Geplaatst op 2 Reacties

Mieke: ‘Ik denk weleens dat de hele wereld mij haat’

Mieke Megawati (24) groeit op in Jakarta, Indonesië. Haar vader werkt daar als correspondent. Haar moeder is zijn assistent.  Wanneer ze bijna tien is, verhuist Mieke met haar ouders en broer vanuit Indonesië naar Nederland. De overgang is gigantisch: van het hete Indonesië naar het harde Rotterdam. Een andere cultuur, compleet andere omgangsvormen. Alles is harder, directer. Het blijkt moeilijk om niet alleen een nieuwe omgeving te leren kennen, maar vooral de invloed ervan op je gevoel te kunnen begrijpen. ‘Dat is denk ik de ergste vorm van eenzaamheid: denken dat niemand snapt hoe jij je voelt.’

Over jezelf vertellen

‘Ik vind het een moeilijke vraag: over mezelf vertellen. Maar vooruit. Ik werk sinds kort bij een tech-bedrijf in Delft. Daar ben ik grotendeels verantwoordelijk voor administratieve en organisatorische zaken. Het is nog niet zo lang dat ik in het bedrijfsleven zit, oorspronkelijk werkte ik in de horeca en het nachtleven. De switch bevalt me heel goed.’

Twilight zone

‘De eerste keer dat ik mij echt eenzaam voelde, was toen we nog niet zo lang in Nederland waren. Hier woonden we in een veel kleiner huis en zaten we constant op elkaars lip. En toen begon mijn broer, net 13, ook flink te puberen. Ik vond het allemaal helemaal niet leuk.

Mijn vader ging steeds meer drinken en kreeg een kwade dronk. Als ik bij vriendjes over de vloer kwam zag ik daar lieve ouders. Het contrast deed pijn. Ik voelde me daar heel eenzaam in, niemand praatte erover. Dat voelde echt als een twilight zone, omdat anderen dit misschien ook wel hadden, maar niemand het deelde. Ik snapte het allemaal niet zo goed.’

Giftige relatie

‘Na zeven jaar besloot ik op mijn 17e met twee verhuisdozen te vertrekken en op mezelf te gaan wonen. Ik belandde in een anti-kraakpand; een wereld vol drugs en drank. Dat klinkt heftig, maar tegelijkertijd heb ik daar een nieuwe familie gevonden. Vrienden die als familie voelen. Dat zijn mensen die je écht zien ontwikkelen en groeien, niet de mensen die je twee keer per jaar ziet met de feestdagen. We vieren nog elk jaar kerst met elkaar, nu niet meer in het kraakpand met diepvriespizza’s en een flesje Captain Morgan, maar aan een lange tafel met geweldig eten. Onvoorwaardelijk.

Mijn ouders zien me nog steeds als dat 17-jarige meisje dat het huis uitging zonder ‘goede’ plannen. Er is een giftige relatie ontstaan. Ik ben enorm gegroeid en ben zonder diploma met veel wilskracht en ambitie toch zo ver gekomen. Ze gunnen me dit niet, lijkt wel, en erger nog: ik word niet geloofd door ze. Ze geloven niet in mij. Daarom heb ik afstand van ze genomen. Ik heb een nieuwe invalshoek: familie is een privilege, geen recht.’

Eenzaam

‘Ik voel me vaak heel eenzaam in mijn ervaringen en trauma’s. Mijn vriend is zogezegd normaal, hij komt uit een warm huis. Hij accepteert dat ik weleens flip of verdrietig ben, maar hij snapt het niet. Hij gaat bijna fluitend door zijn leven. Hij denkt dat de hele wereld naar hem lacht, terwijl ik weleens denk dat de hele wereld mij haat.

Wat mij helpt is schrijven. Ik schrijf heel veel. Ik heb zelfs de schrijversvakschool gedaan maar niet afgemaakt, want ik had geen geld meer. Ook luister ik veel muziek en staar ik naar de muur om na te denken. Normaal gesproken (pre-corona) dealde ik met de eenzaamheid door te dansen en mezelf te bevrijden, maar dat kan nu even niet. Ik ga nog steeds naar psycholoog om erover te praten. Ik ben gek op alleen zijn. Ik kan dagen alleen zijn, ik geniet daar echt van. Maar tegelijkertijd kan je dus ook eenzaamheid ervaren als je geen seconde van de dag alleen bent.’

COVID-shit

‘Ik hoor alleen maar over eenzaamheid. Elke week slaapt er bij mij en mijn vriend wel iemand op een luchtbedje die even niet alleen wil zijn. Mensen die nu alleen zijn, alleen wonen, een break-up tijdens de pandemie meemaken: ze hebben het zwaar. Ook koppels hebben het nu heel zwaar: juist omdat ze voortdurend met z’n tweeën zijn. Er is veel minder reflectie. De bubbel wordt groter. Zullen we gewoon samen binnenblijven? Ik hoor het onszelf vaak zeggen, maar ik vind het persoonlijk ook wel fijn zo.

Toch kan eenzaamheid dingen ook in perspectief zetten. Ik ben hartpatiënt en daardoor kwetsbaar voor COVID. Ik ben er vorig jaar drie maanden door uit de running geweest.  Ik moest opnieuw leren lopen. Dat was heel pittig. Maar tegelijkertijd, door dat thuiszitten, realiseer je je: hier moet ik het mee doen. Sommige dingen die heel groot in je hoofd zijn, worden in een keer heel klein. Dat is wat eenzaamheid ook kan doen: het relativeert.’

Uitnodiging

‘Voor mij is echt de grootste les: het taboe doorbreken. Praat over je eenzaamheid. Durf je open te stellen. Deel het. Weet dat je niet alleen bent. Ook al ben je nog zo depri of eenzaam, uiteindelijk kunnen we dat allemaal voelen.’

 

Geplaatst op 1 Reactie

Eenzaamheid en afhankelijkheid

Eenzaamheid is een gevoel dat ieder mens van tijd tot tijd tegenkomt. Misschien omdat je werkelijk alleen bent. Vaak echter ligt er het gevoel van jezelf alleen ‘voelen’ aan ten grondslag. Een ongemakkelijk gevoel van niet begrepen, niet gezien of niet erkend worden om wie je bent. Waarbij voorbij wordt gegaan aan jouw behoeften en emoties.

(H)erkenning en aandacht

Juist het gevoel van gezien worden, erbij horen en liefde ontvangen, is zo belangrijk om wél te ervaren. Juist als je jong bent. Hiermee kun je namelijk vanuit aandacht en begrip zoveel mogelijk groeien en bloeien. Nu en later.

Als herstel- & leefstijlcoach en tevens ervaringsdeskundige begeleid ik (veelal) jonge mensen die ergens in hun leven te maken hebben gehad met verdriet, verlies, problemen thuis of op school en/of trauma’s. Eenzaamheid speelt hierdoor een grote rol in hun leven. Maar ook kan eenzaamheid voortkomen uit depressie, (h)erkenning van je seksuele geaardheid of psychische kwetsbaarheden zoals HSP, AD(H)D, borderline of autisme.

Moeilijke gevoelens

En wat te denken van de enorme externe druk die op jonge mensen ligt. De eisen ten aanzien van studie en sport zijn hoog en keihard. Er is weinig ruimte voor individuele beoordeling en begeleiding, terwijl ieder mens toch anders is. Ben je mooi en kom je uit een ‘goed’ milieu, dan heb je toch echt meer kans om te slagen en niet aan het begin van je leven al een grote rugzak vol schulden met je mee te dragen.

De mensen die ik coach, hebben al op jonge leeftijd moeten omgaan met moeilijke gevoelens, zoals eenzaamheid en geen uitweg zien, en hebben zichzelf langdurig verdoofd. Met bijvoorbeeld alcohol, cannabis, sociale media, gamen, drugs of gokken. Nooit met de intentie om een afhankelijkheid te creëren, natuurlijk. Want dat gaat niet in één of enkele dagen, maar gebeurt met de tijd en met frequent gebruik. Het is iets waarvan je van tevoren altijd denkt dat het jou nooit zal overkomen. Toch gebeurt het vaak en maakt het niet uit hoe oud je bent, waar je woont of wie je bent. Sociale status doet er niet toe.

Verslaving

Het probleem is dat wanneer voor een langere periode gekozen wordt voor ongezonde middelen of processen, er een echte afhankelijkheid kan ontstaan. Beter bekend als verslaving. Hierbij is sprake van controleverlies: je neemt je voor om het niet (meer) te doen, maar je kunt de verleiding niet weerstaan. Je hebt geen keuze meer. Hierdoor raak je nog verder verwijderd van een oplossing voor je problemen en ook de eenzaamheid neemt enorm toe. Het leven verlamt je en voelt als zwaar. Liefde, kracht en connectiviteit zijn verdwenen. Gevoelens als schaamte, verdriet en pijn overheersen.

Verslavingen zorgen ervoor dat je geest vertroebelt (behalve bij roken) en dat er meestal ook een lichamelijke afhankelijkheid ontstaat. Omdat je hieraan gewend bent, lijkt er geen andere weg te zijn. Of die is/lijkt te moeilijk om te bewandelen. Hierdoor blijven jongeren -en ouderen overigens ook- vaak jarenlang in ongezonde patronen zitten met alle gevolgen van dien. De naaste omgeving ziet het probleem soms helemaal niet of voelt zich machteloos. Zo’n 10% van alle mensen in Nederland krijgt in zijn of haar leven te maken met een verslaving. Verslavingsgevoeligheid verschilt van persoon tot persoon en genen kunnen zeker een rol spelen.

Doorbreek het taboe en zet kleine stappen

Verslaving is al generaties omgeven met de sfeer van taboe. Het bestaat niet en anders moet je het geheim houden, er maar liever niet over praten. En dat is juist de allergrootste misser. Juist er wél over praten is de route richting oplossingen. Praten over je problemen, wat die ook zijn, zorgt ervoor dat zelfs de meest uitzichtloze situatie weer een klein beetje lucht krijgt en een streepje licht.

Zodra je je vanuit vertrouwen open kunt stellen voor een ander en bereid bent om je verhaal open en eerlijk te delen, ben je al op weg naar een oplossing. Met kleine stapjes kun je verder komen. In Nederland is veel hulpverlening op maat, die nog lang altijd niet bekend is bij het grote publiek. Juist door dat taboe.

Gelukkig zie ik als coach wel dat het taboe echt aan het verdwijnen is. Kijk maar eens welke mensen allemaal in herstel zijn. Veel BN’ers erkennen dat zij te maken hebben gehad met mentale problemen en/of een verslaving. Dat maakt mij als coach trots. Deze rolmodellen laten zien dat niets menselijks hen vreemd is. Tevens is er steeds meer aandacht voor in allerlei media. Ook door corona.

Als ervaringsdeskundige heb ook ik te maken gehad met het taboe, de schaamte en onwetendheid over mogelijke oplossingen van mijn eigen problemen. Indertijd verlamde mij dat enorm en langdurig en zorgde ervoor dat ik me alleen voelde. Eenzaam. Door mezelf uiteindelijk toch open te stellen, heb ik mezelf een kans gegeven op herstel. Vanuit die weg heb ik besloten om mensen te ondersteunen als coach, zodat de stap naar hulpverlening in welke vorm dan ook kleiner is. En daarmee ook sneller een weg uit langdurige eenzaamheid.

Mijn tip als coach is dan ook: blijf niet met je problemen zitten, maar uit jezelf bij iemand die je vertrouwt. Een vriend(in), familielid, huisarts of andere hulpverlener. Samen zet je dan de volgende stap. Weet dat je nooit de enige bent met je probleem. Hoe jonger je leert om voor jezelf op te komen, hoe meer baat je er je hele leven van zal hebben. Wees niet bang voor afwijzing. Iedereen is gewoon ‘maar een mens’ met alles wat daarbij komt kijken. Just be you.

 

Over de gastblogger

Esterelle van Zanten werkt als Vitaliteitscoach & Herstelcoach bij middelengebruik. Altijd staat de wens om een gezonder leven te leiden centraal, zowel mentaal als fysiek. Veel mensen verdwalen in hun problemen, waardoor ze zich terugtrekken en eenzaam worden. Jammer; dat zou meer voorkomen moeten en kunnen worden. Vandaar dat BRAVICO een uitgelezen platform is om hierover te vertellen. Samen sta je sterker en is het leven leuker.