Geplaatst op Geef een reactie

Momenten van verbondenheid

Een tijd geleden was ik bij mijn ouders op bezoek. Ik was binnen met mijn moeder, mijn vader stond in de tuin. Ik besloot te gaan kijken wat hij aan het doen was. Bleek dat hij gewoon naar de vogels stond te kijken. 

Een activiteit waar ik zelf dol op ben. Ik word dan helemaal stil en blijf roerloos staan om van het schouwspel te genieten zonder de vogels op te schrikken. Dus ik ga naast papa staan. Een glimlach strijkt neer op zijn gezicht. En zo staan we daar in stilte terwijl de mezen noten uit de netjes frunniken en een roodborstje ons vanuit een hazelaar nieuwsgierig in de gaten houdt. Mussen tsjirpen in de vele struiken. Een merel trekt genadeloos de ene regenworm na de andere uit de vochtige aarde. De late herfstzon werpt lange schaduwen over het gras. De stilte tussen mij en mijn vader is volmaakt. Comfortabel en zacht. Ik heb me zelden zo verbonden gevoeld met hem als nu. Gewoon. Met elkaar naar de vogels kijken. 

Dit doet me inzien dat verbondenheid niet altijd een kwestie is van praten. Verbinding bereik je ook in een staat van samenzijn. Met de nadruk op samen. En zijn. Samen opgaan in de natuur. Soms voelt dit soort verbondenheid voor mij juist puurder dan wanneer we praten. Ons samenzijn niet vervuild door het ego. Samenzijn in liefde voor wat er is. 

In de regio Antwerpen en de Kempen (België) wordt Vaderdag gevierd op 19 maart 2021. De Vlaamse gastblogger Mandy deelt haar moment van verbondenheid met ‘papa’ speciaal op deze dag. Ze is benieuwd naar jouw momenten van verbondenheid. Laat je een reactie achter? 

Over de gastblogger

Met een graad in de orthopedagogiek is de Vlaamse Mandy gebeten door persoonlijke ontwikkeling. Daarnaast heeft ze een groot hart voor thema’s als duurzaamheid en verbondenheid. Mandy werkt als freelance copywriter. Ze heeft haar eigen blog en is vindbaar op LinkedIn.

 

Geplaatst op Geef een reactie

Papier en sleutel: deel kwetsbaarheid

Als ik heel eerlijk ben, vind ik mezelf ‘sociaal beperkt’. Als kind al, voelde ik me goed in mijn eentje, tussen boeken en schriften. Al schrijvend voelde ik me veilig. Papier aanvaardde. Papier legde geen druk op. En, misschien wel het allermooiste: op papier kon alles!

Papier

Wat een vrijheid. Papier had nooit commentaar op het ‘bomma-poedel-kapsel’, zoals mijn klasgenootjes spottend naar mijn haar verwezen. Papier hoorde mijn piepstemmetje niet en lachte me er dus ook niet mee uit. Papier nam me serieus en was geïnteresseerd in me. Papier stelde me in staat contact te leggen met mijn eerste grote liefde. Jurgen. Op papier leken we een kans te hebben. In werkelijkheid wist ik niet hoe me te gedragen. Een brief maakte het uit met me, nog voor er iets had kunnen bloeien. En toen werd papier het vat voor mijn eerste liefdesverdriet, voor gedachten en gevoelens waar ik anders geen blijf mee wist.

Misschien was papier altijd al mijn beste vriend en levenspartner.

Eindelijk volwassen

Als volwassene werd het makkelijker contacten te leggen. Pesten werd eerder een soort van speels plagen. Of passieve agressiviteit. Ik dronk regelmatig alcohol. Die hielp me om me op feestjes meer op mijn gemak te voelen tussen een hoop vage kennissen of collega’s die ik graag mijn vrienden wilde noemen. En toch heb ik me altijd eenzaam gevoeld, al ben ik dat pas in de afgelopen paar jaren gaan beseffen. Zowel vriendschappen als relaties leken gebaseerd op activiteiten die we leuk vonden om samen te doen. Gezamenlijke hobby’s, interesses, projectjes, reizen, favoriete maaltijden.

 Alsof relaties een kader nodig hebben waarbinnen ze kunnen bestaan. Zonder dit kader, blijft er een smeulend hoopje eenzaamheid achter.

Mens-zijn

Natuurlijk is het fijn als je interesses en meningen deelt. Alleen zou het, volgens mij, geen voorwaarde mogen zijn voor verbondenheid. Verbondenheid zit hem juist in het mens-zijn. Wat heb je meer nodig aan gemeenschappelijkheid dan dat? Verbondenheid is een inherent onderdeel van het samen-zijn, niet enkel van het samen-doen.

Verder geloof ik ook dat een teveel aan activiteiten ons juist afleidt van de relatie zelf. Corona maakt dit nu mogelijk pijnlijk zichtbaar. Veel activiteiten zijn niet mogelijk door corona. We kunnen niet onbezorgd samenhokken om een film te kijken of gezelschapsspelletjes te spelen. Doordat die activiteiten wegvallen, zie ik de vrienden niet meer met wie die activiteiten het enige waren wat we gemeen hadden. Sommige van mijn vrienden verdwenen het afgelopen jaar zelfs stilletjes helemaal uit mijn leven. De vriend met wie ik graag horrorfilms kijk en gezelschapsspelletjes speel. De vriendin met wie ik eens per maand een koffie ging drinken in de stad. Of het bevriende koppel dat wij enorm graag hebben maar dat elke keer opnieuw uit ons leven verdwijnt als wij geen initiatief nemen. Het is oké. Het doet pijn en het is oké. Verbondenheid vereist immers ook bereidheid. De bereidheid om in contact te blijven, ‘in te checken’ bij de ander.

“Hoe voel je je vandaag?” als uitnodiging tot verbondenheid.

Gelijkenissen en verschillen

We willen graag ‘bijzonder’ zijn. De één al wat meer dan de ander. Dat ‘speciaal’ willen zijn is het gif dat verbondenheid doodt. Ook het gevoel anders te zijn, staat verbondenheid in de weg. Sommige mensen hebben het gevoel dat niemand kan begrijpen hoe zij zich voelen. Het zijn vaak mensen die, misschien door depressie, schaamte of een introvert karakter, in hun hoofd zitten. Ze delen weinig met anderen. En terwijl ze misschien net snakken naar verbondenheid en steun, sluiten ze anderen uit, waardoor ze zich vervreemd voelen.

Niemand kan mij begrijpen.”

Bam! Deur dicht.

Sleutel

Hoe zou het voelen als iemand je vroeg: “Ik vind het moeilijk, maar mag ik je proberen uit te leggen hoe ik me voel en waarom?” Wat mij betreft is dit een uitnodiging tot verbondenheid. Ik denk dat we anderen wat vaker een inkijk mogen geven in hoe we ons écht voelen. Aan anderen mogen vragen: “Voel jij je soms ook zo?” of zelfs gewoon: “Hoe voel jij je?” in plaats van “Hoe gaat het?” Misschien voel je je dan kwetsbaar. Maar die kwetsbaarheid is nou juist de sleutel naar verbondenheid. Je kwetsbaar opstellen door je zielenroerselen te delen, laat de ander zien dat je net zo bent: ook maar een mens die probeert het hoofd te bieden aan de omstandigheden die het leven ons soms voor de voeten werpt.

Een vriendin van me zei het eens heel mooi: de ander hoeft niets anders te doen dan te luisteren en er te zijn. Ze hoeft je zorgen niet van je over te nemen. Soms is ‘samen in de modder zitten’ al genoeg. Dan voel je je niet meer alleen.


Over de gastblogger

Met een graad in de orthopedagogiek is de Vlaamse Mandy gebeten door persoonlijke ontwikkeling. Daarnaast heeft ze een groot hart voor thema’s als duurzaamheid en verbondenheid. Mandy werkt als freelance copywriter. Ze heeft haar eigen blog en is vindbaar op LinkedIn.

 

Geplaatst op Geef een reactie

Verbondenheid in lockdown

We zitten massaal thuis, ons sociale leven staat opeens een laag pitje en voor veel mensen is het thuiswerken geblazen. Veel verandering in een korte tijd en veel onzekerheid. En dat is niet makkelijk. Het gekke is. Juist nu, voel ik me op een bepaalde manier, meer verbonden met de mensen om me heen dan anders. Die opvallende persoonlijke observatie wil ik graag met jullie delen. Herkenbaar of juist niet?

Ik voel me juist meer verbonden dan ooit…

We zitten allemaal in hetzelfde schuitje. Waar ik normaal eens in de zoveel tijd afsprak met vriendinnen om bij te kletsen en familie zag op verjaardagen, voelde ik nu de behoefte om aan iedereen te vragen hoe het met ze gaat. Hoe ervaren zij deze bijzondere omstandigheden? Gaat het goed? Kunnen ze mijn hulp gebruiken? Zo heb ik in één week al mijn vriendinnen uitgebreid gesproken op de app, een avondje video-gebeld, mijn opa en oma een appje gestuurd, een kaartje naar de opa en oma van mijn vriend verzonden en een digitale spelletjesavond met mijn ouders en broers gehad.

Ik merk dat ik regelmatig aan iedereen in mijn omgeving moet denken. Hoe gaat het mijn collega’s af die nu moeten thuiswerken, maar ook de kinderen hebben? Kan ik iets betekenen voor de buren? Zal ik mijn tantes eens opbellen om te vragen hoe het met ze gaat? Eigenlijk voel ik me meer betrokken bij de mensen die belangrijk voor mij zijn, dan “voor-corona”. Ik ervaar een bepaalde saamhorigheid en verbondenheid die ik eerst niet zo (bewust?) ervaarde.

Ik vind het geweldig om te merken dat er nu allerlei mooie initiatieven ontstaan. We letten op elkaar en denken er over na hoe we er toch samen wat van kunnen maken. Zo is er bij ons in de buurt een buurtapp ontstaan, waar we die eerst niet hadden en had mijn moeder het idee van die digitale spelletjesavond. Mijn broer woont in Den Haag en mijn ouders in een dorp in het zuiden van Brabant, dus zo vaak zijn we niet met z’n allen bij elkaar. Nu kwamen we door deze ‘speciale gelegenheid’ juist allemaal samen.

We hebben allemaal nu even heel weinig fysiek face-to-face contact, maar kunnen juist wel meer aandacht voor elkaar hebben. Er is gewoonweg minder ruis op de lijn. Ik ben bijvoorbeeld samen met mijn vriend de hele week thuis aan het werk. Dat is natuurlijk niet altijd makkelijk, maar eigenlijk ook wel heel gezellig. We maken bijvoorbeeld iedere dag tijd om samen te lunchen en zijn flink aan het klussen in huis. Ons leven speelt zich nu even niet af in sneltreinvaart en we hebben het eens minder druk. Ik zou het zo mooi vinden als we juist nu allemaal de tijd nemen om de verbondenheid met de mensen om ons heen op te zoeken. Weliswaar via de digitale weg. Wie kun jij in deze tijd nog eens extra bellen of een berichtje of kaartje sturen om te vragen hoe het met hem of haar gaat?

En voor iedereen die het moeilijk heeft in deze tijd. Je staat er niet alleen voor! Durf open te zijn over hoe jij deze tijd ervaart en ik beloof je: anderen zullen dit herkennen. Dat helpt ook met je verbonden voelen, herkenning van anderen. Deel hoe het met je gaat en vraag aan anderen hoe het met ze gaat. Hoe het écht met ze gaat. Dan komen we samen deze tijd wel door.

Over de gastblogger