: het lijkt alsof meer mensen dat wél dan niet doen. Daarbij lopen op dit moment veel ondernemers inkomsten mis als gevolg van corona en verliezen werknemers hun baan door reorganisaties en inkrimping (‘we moeten je helaas laten gaan’).

Tip: zoek en doe gratis dingen. Maak voor nul euro een mooie stadswandeling of volg een kosteloze onlinecursus. Fiets naar zee en neem je eigen boterhammen mee. Verdiep je in onderwerpen waar je graag meer over leert. Oefen met sociale interactie, helpende gedachten en het creëren van balans. En gebruik vooral de tips uit de zomergids van BRAVICO. Je vraagt ‘m hier gratis aan: zomergids-eenzaamheid.

Vragen naar aanleiding van dit artikel? Mail ons.

Geplaatst op Geef een reactie

Britt: ‘Ik meet me niet meer met anderen’

Docuportret van Britt (33), singer/songwriter, prikkelcoach en moeder van een 9 maanden oude zoon. Vanwege een chronische ziekte kampt Britt al van jongsaf met eenzame gevoelens. In de loop der jaren heeft ze haar eigen unieke weg gevonden om hiermee om te gaan.

Wat doet chronisch ziek zijn met je gevoelens van verbondenheid? Hoe blijf je als je ziek thuis bent tóch in contact met je omgeving? Op welke manieren kom je met een chronische ziekte in aanraking met eenzaamheid? Britt Gerhardt (eigenaar Praktijk Bright) vertelt erover in deze korte film.

 

Geplaatst op 2 Reacties

Mieke: ‘Ik denk weleens dat de hele wereld mij haat’

Mieke Megawati (24) groeit op in Jakarta, Indonesië. Haar vader werkt daar als correspondent. Haar moeder is zijn assistent.  Wanneer ze bijna tien is, verhuist Mieke met haar ouders en broer vanuit Indonesië naar Nederland. De overgang is gigantisch: van het hete Indonesië naar het harde Rotterdam. Een andere cultuur, compleet andere omgangsvormen. Alles is harder, directer. Het blijkt moeilijk om niet alleen een nieuwe omgeving te leren kennen, maar vooral de invloed ervan op je gevoel te kunnen begrijpen. ‘Dat is denk ik de ergste vorm van eenzaamheid: denken dat niemand snapt hoe jij je voelt.’

Over jezelf vertellen

‘Ik vind het een moeilijke vraag: over mezelf vertellen. Maar vooruit. Ik werk sinds kort bij een tech-bedrijf in Delft. Daar ben ik grotendeels verantwoordelijk voor administratieve en organisatorische zaken. Het is nog niet zo lang dat ik in het bedrijfsleven zit, oorspronkelijk werkte ik in de horeca en het nachtleven. De switch bevalt me heel goed.’

Twilight zone

‘De eerste keer dat ik mij echt eenzaam voelde, was toen we nog niet zo lang in Nederland waren. Hier woonden we in een veel kleiner huis en zaten we constant op elkaars lip. En toen begon mijn broer, net 13, ook flink te puberen. Ik vond het allemaal helemaal niet leuk.

Mijn vader ging steeds meer drinken en kreeg een kwade dronk. Als ik bij vriendjes over de vloer kwam zag ik daar lieve ouders. Het contrast deed pijn. Ik voelde me daar heel eenzaam in, niemand praatte erover. Dat voelde echt als een twilight zone, omdat anderen dit misschien ook wel hadden, maar niemand het deelde. Ik snapte het allemaal niet zo goed.’

Giftige relatie

‘Na zeven jaar besloot ik op mijn 17e met twee verhuisdozen te vertrekken en op mezelf te gaan wonen. Ik belandde in een anti-kraakpand; een wereld vol drugs en drank. Dat klinkt heftig, maar tegelijkertijd heb ik daar een nieuwe familie gevonden. Vrienden die als familie voelen. Dat zijn mensen die je écht zien ontwikkelen en groeien, niet de mensen die je twee keer per jaar ziet met de feestdagen. We vieren nog elk jaar kerst met elkaar, nu niet meer in het kraakpand met diepvriespizza’s en een flesje Captain Morgan, maar aan een lange tafel met geweldig eten. Onvoorwaardelijk.

Mijn ouders zien me nog steeds als dat 17-jarige meisje dat het huis uitging zonder ‘goede’ plannen. Er is een giftige relatie ontstaan. Ik ben enorm gegroeid en ben zonder diploma met veel wilskracht en ambitie toch zo ver gekomen. Ze gunnen me dit niet, lijkt wel, en erger nog: ik word niet geloofd door ze. Ze geloven niet in mij. Daarom heb ik afstand van ze genomen. Ik heb een nieuwe invalshoek: familie is een privilege, geen recht.’

Eenzaam

‘Ik voel me vaak heel eenzaam in mijn ervaringen en trauma’s. Mijn vriend is zogezegd normaal, hij komt uit een warm huis. Hij accepteert dat ik weleens flip of verdrietig ben, maar hij snapt het niet. Hij gaat bijna fluitend door zijn leven. Hij denkt dat de hele wereld naar hem lacht, terwijl ik weleens denk dat de hele wereld mij haat.

Wat mij helpt is schrijven. Ik schrijf heel veel. Ik heb zelfs de schrijversvakschool gedaan maar niet afgemaakt, want ik had geen geld meer. Ook luister ik veel muziek en staar ik naar de muur om na te denken. Normaal gesproken (pre-corona) dealde ik met de eenzaamheid door te dansen en mezelf te bevrijden, maar dat kan nu even niet. Ik ga nog steeds naar psycholoog om erover te praten. Ik ben gek op alleen zijn. Ik kan dagen alleen zijn, ik geniet daar echt van. Maar tegelijkertijd kan je dus ook eenzaamheid ervaren als je geen seconde van de dag alleen bent.’

COVID-shit

‘Ik hoor alleen maar over eenzaamheid. Elke week slaapt er bij mij en mijn vriend wel iemand op een luchtbedje die even niet alleen wil zijn. Mensen die nu alleen zijn, alleen wonen, een break-up tijdens de pandemie meemaken: ze hebben het zwaar. Ook koppels hebben het nu heel zwaar: juist omdat ze voortdurend met z’n tweeën zijn. Er is veel minder reflectie. De bubbel wordt groter. Zullen we gewoon samen binnenblijven? Ik hoor het onszelf vaak zeggen, maar ik vind het persoonlijk ook wel fijn zo.

Toch kan eenzaamheid dingen ook in perspectief zetten. Ik ben hartpatiënt en daardoor kwetsbaar voor COVID. Ik ben er vorig jaar drie maanden door uit de running geweest.  Ik moest opnieuw leren lopen. Dat was heel pittig. Maar tegelijkertijd, door dat thuiszitten, realiseer je je: hier moet ik het mee doen. Sommige dingen die heel groot in je hoofd zijn, worden in een keer heel klein. Dat is wat eenzaamheid ook kan doen: het relativeert.’

Uitnodiging

‘Voor mij is echt de grootste les: het taboe doorbreken. Praat over je eenzaamheid. Durf je open te stellen. Deel het. Weet dat je niet alleen bent. Ook al ben je nog zo depri of eenzaam, uiteindelijk kunnen we dat allemaal voelen.’

 

Geplaatst op Geef een reactie

Zakelijke eenzaamheid

De verhalen over eenzaamheid onder de thuiswerkers zijn niet van de lucht.  De sociale momenten van het werk worden gemist. We missen de koffieautomaat en de vrijdagmiddagborrel om met elkaar bij te praten. Het gemis van fysiek samenzijn met collega’s, studie- en vakgenoten kan eenzaamheid uitlokken. Zakelijke eenzaamheid. Hoe kan digitaal samenkomen hier helpend in zijn? Als zakelijk professional bouw ik al ruim 20 jaar aan mijn netwerk. Bouwen aan je netwerk is meer dan het vergroten van het aantal contacten. Het is ook het versterken van de verbinding met je contacten en het leggen van verbindingen tussen je contacten. Een LinkedIn-uitnodiging is zo verstuurd en geaccepteerd. Maar noem je dat ‘aan je netwerk bouwen’?

Vroeger

‘Vroeger’ ging ik regelmatig naar een zakelijke netwerkbijeenkomst. Zonder een idee wie ik zou ontmoeten en of er zich zakelijke kansen zouden voordoen. Ik praatte dan met verschillende mensen en wisselde kaartjes uit. Ik kapte gesprekken af, maakte contact met een voorbijganger en vond een aanleiding voor een vervolgafspraak. De dag na een netwerkbijeenkomst legde ik digitaal contact door LinkedIn-uitnodigingen te versturen. Daar voegde ik een korte tekst aan toe, die refereerde aan de eerdere ontmoeting ‘in het echt’. Netwerkbijeenkomsten waren bij uitstek de plek om mijn netwerk uit te breiden. Hoe kunnen we in de huidige coronatijd ons netwerk blijven uitbreiden? We zijn verstoken van evenementen en bijeenkomsten die juist zulke spontane ontmoetingen mogelijk maken. Omdat LinkedIn voor mij (en ruim 7,5 miljoen andere Nederlanders) hét zakelijke online platform is, gaat mijn blog over hoe je verbindingen maakt, houdt en versterkt met behulp van LinkedIn.

Uitbreiden van je netwerk

Wat je zou doen op een netwerkbijeenkomst, doe je nu achter je beeldscherm. Je zoekt en vindt op LinkedIn mensen die je graag zou willen leren kennen. Dat doe je op basis van hun profiel, de mensen met wie zij verbonden zijn en de content die ze delen. Ze delen dingen waar je wat van kunt leren of ze vertegenwoordigen een bedrijf waar je graag zaken mee wilt doen. Zijn hun posts interessant om te lezen? Ga deze persoon dan volgen. Het reageren op deze posts is namelijk het begin van je digitale relatie met dit contact. Mocht je op je commentaar een reactie krijgen, dan is dat een mooi moment om een uitnodiging te sturen. Na het accepteren van de LinkedIn-uitnodiging nodig je de ander uit voor een luchtige kennismaking, zónder agenda. Het liefst met beeld, omdat de non-verbale communicatie een groot deel uitmaakt van de beleving van kennismaken.

Verbinding maken mét je contacten

De hele dag door plaatsen je contacten posts op LinkedIn. In feite stappen ze op de zeepkist en delen met de toehoorders (hun LinkedIn-netwerk) wat hen bezighoudt. Eén ding weet ik zeker, ze delen om gehoord te worden. Door een like of een commentaar te geven op hun post laat je weten dát je ze hoort. Dit versterkt je verbinding met je contact en houd je op de hoogte van hun reilen en zeilen. Bestaande contacten kun je natuurlijk óók uitnodigen voor een videogesprek zonder agenda. Puur om te verbinden, om te luisteren naar de ander. De afgelopen maanden heb ik dit regelmatig gedaan en dat heeft heel leuke digitale ontmoetingen opgeleverd. Met sommigen heb ik afgesproken om vaker een gesprek in te plannen. Wanneer ik tijdens een gesprek voel dat het lekker loopt, dan zeg ik dat. Begrijp goed dat het voor iedereen wennen is om een videogesprek te hebben met iemand die je nog niet kent. Het delen van wat ik zie en merk is een prettige bevestiging voor de relatie en brengt plezier. Dat is voor mij verbinding maken!

Verbindingen leggen tússen je contacten

Wanneer je bij een post op LinkedIn denkt aan iemand in je netwerk, tag deze dan in het commentaar onder de post. Zo leg je verbindingen tussen je relaties en dat versterkt het geheel. Ik weet zeker dat jouw zakelijke eenzaamheid deels op te lossen is door actief bezig te zijn met het uitbreiden en onderhouden van je netwerk op bovenstaande wijze. Doe je met mij mee en nodig jij vandaag iemand uit die je nog niet eerder hebt gesproken en gezien?

Over de gastblogger

Liesbeth Jansen is een échte verbinder. Met Leads2Connect  helpt zij bedrijven bij het creëren van (digitale) verbinding en duurzame samenwerking. Liesbeth is community builder en LinkedIn-coach en werkt vanuit een grote en oprechte liefde voor verbinden. Ze leert anderen graag hoe ze sociale en digitale vaardigheden gebruiken om écht contact te maken met collega’s en zakelijke relaties.
Geplaatst op Geef een reactie

Momenten van verbondenheid

Een tijd geleden was ik bij mijn ouders op bezoek. Ik was binnen met mijn moeder, mijn vader stond in de tuin. Ik besloot te gaan kijken wat hij aan het doen was. Bleek dat hij gewoon naar de vogels stond te kijken. 

Een activiteit waar ik zelf dol op ben. Ik word dan helemaal stil en blijf roerloos staan om van het schouwspel te genieten zonder de vogels op te schrikken. Dus ik ga naast papa staan. Een glimlach strijkt neer op zijn gezicht. En zo staan we daar in stilte terwijl de mezen noten uit de netjes frunniken en een roodborstje ons vanuit een hazelaar nieuwsgierig in de gaten houdt. Mussen tsjirpen in de vele struiken. Een merel trekt genadeloos de ene regenworm na de andere uit de vochtige aarde. De late herfstzon werpt lange schaduwen over het gras. De stilte tussen mij en mijn vader is volmaakt. Comfortabel en zacht. Ik heb me zelden zo verbonden gevoeld met hem als nu. Gewoon. Met elkaar naar de vogels kijken. 

Dit doet me inzien dat verbondenheid niet altijd een kwestie is van praten. Verbinding bereik je ook in een staat van samenzijn. Met de nadruk op samen. En zijn. Samen opgaan in de natuur. Soms voelt dit soort verbondenheid voor mij juist puurder dan wanneer we praten. Ons samenzijn niet vervuild door het ego. Samenzijn in liefde voor wat er is. 

In de regio Antwerpen en de Kempen (België) wordt Vaderdag gevierd op 19 maart 2021. De Vlaamse gastblogger Mandy deelt haar moment van verbondenheid met ‘papa’ speciaal op deze dag. Ze is benieuwd naar jouw momenten van verbondenheid. Laat je een reactie achter? 

Over de gastblogger

Met een graad in de orthopedagogiek is de Vlaamse Mandy gebeten door persoonlijke ontwikkeling. Daarnaast heeft ze een groot hart voor thema’s als duurzaamheid en verbondenheid. Mandy werkt als freelance copywriter. Ze heeft haar eigen blog en is vindbaar op LinkedIn.

 

Geplaatst op Geef een reactie

Het boek Gedialogeerd

In april 2021 verschijnt het boek Gedialogeerd, waarom eenzaamheid een verbindingswoord is.

Gedialogeerd is geschreven door Irene Campfens en vormt een biografische verkenning van eigen en andermans eenzaamheid. Het boek reikt naast een maatschappijbeschouwing veel hoop en inspiratie aan.

Het begin of het einde?

‘Dit boek begint bij het einde van mijn eenzaamheid. Of moet ik zeggen bij het begin van mijn huidige leven? Hoe dan ook, het boek komt niet uit de lucht vallen. Zonder mijn eigen eenzaamheid was ik nooit gekomen tot de woorden die uit mijn vingers schoten. En zonder die woorden had ik de eenzaamheid niet kunnen accepteren zoals ik dat nu doe.’

Eenzaamheid is in onze samenleving in de zorghoek weggezet. Daardoor hebben we het te weinig over de verbinding en gemeenschappelijkheid die bij het onderwerp horen en te veel over de schadelijke gezondheidsgevolgen ervan. Er wordt over gesproken als een probleem waarvoor in semi-medische taal en onderbouwde hulpverleningsinterventies oplossingen moeten worden gezocht.

Verbindingswoord

Dit doet onrecht aan de persoonlijke betekenis en geeft geen ruimte aan een waardenvrije publieke dialoog. En niet in de minste plaats: het gaat voorbij aan onze menselijke verbeeldings- en verbindingskracht. Eenzaamheid laat zich het beste benaderen in de complete context. Het is een persoonlijk vraagstuk én een collectief onderwerp. Dat betekent dat aandacht nodig is voor het individuele welzijn en de gemeenschappelijke omstandigheden.

Eenzaamheid is een menselijke emotie, zoals droefenis en vreugde dat ook zijn.
Het is geen situatie – ‘alleen zijn’, maar een gevoelskwestie. Pas als je je lang (onbewust) eenzaam voelt, heb je het over een mogelijk ongewenst ‘probleem’.

Normaal over doen en open over praten

Auteur Irene Campfens: ‘Voor mij is eenzaamheid een uitdaging. Het komt op een feestje, tijdens een overleg en soms ook als ik met geliefden ben. Het voelt als verveling, vertwijfeling, onzekerheid, vervreemding, ontheemding, ongeaard, anders, ongepast of ongezien zijn.’

Eenzaamheid is normaal. Het is geen ziekte. Het is geen afwijking. Het is geen zwakte. Het is hoogstens een signaal dat je iets mist. Verbinding, saamhorigheid, identiteit, zingeving, perspectief, zelfwaardering, nut.

Laten we er normaal over doen. Een taboe doorbreek je pas door er niet aan toe te geven.

Nu te bestellen

Gedialogeerd, waarom eenzaamheid een verbindingswoord is, is nu te bestellen bij alle (online) boekwinkels.