Geplaatst op Geef een reactie

“Je hebt een ander nodig”

Arend Jan was een lange tijd alleen met zijn zorgen. Hij trok zich ermee terug op zijn kamer en sloot een stuk van zichzelf af voor anderen. “Ik heb een ouder gemist die op de deur klopte en vroeg hoe het echt met mij ging. Ik isoleerde de pijn en problemen die ik had, ik was er niet over in contact. Niet met mezelf en niet met anderen. Van eenzaamheid leek geen sprake, het zag er immers uit alsof ik super verbonden was met veel vrienden. Maar niets bleek minder waar: ik was alleen.”

Diepe schaamte

Ik worstelde enorm met mijn problemen. Ik schaamde mij diep. Het werd niet gezien. Dat ik mijzelf terugtrok maakte het alleen nog maar erger. Op een zeker moment ben ik met een jongen van mijn dispuut gaan delen hoe het met mij ging. Het hielp om in een een-tweetje eerlijk te zijn over de dingen waarmee ik worstelde. Zonder direct in oordelen of oplossingen te vervallen.
Ik zat ondertussen erg diep. Zo raakte ik mijn bijbaan kwijt, de studieschuld liep op. Alleen de scriptie hoefde nog geschreven te worden. Maar ach: ik zat ik het afstudeerjaar. Ik kreeg het niet voor elkaar en kwam in een burn-out. In die periode was de hemel van koper. Alles was donker.

Iets vinden én voelen

Na maanden kon ik af en toe een klein lichtpuntje zien, dat steeds vaker kwam en groter werd. Ook ging ik in therapie. De gesprekken met de therapeut gaven mij een ankertje waarmee ik even op adem kon komen. In mijn geval was therapie helpend. Maar er wordt veel gepsychologiseerd en getherapeutiseerd in deze tijd. Dat doen we ook met eenzaamheid. We willen de dingen zo graag begrijpen. Het liefst doen we dat met cognitie, met kennis en onderzoek.

Maar dat alles maakt het thema soms makkelijker om óver te praten dan om jezelf eraan te verbinden. Coaching, therapie, psychologie: het is over het algemeen een cognitieve benadering en heeft voor een groot deel van de plek ingenomen van religie. Het heeft veel met duiden te maken. We willen dingen behandelen, fiksen. Maar de shit in het leven is er, en is soms niet op te lossen. Zeker niet met een cognitieve verklaring.

Afgesneden

Je kunt je afgesneden voelen van jezelf en de mensen om je heen. Dan voel je je geen onderdeel van het grotere geheel. Vragen borrelen op, zoals: ‘Mag ik er zijn, heb ik een plek?’ We willen onderdeel uitmaken van een veel groter plaatje en hebben behoefte aan een soort veiligheid. Die kunnen we vinden in gedeelde verbindende factor. Een bepaalde connectie. Ergens tegen de natuur van mensen ingaat om alleen te zijn, dan moeten er plekken zijn waar ze zich veilig voelen, ik doe ertoe. Dat ze wat te doen hebben. Wanneer dat ontbreekt, kun je wat mij betreft spreken van eenzaamheid.

Cognitieve samenleving

Onze samenleving is behoorlijk cognitief ingesteld. Veel draait om kunde en nog meer om kennis. Dat maakt best alleen. Hoe vaak hoor je mensen zeggen: ‘Ik zit zo in mijn hoofd.’ In andere landen wordt mogelijk meer duiding en houvast gezocht in het geestelijke, het spirituele. Het kan lijken alsof ik dingen heel stellig ‘weet’, maar ik ben een zoeker. Dat lijkt op stelligheid, maar is in mijn geval staan voor wat ik belangrijk vind. Ik wil niet afhankelijk zijn van anderen.

Toch hebben we ook anderen nodig. Zo zag ik in de sloppenwijken in Brazilië jongeren die zich erg geïsoleerd voelden. Door de omstandigheden en vaak zeer heftige gebeurtenissen in hun jonge leven, geloven ze niet meer dat er mensen zijn die om ze geven vanuit onvoorwaardelijkheid. Ook jongeren op de meest donkere plekken op aarde willen horen dat het goed komt. Ze willen horen dat er een toen en een nu is. Ik probeer in het contact met anderen de emotie niet weg te nemen. Pak het niet van ze af als zij zich alleen voelen, als ze worstelen. Zorg in plaats van dingen weg te poetsen dat je er onvoorwaardelijk bent. Zonder direct met kant-en-klare verklaringen te komen.

Verhoud je ertoe

Sommige mensen vinden het moeilijk om met lijden en gebroken zijn om te gaan. Zeg vooral niet dat iemand leuke dingen moet gaan doen als hij zich klote voelt. Bied in plaats daarvan aan om erbij te zijn, om gewoon samen te zijn. Probeer de ander te laten zijn met de problemen, zich ertoe te verhouden. Met sympathie wek je namelijk vooral schaamte en terugtrekgedrag op. Met empathie, oprechte betrokkenheid, nodig je uit, daag je uit. Als iemand een slechte relatie heeft met zichzelf, en het jou lukt om met die persoon een relatie aan te gaan, en diegene lukt dat ook met jou, krijgt hij uiteindelijk een betere relatie met zichzelf. Je hebt een ander nodig om beter in contact te komen met jezelf.

Over Arend Jan

Arend Jan Poelarends is jongerenwerker en psychosociaal therapeut. Hij ontwikkelde het programma Vuurkracht. Dit is een buitenprogramma waarmee jongeren leren (weer) contact met maken en inzicht krijgen in hun (belemmerende) patronen. Arend Jan is ook een van The Brave Ones. Dit zijn de (ervarings)deskundigen van BRAVICO die zich inzetten voor bewustwording, voorlichting en persoonlijke ontwikkeling rond mentaal en sociaal welzijn. Ben jij ook een gedreven verbinder? Haak aan en meld je per mail als nieuwe Brave One!

Webinar Vriendschap | FLOOR jongerencoaching

Op 28 september geven BRAVICO en FLOOR jongerencoaching samen het webinar Vriendschap. Het webinar is bedoeld voor jongeren met en zonder beperking. Irene Campfens en Tim Kroesbergen (zorgfluencer/ervaringsprofessional) duiken met de deelnemers in vragen zoals: ‘wat is vriendschap’ en ‘hoe vind je mensen die echt iets voor jou kunnen betekenen’.

Geplaatst op Geef een reactie

Wendy: ‘Jongeren hebben een perspectief nodig’

Wendy Kakebeeke is sinds de zomer van 2020 de directeur van Young Impact. Young Impact is een non-profit organisatie die jongeren helpt de wereld te verbeteren op een manier die bij hen past. Jongeren worden gestimuleerd om echt mee te doen en ervaren zo hoe het is om ertoe te doen. ‘Goed doen geeft een goed gevoel en je leert er ook nog eens veel van. Dat werkt zó empowerend.’ BRAVICO in gesprek met Wendy over haar verbindende rol en enorme betrokkenheid bij jongerenparticipatie.

Waarom Young Impact?

‘Na zo’n 17 jaar verschillende functies bij Unilever, voelde ik dat ik toe was aan iets nieuws. Nou ja, echt nieuw waren maatschappelijke thema’s niet voor mij. Ik heb in mijn werk altijd de balans gezocht tussen ‘doing business’ en ‘doing good’. Voor dat laatste vind ik bij Young Impact alle ruimte. Ik kan mijn maatschappelijke betrokkenheid er volledig in kwijt.’

Emigreren en remigreren

Wendy woonde tien jaar in Zwitserland met haar vriend. Ze kregen er samen twee kinderen. ‘Mijn kinderen zijn geboren in een Alpendorp. Het leven was er heerlijk. Alles was er goed geregeld, er was zekerheid en ruimte. Maar Zwitserland gaf minder opening voor maatschappelijke thema’s. Ik begon dat steeds meer te missen. Uiteindelijk zijn we vorig jaar geremigreerd naar Nederland.’

Voor de terugkeer naar Nederland kwam voor Wendy de vraag: Wat wil ik? ‘Ik wist in ieder geval dat ik een plek nodig had waar ik mijn maatschappelijke betrokkenheid kon inzetten op een professionele en duurzame manier. Al snel nadat ik Young Impact op het spoor kwam, wist ik het: dit wil ik. Dit ben ik.’

Goed doen en je goed voelen

‘Het is zo tof om met jongeren te werken aan hun talentontwikkeling. De jongeren ontdekken door hun deelname aan de programma’s dat goed doen henzelf ook een goed gevoel geeft. De een levert een grotere bijdrage dan de ander, maar dat is helemaal oké. Ook alle kleine stapjes zijn namelijk waardevol. Het is belangrijk om te ervaren dat je zelf ook groeit door wat je voor een ander doet.

De deelnemende jongeren hebben hun eigen vragen en twijfels. Soms over de toekomst, soms over werk, maar ook over bijvoorbeeld hun eigen gezondheid en eenzaamheid. Door niet te focussen op hun eigen problemen maar juist op de verbinding met anderen, gaan de jongeren zich gedurende het programma van Young Impact vaak ook sociaal en emotioneel lekkerder voelen. Ze merken dat ze (weer) van betekenis zijn, door iets voor een ander te doen.’

Positief perspectief

‘Uiteindelijk draait het erom dat je maatschappelijke thema’s benadert vanuit een perspectief. Geef positieve voorbeelden en reik inspiratie aan. Zonder weg te vegen wat de zwaarte en negatieve gevolgen van een situatie kunnen zijn. Je kan er iets aan doen. Als je eenmaal weet wat je kan bijdragen aan de wereld, dan geeft dat een beetje rust en zekerheid.’

Young Impact helpt jongeren te ontdekken waar hun talenten liggen. De organisatie ondersteunt met impacttools en brengt jongeren in contact met andere impactmakers en/of een impactcoach. Zo werkt Young Impact aan meer verbondenheid en maatschappelijke betrokkenheid onder jongeren van 13 tot en met 20 jaar.