Geplaatst op Geef een reactie

Relatie(s) versus corona

Er zijn een aantal thema’s die veel mensen in deze coronatijd bezighouden. Eén daarvan is een ‘break-up’ tijdens corona, of met andere woorden: je relatie verliezen en er (weer) alleen voor staan. Vanzelfsprekend is het verliezen van je relatie iets dat je leven overhoopgooit. Je dagelijkse patronen worden verstoord. Het lijkt erop dat een relatiebreuk in coronatijd nog meer impact heeft dan anders. Niet onlogisch, toch?

In de media

Als we de bijna dagelijkse berichten in de media lezen, is corona niet alleen een virus dat er vooral voor zorgt dat ons sociale leven op zijn kop staat, dat mensen bang maakt om ziek te worden, hun bedrijf kapot te zien gaan of hun baan te verliezen. Het heeft daarnaast ook enorm veel impact op onze relaties. Negatief èn positief. Hieronder drie negatieve citaten uit de media en drie positieve.

Negatief
  1. ‘Relaties onder druk door corona’
  2. ‘Experts verwachten dat het aantal echtscheidingen met vijfentwintig procent zal toenemen dit jaar’
  3. ‘Relaties steeds meer onder druk door thuiswerken’
Positief
  1. ‘Maar liefst 31% van de respondenten met een relatie geeft aan dat hun liefde is opgebloeid, tegen 18% die verslechtering ervaart. De meest genoemde reden? De lockdown’
  2. ‘Uit de cijfers blijkt dat mensen beter in staat zijn om met elkaar over seks en intimiteit te praten dan voor de coronacrisis’
  3. ‘Het kan de relatie ook versterken en verdiepen. Het is allemaal afhankelijk van de context’

Corona, de ultieme relatietest?

Duidelijk is dat corona het afgelopen jaar -al met al- voor velen de dagelijkse patronen behoorlijk heeft verstoord. Sommigen hebben een sterkere verbondenheid te danken aan deze periode, daarentegen hebben anderen ontdekt dat hun partner toch niet zo volmaakt blijkt te zijn als ze dachten aan het begin van hun relatie.

Het ene stel doet (weer) nieuwe ontdekkingen in en over elkaar en verdiepen en versterken hun relatie. Een andere stel ontdekt mogelijk versneld door deze omstandigheden dat ze minder goed bij elkaar passen dan ze dachten, waardoor er juist een verwijdering ontstaat.

In voor- en tegenspoed

Een ambtenaar van de burgerlijke stand las vroeger vóórdat de huwelijksakte werd getekend altijd een trouwgelofte voor (ik heb geen idee of dat nu nog zo is ?). Uit die gelofte blijkt dat je met je ‘ja-woord’ nogal wat hebt beloofd, als je het nog eens goed terugleest. Maar ja, daar sta je niet ècht bij stil op zo’n moment.

‘Ik zal je trouw blijven, in voor- en tegenspoed, in tijden van ziekte en gezondheid. Je bent mijn beste vriend en ik zal je altijd liefhebben en respecteren…Voor goed of ziek, in geluk of verdriet, kom rijkdom of armoede, ik neem je als mijn man/vrouw en zal mezelf aan niemand anders geven’.

Kortom of je nu gaat trouwen of gaat samenwonen, aan het begin van onze mooie relatie hebben we allemaal het idee dat we wel aan de meeste van die beloften kunnen en gaan voldoen. We zijn immers straalverliefd.

Wat wil je vinden binnen je relatie?

Tegenwoordig stellen mensen aardig wat eisen aan elkaar, voordat zij bereid zijn een diepere verbinding met elkaar aan te gaan. Kijk maar eens naar de oproepen op dating-apps. Ja, de juiste vrienden vinden is vaak al lastig, laat staan de juiste partner.

Niet onlogisch dat je iemand wilt vinden die bij je past. Heel goed ook iemand te zoeken met wie je je diepste gevoelens denkt te kunnen delen. Iemand die dezelfde waarden heeft, voor de dingen gaat die jij ook belangrijk vindt. Het is natuurlijk ook heel mooi een aanvulling voor elkaar te kunnen zijn. Elkaar te kunnen stimuleren en uit te dagen. Anders wordt het misschien wel heel snel saai.

De kunst is natuurlijk daar een balans in te vinden en te houden. Ook een beetje quality-time voor jezelf te houden en je eigen dingen te kunnen blijven doen, om ook met vrienden en collega’s een eigen plan te kunnen trekken. Niet altijd alles samen ondernemen. Dat laatste is normaal voor sommigen al lastig, in deze rare tijden is dat echter een nog grotere uitdaging.

De gevolgen van corona voor onze relaties

Deze coronaperiode, die nu al een jaar duurt, stelt ons tolerantievermogen behoorlijk op de proef. Door de vele maatregelen ontstaat vaak het gemis aan ‘vrijheid’. Niet alleen binnen vriendschappen en in het uitgaansleven, zoals uit eten gaan, een terrasje pakken of wat de vakantie betreft. Dat zijn eigenlijk best vaak nog wel luxeproblemen. En ‘eigenlijk’ is niets, zeg ik altijd. Laat dat woord maar weg.

Ook wordt er in deze periode thuis minder vrijheid ervaren. De hele dag op elkaars lip, onder spanning samen werken, lesgeven, lessen volgen, de kinderen verzorgen, noem maar op. Nauwelijks sociale contacten met je collega’s en/of werknemers. Werk en privé dat door elkaar heenloopt. Nauwelijks nog een moment voor jezelf. Elkaar geen ruimte kúnnen geven. En dan hebben we het nog niet eens over de psychische en financiële problemen of de toename van huiselijk geweld als gevolg van alles. Dat zijn géén luxeproblemen.

Hoe corona lijkt te werken als een katalysator

Natuurlijk is en blijft een relatie iets waar je altijd aan moet blijven werken. Dat geldt zowel voor relaties in de privésfeer als in de werksfeer. We zijn en blijven nu eenmaal verschillende individuen met onze hebbelijkheden en onhebbelijkheden. Ook al matchen we nog zo goed met elkaar. Het is niet altijd leuk of ‘leukig’ en “zonder lastigheid in het leven, is er geen liefde” zoals psychiater Dirk De Wachter al eerder zei. Maar je kunt je enorm eenzaam voelen binnen je relatie.

Je kunt je misschien afvragen of problemen binnen je relatie er al waren en of corona nu werkt als katalysator. Er ontstaat mogelijk als het ware een versnelling door de hele situatie. Met als gevolg dat er nu dingen gebeuren die anders tóch wel waren gebeurd. Dat vanwege de coronaperikelen er eerder beslissingen vallen, positief én negatief. Bijvoorbeeld de beslissing om uit elkaar te gaan of juist te gaan samenwonen. Ik heb beide ontwikkelingen om me heen zien gebeuren. Het draait allemaal om balans. Wanneer we niet meer kunnen houden van iemand zoals hij of zij is -en niet zoals je wilt dat iemand is- is die balans vaak ver te zoeken.

Waar begrip en onbegrip elkaar in het begin nog afwisselen, kan frustratie de overhand krijgen. In plaats van blij te zijn met wat je nog wel hebt (huis, dak boven je hoofd, eten, drinken, elkaar), ben je ontevreden, relativeer je nog nauwelijks, maak je ruzie over de kleinste futiliteiten en vergeet je mogelijk dat je partner net zomin perfect is als dat jij dat zelf bent.

Wat speelt er allemaal mee?

Durf je eerlijk te zijn tegen jezelf en te zeggen dat je nog steeds blij wordt van deze relatie? Hebben de fijne dingen nog de overhand of niet? Hebben jullie nu alleen een kort lontje in deze coronatijd of bleek dat al eerder zo te zijn toen de eerste verliefdheid over was. Kortom: hoe werd en was jullie relatie toen de roze bril was afgezet?

Als je nu een lijstje maakt met wat je per se wel wilt binnen je relatie en wat je absoluut niet of nooit meer wilt, heb je dan voldoende redenen om door te gaan? Zou je opnieuw beginnen met elkaar of kom je tot de conclusie dat je echt beter afscheid kunt nemen?

Waren er al eerder ruzies en meningsverschillen? Kunnen jullie over van alles praten met elkaar? Accepteren jullie alles (of in ieder geval genoeg) van elkaar. Geven jullie elkaar nog voldoende aandacht, èchte aandacht? Raak je elkaar voldoende aan, doen jullie nog genoeg nieuwe en leuke dingen samen en hebben jullie nog interesse in elkaars gevoelens, zorgen en bezigheden?

Hebben jullie (nog) dezelfde waarden en verwachtingen? Vind je dezelfde dingen (in je relatie) nog belangrijk? Wat speelt er allemaal mee en waar ben je het dan niet over eens, is daar een mouw aan te passen? Is er een middenweg, is er nog echte waardering voor elkaar? Bijvoorbeeld voor een moeder -of ‘huisman’- die alle ballen in de lucht moet houden naast ‘het moederen’. Waardering voor die rol, het huishouden, besef je het belang van recht op een stukje eigen leven in plaats van altijd maar aan ‘zorgen’?

Maar ook andersom! Klaag je alleen maar of geef je ook aan in een constructief gesprek wat je dwars zit, zonder uit te vallen? Geldt het advies wat je aan de ander geeft misschien ook wel voor jezelf? Voel je je wel gezien en gehoord? Zit je niet te veel in de slachtofferrol?

Waarom de relatie met een ander zo ingewikkeld is

‘De enige relatie die beide partners gelukkig kan maken, is er een waarin sentimentaliteit geen plaats heeft en geen van beide partners aanspraak maakt op het leven en de vrijheid van de ander’ zei Milan Kundera (een van de belangrijkste hedendaagse schrijvers) eens. En ‘elke relatie is een reflectie van de relatie met jezelf’, zei Deepak Chopra, de (Indiase schrijver van boeken over spiritualiteit, alternatieve geneeskunde en ayurveda).

Zo zijn er nog veel meer leerzame uitspraken van auteurs, psychotherapeuten en filosofen.

Vraag jezelf eens af, als je nu vrijgezel zou zijn of je weer opnieuw zou beginnen met deze partner, wáár ben je dan voor gevallen? Wat is er gebeurd van toen onderweg naar nu, wat mis je nu wat er toen wel was? Wat is er in of bij de ander veranderd en ben jij nog wel dezelfde die je eerder was?

Word je gelukkiger zonder deze relatie of wil je er nog energie in steken? Is er nog steeds een vlammetje, zoals dat ooit voor het eerst oplaaide tot een groot vuur?

Wonderen bestaan niet

Er is een verschil tussen wie je bent, wat je wil zijn en wat je doet. En je gedachten bepalen vaak hoe je je voelt. En daarom is er in elke goede relatie sprake van ‘teamwork’.

Wonderen bestaan niet, ik weet het. Daarmee is nog niet gezegd dat je niet eens mag dromen. Stel, je wordt morgen wakker en alles is zoals jij wil dat het is. Waar ben je dan, met wie, wat doe je (anders) en wat is er nog meer? Wat doen de mensen om je heen dan anders? Waaraan merk je dat en heel belangrijk: wat is jouw aandeel hierin?

Lukt het dan allemaal nog niet? Misschien is het dan maar beter om inderdaad afscheid te nemen. En heeft corona je alleen maar het zetje gegeven er eerder en goed over na te denken. Liever alleen dan eenzaam binnen je relatie toch?

Besef overigens dat na een levensgebeurtenis, groot, klein, leuk of niet, er sprake zal zijn van een transitiefase. Die kan onder andere ook gevoelens van eenzaamheid geven en er is tijd nodig om daar overheen te komen. De duur van die fase is voor iedereen verschillend. Er is namelijk een verschil tussen alleen, eenzaam, langdurig eenzaam en sociaal isolement. Neem dus je tijd om nieuwe patronen te vormen.

Mocht je nog vragen hebben, stel ze gerust!

Marijke

Over de gastblogger

Marijke is coach en adviseur. Bij Coert Coaching en Advies kun je terecht met allerhande vragen over persoonlijke ontwikkeling, eenzaamheid, relaties en (het verlangen naar) verbondenheid. Marijke is ook een van The Brave Ones: zij zet zich als dappere denker en doener in voor mensen die zich alleen, eenzaam of geïsoleerd voelen. Een van haar favoriete quotes: “Echt vrienden zijn is volgens mij het belangrijkste onderdeel van elke relatie” (Truman Capote , Amerikaans schrijver).

 

Geplaatst op Geef een reactie

Papier en sleutel: deel kwetsbaarheid

Als ik heel eerlijk ben, vind ik mezelf ‘sociaal beperkt’. Als kind al, voelde ik me goed in mijn eentje, tussen boeken en schriften. Al schrijvend voelde ik me veilig. Papier aanvaardde. Papier legde geen druk op. En, misschien wel het allermooiste: op papier kon alles!

Papier

Wat een vrijheid. Papier had nooit commentaar op het ‘bomma-poedel-kapsel’, zoals mijn klasgenootjes spottend naar mijn haar verwezen. Papier hoorde mijn piepstemmetje niet en lachte me er dus ook niet mee uit. Papier nam me serieus en was geïnteresseerd in me. Papier stelde me in staat contact te leggen met mijn eerste grote liefde. Jurgen. Op papier leken we een kans te hebben. In werkelijkheid wist ik niet hoe me te gedragen. Een brief maakte het uit met me, nog voor er iets had kunnen bloeien. En toen werd papier het vat voor mijn eerste liefdesverdriet, voor gedachten en gevoelens waar ik anders geen blijf mee wist.

Misschien was papier altijd al mijn beste vriend en levenspartner.

Eindelijk volwassen

Als volwassene werd het makkelijker contacten te leggen. Pesten werd eerder een soort van speels plagen. Of passieve agressiviteit. Ik dronk regelmatig alcohol. Die hielp me om me op feestjes meer op mijn gemak te voelen tussen een hoop vage kennissen of collega’s die ik graag mijn vrienden wilde noemen. En toch heb ik me altijd eenzaam gevoeld, al ben ik dat pas in de afgelopen paar jaren gaan beseffen. Zowel vriendschappen als relaties leken gebaseerd op activiteiten die we leuk vonden om samen te doen. Gezamenlijke hobby’s, interesses, projectjes, reizen, favoriete maaltijden.

 Alsof relaties een kader nodig hebben waarbinnen ze kunnen bestaan. Zonder dit kader, blijft er een smeulend hoopje eenzaamheid achter.

Mens-zijn

Natuurlijk is het fijn als je interesses en meningen deelt. Alleen zou het, volgens mij, geen voorwaarde mogen zijn voor verbondenheid. Verbondenheid zit hem juist in het mens-zijn. Wat heb je meer nodig aan gemeenschappelijkheid dan dat? Verbondenheid is een inherent onderdeel van het samen-zijn, niet enkel van het samen-doen.

Verder geloof ik ook dat een teveel aan activiteiten ons juist afleidt van de relatie zelf. Corona maakt dit nu mogelijk pijnlijk zichtbaar. Veel activiteiten zijn niet mogelijk door corona. We kunnen niet onbezorgd samenhokken om een film te kijken of gezelschapsspelletjes te spelen. Doordat die activiteiten wegvallen, zie ik de vrienden niet meer met wie die activiteiten het enige waren wat we gemeen hadden. Sommige van mijn vrienden verdwenen het afgelopen jaar zelfs stilletjes helemaal uit mijn leven. De vriend met wie ik graag horrorfilms kijk en gezelschapsspelletjes speel. De vriendin met wie ik eens per maand een koffie ging drinken in de stad. Of het bevriende koppel dat wij enorm graag hebben maar dat elke keer opnieuw uit ons leven verdwijnt als wij geen initiatief nemen. Het is oké. Het doet pijn en het is oké. Verbondenheid vereist immers ook bereidheid. De bereidheid om in contact te blijven, ‘in te checken’ bij de ander.

“Hoe voel je je vandaag?” als uitnodiging tot verbondenheid.

Gelijkenissen en verschillen

We willen graag ‘bijzonder’ zijn. De één al wat meer dan de ander. Dat ‘speciaal’ willen zijn is het gif dat verbondenheid doodt. Ook het gevoel anders te zijn, staat verbondenheid in de weg. Sommige mensen hebben het gevoel dat niemand kan begrijpen hoe zij zich voelen. Het zijn vaak mensen die, misschien door depressie, schaamte of een introvert karakter, in hun hoofd zitten. Ze delen weinig met anderen. En terwijl ze misschien net snakken naar verbondenheid en steun, sluiten ze anderen uit, waardoor ze zich vervreemd voelen.

Niemand kan mij begrijpen.”

Bam! Deur dicht.

Sleutel

Hoe zou het voelen als iemand je vroeg: “Ik vind het moeilijk, maar mag ik je proberen uit te leggen hoe ik me voel en waarom?” Wat mij betreft is dit een uitnodiging tot verbondenheid. Ik denk dat we anderen wat vaker een inkijk mogen geven in hoe we ons écht voelen. Aan anderen mogen vragen: “Voel jij je soms ook zo?” of zelfs gewoon: “Hoe voel jij je?” in plaats van “Hoe gaat het?” Misschien voel je je dan kwetsbaar. Maar die kwetsbaarheid is nou juist de sleutel naar verbondenheid. Je kwetsbaar opstellen door je zielenroerselen te delen, laat de ander zien dat je net zo bent: ook maar een mens die probeert het hoofd te bieden aan de omstandigheden die het leven ons soms voor de voeten werpt.

Een vriendin van me zei het eens heel mooi: de ander hoeft niets anders te doen dan te luisteren en er te zijn. Ze hoeft je zorgen niet van je over te nemen. Soms is ‘samen in de modder zitten’ al genoeg. Dan voel je je niet meer alleen.


Over de gastblogger

Met een graad in de orthopedagogiek is de Vlaamse Mandy gebeten door persoonlijke ontwikkeling. Daarnaast heeft ze een groot hart voor thema’s als duurzaamheid en verbondenheid. Mandy werkt als freelance copywriter. Ze heeft haar eigen blog en is vindbaar op LinkedIn.